مجید فدائی اسلام: «ساده‌زیستی و مردم‌داری از مهم‌ترین آموزه‌های امام خمینی(ره) برای مسئولان بود. این رویکرد باید در رفتار کارکنان، نحوه پاسخگویی و کیفیت تعامل با مراجعان، نمود پیدا کند.»

علی‌اکبر رستگار: «در آن سال‌های پر از التهاب، حضورِ او، چون لنگری بود که کشتی طوفان‌زده احساسات عمومی را آرام می‌کرد. مردمی که به او عشق می‌ورزیدند، او را نه در جایگاه یک مقام رسمی، که در مقام مرشدی که دلسوزانه راه نشان می‌دهد، می‌دیدند.»

«می‌توان گفت که غدیر و عاشورا دو حلقه به‌هم‌پیوسته از یک حقیقت هستند؛ غدیر، معرفی راه و عاشورا، پاسداری از آن راه با نثار جان.»

«در سالروز میلاد امام هادی(ع)، شایسته است با تأمل در سیره آن امام بزرگوار، روحیه مسئولیت‌پذیری، ازخودگذشتگی و خدمت به دیگران را در خود تقویت کنیم.»

حسین شکرویان: «ما در بنیاد شهید و امور ایثارگران استان سمنان، خرمشهر را الگویی زنده برای مقابله با مشکلات می‌دانیم. همان‌گونه که رزمندگان ما با دست خالی و توکل بر خدا در برابر ارتش تا دندان مسلح دشمن ایستادند، ما نیز امروز با الگوبرداری از آن روحیه جهادی، برای اعتلای نام ایران اسلامی و خدمت به جامعه ایثارگری که ولی‌نعمتان این نظام هستند، کمر همت بسته‌ایم.»

«آن رزمنده‌ای که در میدان نبرد جان می‌دهد و آن عالمی که با استقامت در راه تبیین حقیقت، مورد آزارِ ظالمان قرار گرفته و در نهایت به شهادت می‌رسد، هر دو یک پیام را مخابره می‌کنند: حق، ماندنی است و برای ماندگاری حق، باید از خود گذشت.»

حسین شکرویان: «شهدای خدمت، شهید آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، شهید حسین امیرعبداللهیان و همراهان مجاهدشان، نماد‌های عینیِ «مردانِ میدان» بودند که تا آخرین نفس، در سنگر خدمت به مردم ایستادند و خستگی‌ناپذیری را در ادبیات مدیریتی کشور معنایی تازه بخشیدند.»

«علی‌اکبر رستگار» می‌گوید: «شهدای خدمت که در رأس آن‌ها رئیس‌جمهور شهید، آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، وزیر امور خارجه شهید دکتر حسین امیرعبداللهیان و دیگر همراهان فداکارشان قرار دارند، نمونه‌ای روشن از مسئولانی بودند که خدمت به مردم را نه یک شعار، بلکه یک وظیفه الهی می‌دانستند.»

مجید فدائی‌اسلام: «کسانی که می‌خواهند در مسیرِ استقلال و عزتِ ملی گام بردارند، باید بدانند که این راه، بدون فداکاری و ایثار تکمیل نمی‌شود.»

زینب بلالی می‌گوید: «آقا رضا قلبی مهربان و دلسوز داشت و چه در باشگاه، چه در هیئت، چه در موکب با نام عمو رضا شناخته می‌شد و عمو رضای کل شهر بود و همیشه سعی می‌کرد تکیه گاه و آرامش دیگران باشد.»