شهید فتح‌الله میرغفاری در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در آن ساعت، هوای کرمان بسیار سرد بود و بچه‌ها همه از سرما به لرزه افتاده بودند. پس از بررسی و تحقیق، دژبان ما را به آسایشگاه برد و خوابیدیم...» قسمت سوم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «د بین راه مردم به حکم عواطف انسانی و اسلامی که داشتند و با تکان دادن دست و حتی شعار خدانگهدارتان از فرزندانشان استقبال می‌کردند و پسر کوچکی را دیدم که با گرفتن دو انگشت به علامت پیروزی هم پای ما می‌دویدند و شعار می‌دادن. به‌نازم قدرت خدا و روحیه مردم...» قسمت شانزدهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «بعد از مراسم دعای کمیل، سینه زنی و مرثیه خوانی به وسیله‌ی برادران خوانده شد که همگی صادقانه و خالصانه اشک می‌ریختند. شب پنج شنبه در سوگ برادران پاسدار هویزه که همچون گل‌های پرپر شده از میان رفته بودند و...» قسمت پانزدهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «بعد از نماز و صبح گاهی در زیر نم نم باران که بر سرزمین گلگون خوزستان می‌بارید. نرمش بدنی را با سرپرستی برادر ابراهیم آبادی انجام می‌دادیم. انگار قطره‌های باران حامل پیامی از طرف خداوند برای بندگانش بود و...» قسمت چهاردهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «این بین، چون ما اولین مرحله بود که به منطقه جنگی رفته بودیم، با خود گفتیم که الان مردم اهواز عکس العملی از خود نشان می‌دهند و می‌ترسند؛ اما روحیه مردم چنان بالا بود که انگار هیچ جنگی در جریان نبود. هر کس مشغول کار خود بود و تنها با اتحاد و...» قسمت سیزدهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «بعد از دیدن این صحنه‌ها به ما گفتند که پیکرهای مجهول الهویه‌ای در آن سردخانه است و بروید نگاه کنید که شاید شهید شما در میان آن‌ها باشد. در را که باز کردند از بیرون نگاه کردم باور نکردم که اینها جسد باشد گفتم که شاید اشتباه کنم. لیکن از درب که وارد شدیم دیدیم نه درست می‌بیینم فقط استخوان‌های سوخته‌ای که تکه تکه شده بودند و بر روی پلاستیک مفرش‌هایی جمع شده‌اند به چشم می‌خورد...» قسمت دوازدهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «بعضی از مغازه‌ها و ساختمان‌ها بود که به وسیله کافران بعثی بمباران شده بود. جایی بود که خراب شده بود و برادری می‌گفت اتوبوسی در حال حرکت بود که ناگهان اینجا را منفجر کردند و اتوبوس خیلی شهید داشت. راستی هدف این کافران غیر از کشتن مردم بی دفاع و مسلمان چیست...» قسمت یازدهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در ساختمانی که بودیم آن قدر عکس از شهدا بود مخصوصاً شهدای جنگ تحمیلی و حمله بستان و آبادان هویزه که توجه هر انسانی را به خود جلب می‌کرد و ذهن انسان را متوجه روح پر فتوح شهدا می‌نمود...» قسمت دهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «آسایشگاه هر گروهان مشخص شد. دو اتاق به بچه‌های نیروی هوایی تحویل دادند. بعد از مشخص شدن مکان برادران مسئول غذا رفتند سراغ صبحانه. ناگهان دیگ بزرگی را دیدیم که شش نفر اطراف آن را گرفته و آمدند...» قسمت نهم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «حدود چند دقیقه در گچساران بودیم و بعد از گذشتن از این شهر، چون شب بود و راننده مثل این که صحیح و کامل راه را بلد نبود از جاده‌ای فرعی آمده تا این که جاده در سینه‌ی کوهی به بن بست رسید یک مرتبه دیدیم که دیگر جاده تمام شد...» قسمت هشتم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.