از قمقمههای آغشته به خون تا پیکرهای سوخته

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «علی نجات سلمانپور» هفتم اسفند سال 1339 در روستای کنارون شهرستان رستم دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در رشته اقتصاد گذراند. با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه شد و سرانجام 23 بهمن سال 1360 با اصابت ترکش در چزابه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.
متن خاطره خودنوشت: از قمقمههای آغشته به خون تا پیکرهای سوخته
بعدِ گذشتن از چندین خیابان به آرایشگاهی رسیدیم. برادران نادر و شاهین موسوی سر خود را کوتاه کردند و بعد به طرف حمام رفتیم. بعد از حمام با برادر شاهین و نادر به طرف بیمارستان و سردخانه شاپور اهواز رفتیم. تا پیکر پاک و مطهر برادر پاسدار فرزاد شاهین را که نبود با کفار بعثی مفقودالاثر شده پیدا کنیم.
وارد محوطه که شدیم با نگهبانان درب بیمارستان برخورد کردیم. به طرف سردخانه حرکت کردیم در محوطه سردخانه تختهها و چوبهای بسیاری که برای ساختن صندوق حمل پیکر آماده شده بود به چشم میخورد و در گوشهای دیگر صندوقهای ساخته شده دیده میشد و در طرف دیگر فانوسهای پر از خون و قمقمههای آغشته به خون که در جایی جمع شده بودند به چشم میخورد.
مردان خدایی که در آن جا مشغول کار بودند و خالصانه زحمت میکشیدند و دیدهها را متوجه خود میساخت که چطور با دستی آلوده به خون این لباسهای آلوده به خون را از تن شهیدان زنده بیرون میآوردند و در جایی که تدارک دیده بودند میریختند. برادر دیگری مشغول شستن برانکاهای آغشته به خون بود. برادر دیگری مشغول عکس گرفتن بود. سند جنایت صدام و اربابش آمریکا با مدرک بردارند.
در این هنگام برخورد کردیم به پیکر پاک و مطهر برادر درجه داری که ستوان یکم بود که با صورت نورانی و بدنی آغشته به خون و پاره به لقاءالله پیوسته بود. مردان خدایی در آنجا اطراف آن را گرفته تا از روی برانکارد خونین بردارند در ملافه سفیدی که داخل صندوق حمل پیکر بود بگذارند.
انگار پدری که فرزندش در کنارش به خواب رفته و میخواهد با آرامش، بدون اینکه فرزندش از خواب شیرین بیدار شود آن را در رختخوابش بگذارد. با مهر و صفا و صداقت و بیریا کار میکردند که اجر و مزد آنها را فقط خدا میداند و فقط پهلوی خداست.
بعد از دیدن این صحنهها به ما گفتند که پیکرهای مجهول الهویهای در آن سردخانه است و بروید نگاه کنید که شاید شهید شما در میان آنها باشد. در را که باز کردند از بیرون نگاه کردم باور نکردم که اینها جسد باشد گفتم که شاید اشتباه کنم. لیکن از درب که وارد شدیم دیدیم نه درست میبیینم فقط استخوانهای سوختهای که تکه تکه شده بودند و بر روی پلاستیک مفرشهایی جمع شدهاند به چشم میخورد.
ولی خدا میداند از این استخوانهای سوخته نور میبارید. مغزهای ترکیده و دستهای قطع شده و چشمهایی که از حدقه بیرون آمده بودند، همه نشان از این بود که برای حفظ اسلام و قرآن و سنت انبیاء جان را به جان آفرین تسلیم کردن سهل است بلکه نه مشکل؟ یا الله.