امروز در بنیاد شهید و امور ایثارگران خوزستان جلسه ای با عنوان شهدای غریب اسارت برگزار شد. روایت شهدای غریب اسارت، روایتی از عاشقانی گمنام است که به اسارت درآمده و غريبانه در خاک دشمن شهید شده‌اند. روایت غریب ترین شهید گمنام در اسارت زندانهای بعثی را در نوید شاهد خوزستان بخوانید.

«اصلاً حواسم به وضعیت بنزین ماشین نبود. راه افتادم سمت دزفول که احمد را به بیمارستان افشار برسانم که همان ورودی شهرک ماشین خاموش شد. دلشکسته و نگران چشمم را به آسمان دوختم و با تمام وجود از خدا خواستم که: «خدایا! کمک کن این بنده خدا را برسانم بیمارستان!...»در ادامه خاطرات شهید احمد فرجی جيبری را از زبان حاج هوشنگ غلامی در نوید شاهد بخوانید.

«غروب شد و هر كس برای انجام فريضه نماز به گوشه ای رفت و خلوت انس خود را با معشوق آغاز نمود، حال و هوای عجيبی بر همه حاكم شد. در اين ميان چهره نورانی قاسم از همه متمایز بود. حالت بسيار روحانی و ملكوتی داشت و به قول بچه ها او خيلی آسمانی شده بود. قاسم در خانه هم نمونه بود و با همه انس می گرفت. آن شب او متفاوت بود و حالتش نشان از وعده ی ملاقات با خدا می داد...»در ادامه خاطرات شهید قاسم اتابک را از زبان همرزمش شهریار سیروس در نوید شاهد بخوانید.

«خلیل در خلوت خودش بیشتر مشغول بود تا با اطرافش. او مسیر عاشقی را قبل از اینکه در بحبوحه انقلاب و جنگ بشناسد با کلام نهج‌البلاغه یافته بود و فارغ از هیاهوی آن زمان، خود را با کلام مولای متقیان تربیت میکرد...»در ادامه خاطرات شهیدخلیل امیدیان را از زبان حاج سعید نوایی در نوید شاهد بخوانید.

«عبدالعلی با دستهای سیاه شده از دوده مشغول تمیز کردن بخاریهای نفتی است. تا دیدمش خیلی خوشحال شدم و بعد از کلی حال و احوال پرسیدم چی کار میکنی؟ چرا نرفتی پیش بچه هـا؟ ببین چه بلایی سرخودت آوردی؟! گفت: دیدم بیکارم! خواستم این جوری هم خودم رو مشغول کرده باشم و هم یه کار به درد بخور انجام داده باشم! بهش گفتم: حالاکه پیش هم هستیم، بیا بریم همین اطراف یه دوری بزنیم...»در ادامه خاطرات شهید عبدالعلی عیدی فراش را از زبان برادرش در نوید شاهد بخوانید.

«بسیار صبور و کم حرف بود و هیچ وقت کارهایش را برای به دست آوردن نام و شهرت انجام نمی داد. هدفش فقط رضایت خداوند بود. اکثر وقت خود را برای افراد فقیر و نیازمندان جامعه و اطرافیان می گذاشت. در هر موقعیتی سعی میکرد به قشر ضعیف کمک یاری رساند..» در ادامه خاطرات شهید قدرت الله علیدادی را از زبان همسرش در نوید شاهد بخوانید.

«وقتی حمله یا عملیاتی بود، باید می‌رفتیم رخت‌شوی‌خانه؛ چون تعداد شهدا زیاد بود. می‌گفتند: «بیمارستان مکان تخلیۀ شهدا شده»مثل عملیات فتح المبین که پشت سر هم شهید و مجروح می‌آوردند، در این عملیات خیلی از بچه‌های رزمندۀ دزفول به شهادت رسیدند. گاهی ما در آنجا اسامی شهدایی از دوستان یا آشنایانمان را که می‌شنیدیم، اشک امانمان نمی‌داد...»روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.

«خانم حسین‌زاده یک قرآن جیبی از توی لباس‌ها پیدا کرد. شانه و عطر جیبی هم بود. آورد نشانم داد. با خودم گفتم: «خدایا! صاحب این قرآن و این عطر و شانه الآن کجاست؟!… خدایا! خودت جوونای ما رو حفظ کن و دوباره به آغوش مادرا برگردون...»روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.

«همهمه‌ای بلند شد. هر کس دلداری‌اش می‌داد، اما آن همه بی‌قراری پایان نداشت. با دیدن آن نشانه‌ها فهمیده بود پسرش به شهادت رسیده است. قیامتی به پا شد. این تصویر که مادری میان آن‌ همه لباس رزمنده، لباس خون‌آلود و ترکش‌خوردۀ پسر خودش را به دست بگیرد، برایمان سخت جگرسوز بود...»روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.

«گاهی وقت‌ها در حین شستن لباس‌ها، چشممان به صحنه‌های دردناکی می‌خورد. هر بار تکه‌هایی از بدن شهدا مثل یک انگشت جدا شده یا تکه گوشت چسبیده به لباس یا استخوان‌های ریزی که بر اثر انفجار روی لباس رزمنده‌ها پاشیده بودند، از لای لباس‌ها پیدا می‌شد و آه از نهادمان برمی‌آمد. طبق قراری که گذاشته بودیم، می‌بایست اول آن‌ها را غسل می‌دادیم و بعد در محوطۀ بیرونی، توی خاک دفن می‌کردیم...»روایت «حاجیه خانم فاطمه سلطان ملک» مادر بزرگوار شهیدان والامقام «عصمت و علیرضا پورانوری» است. خاطراتی از روزهای رختشورخانه را برای علاقه مندان منتشر می کند.