"اگر برگشتم که هیچ... اگر برنگشتم، دیدارمان در قیامت!" این آخرین سخن سعید نوزده‌ساله به مادرش بود، پیش از آنکه در نخلستان‌های ذوالفقاری، یک‌تنه با پنجاه سرباز دشمن بجنگد و شربت شهادت بنوشد.

سردار شهید علی‌محمد فلاح‌نژاد از جمله سرداران بزرگ و عارفی بود که در طول دفاع مقدس، صفحات درخشانی از ایثار و فداکاری را در تاریخ این مرز و بوم به ثبت رساند. این ویژه‌نامه الکترونیکی، به مناسبت سالگرد شهادت این سردار بزرگ، تهیه شده تا نسل جوان کشور بیش از پیش با مکتب شهیدان آشنا شوند.

نوید شاهد البرز ویژه نامه الکترونیکی «شهید سردار علی‌اصغر ابراهیمی» را منتشر می‌کند. در این ویژه نامه، زندگی‌نامه، وصیت‌نامه، نامه و یادداشت این سردار شهید برای علاقمندان منتشر می‌شود.

محمد آقازاده علمدار، شهیدی که پس از شهادت، در رویایی روشن، فرزند گمشده‌اش را به همسرش معرفی کرد و با پیش‌بینی دقیق شهادتش، داستانی فراموش‌نشدنی از ایمان و عشق را در تاریخ دفاع مقدس ثبت کرد.

خانم صدیقه عبدالملکی، همسر شهید ناصر خادمی‌زاده، خاطراتی جانسوز از همسری را روایت می‌کند که با ۱۱ سال اختلاف سن، همچون پدری مهربان و همسری باایمان، از ۱۴سالگی او مراقبت کرد و سرانجام با رویاهای پیش‌آگهی‌دهنده، به سوی شهادت رفت.

یادداشت‌های روزانه یکی از رزمندگان در سال ۱۳۶۲، روایتی است از تلفیق مأموریت‌های نظامی در سوریه با زیارت اماکن متبرکه و تاریخی در لبنان که حال و هوایی معنوی به این دوران بخشیده است.

برگی از دفتر خاطراتشان که ورق می‌زنی، بوی عبیر می‌آید؛ بوی شعر و عرفان. ویژه‌نامه الکترونیکی سروهای سربلند و سخن‌های ناب البرز منتشر شد تا گواه باشد که شهدا، شاعرانه زیسته و شاعرانه رفته‌اند.

دوازدهم تیر ۱۳۶۵: برای مادرم نوشتم «نگران نباش، اینجا بوی بهشت می‌آید. من زنده ام حتی پس از شهادت.».در ادامه خاطرات خودنوشت شهید را بخوانید.

"من نیست بودم، تو به من هستی دادی..." این جمله‌های سوزناک آغازگر سفر روحانی جوانی است که یک سال بعد در خون خود غلتید. یادداشت شخصی شهید نجاتعلی اسدی، رزمنده لشکر محمد رسول‌الله(ص)، روایتی است از تحول یک انسان - از اعتراف به نیستی و گمراهی تا رسیدن به اوج عرفان و شهادتطلبی. این متن که در شهریور 1360 و پیش از اعزام به جبهه نوشته شده، امروز به عنوان یکی از ناب‌ترین اسناد معنوی دفاع مقدس به شمار می‌آید؛ وصیتنامه‌ای که نه خطاب به خانواده، که سراسر خطاب به معبود نوشته شده است.

شهید نجاتعلی اسدی در خاطراتش از آن شب سرنوشت‌ساز می‌نویسد: «نیمه‌های شب اسفند ۶۰ بود. ترکش‌های خمپاره هنوز در بدنم بود، ولی دردِ دوری از رزمندگان بیشتر از ترکش‌ها اذیتم می‌کرد. همان شب تصمیم گرفتم، با وجود مخالفت خانواده و درحالی‌که هنوز بهبود نیافته بودم، به جبهه بازگردم...»