آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۴۸۱
۰۹:۲۹

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

بهمن كرمي (پدر شهيدان سيروس، رسول و اصغر كرمي)




در گندمزار بين رديف گندمها قدم ميزد. مدتها بود كه پاي مصنوعياش اذيتش ميكرد. نميشد به بيمارستان برود؛ وقتِ درو بود. بين گندمها راه ميرفت و خوشههاي طلايي را نوازش ميكرد. نگران آفت بود. سمپاشي كرده بود، اما آفتها زرنگتر از اين حرفها بودند.
گندمها را نوازش ميكرد و در خيالش كاكُل قشنگ سيروس را لمس ميكرد. صداي خنده و جيغ بچه هايش در دشت پيچيده بود.
ـ مواظب باش، مواظب باش باباجان! اون دوتا كوچيكن؛ يه وقت ميخورن زمين، طوري ميشن!
ولي آنها سرمست بازي و شيطنت از هيچ خطري نميترسيدند.
ـ سيروسجان، بابا! سيروس، تو بزرگتري؛ آرام عزيزم!
سيروس پُرانرژي و پرجنبوجوش است. دشت براي او يعني آزادي. دستهايش را باز كرده و به دنبال باد ميدود؛ انگار ميخواهد آن را بگيرد. خود را محكم روي خرمن گندمهاي تازهدروشده ميكوبد. غلت ميخورد و ميخندد.
اكبر دنبال قاصدكها ميدود. آنها را در دست كوچكش ميفشارد و فوتشان ميكند توي هوا.
پاي اصغر را خاري خراش داده؛ روي زمين نشسته و ناله ميكند.
ـ جانم؟ جان! چي شده عزيز بابا؟
صداي ربابه خانم در دشت ميپيچد: «غروب شده حاجي! نميآي برگرديم؟»
ـ الان!
بهزحمت راه ميرود تا به تراكتور برسد. هر دو سوار ميشوند و تا دِه، حاج آقا هيچ نميگويد.
سالها از جنگ گذشته است ولي انگار همين ديروز بود كه بچههاي رزمنده، در صفي طولاني كنار جاده ايستاده بودند. ياد چشمهاي درخشان و بيگناهشان ميافتد و لبخندهاي بيريايشان. با صدايي دورگه كه حكايت از نوجوانيشان ميكرد، شعار ميدادند و نوحه ميخواندند. همة آنها فرزندان او بودند؛ همهشان!
بهزحمت بغض خود را فرو داد تا اشكش سرازير نشود. چه بايد ميكرد با اين همه دلتنگي!
وقتي خبر شهادت سيروس را آوردند؛ هم غمگين بود، هم سربلند. دلش آرام گرفته بود كه ديگر جلوي پدران شهدا شرمگين نيست. غمگين بود از نبودن سيروس.
دلش كه ميگرفت، ميرفت جبهه؛ آن وقت همة سيروسها، اكبرها و اصغرها با آن لبخندهاي قشنگشان دلش را تسكين ميدادند. هر وقت خبر شهادت يكي از پسرهايش را ميآوردند؛ پايش كه به جبهه ميرسيد، آرام ميشد. ديگر فكر نبودِ بچهها آزارش نميداد؛ حس ميكرد بچههايش بين آن رزمندهها، يكجايي هستند و دارند كار خودشان را انجام ميدهند.
ربابه خانم گفت: «حاجي، انگار اينجا نيستي!»
ـ نه، نيستم!
ـ كجايي؟
ـ شلمچه... والفجر... خيبر... بدر... كربلاي چهار... كربلاي پنج!
ـ انگار اونجا حقيقيتره؛ منظورم خيالات و روياهاي گذشته هستن تا زندگي فعليات. نكنه پشيماني از اينكه زندهاي!
ـ چه جور هم! اگر من هم مثل بچهها دلم آينه بود، شايد نصيب من هم ميشد.
ـ شكر خدا كه دلت صاف و پاكه!
ـ نه. از كجا بايد مطمئن باشيم! گاهي يه چيزاي كوچكي هست كه راه خير رو ميبنده.
ـ شايد خير در اين بوده كه بموني و بچههاي ديگهمون رو به ثمر برسوني.
ـ شايد! مشيت او به هر چيزي هست؛ حقه.
ـ پات درد ميكنه؟
ـ ناجور!
ـ برو بخواب بيمارستان.
ـ بعد از دِرو. راستي ربابه، فكر ميكني اونا الان نزديك ما هستن؟ اينكه ميگن شهدا زندهن و نزد خدا روزي ميخورن، يعني شرايط اونا با بقية مردهها چه فرقي داره؟
ربابه خانم سكوت كرد.
حاجآقا ادامه داد: «يادت ميآد روزاي قبل انقلاب رو؟ من كارمند آموزش و پرورش بودم. مخفيانه، با هول و هراس، عكس آقا و اعلاميهها رو پخش ميكرديم. فكر ميكرديم با رفتن شاه، همه چيز تموم ميشه! اصلاً تو فكر ميكردي بعد از انقلاب اين همه سختي به مردم رو بياره؟ جنگ... آوارگي... قتلعام... اين همه جوان... جنگ و آتش و خون!»
ـ نه، فكر ميكردم با رفتن شاه ديگه هيچ جووني كشته نميشه!
ـ هشت سال جنگ!
ـ قبل انقلاب كه به بچههاي مردم قرآن درس ميدادي، هيچ وقت شد راجع به شهادت براشون حرف بزني؟
ـ آره، خيلي پيش مياومد. اما فكر نميكردم اين افتخار نصيب بچههاي من هم بشه. هيچ كس از تقدير خودش باخبر نيست!
ـ چه خيال كردي حاجي؛ شايد تقدير من و تو هم شهادت باشه!
ـ شايد، ولي كِي؟
ـ خيلي بيقراري!
ـ خيلي! چهار سال توي جبهه بودم و اين شانس فقط نصيب يك پاي من شد. همة وجودم لياقت نداشت!
ـ تو سهتا شهيد دادهاي، باز هم از بيلياقتي حرف ميزني؟
ـ توي منطقه بودم كه خواب ديدم. ديدم من رو به تشييع جنازه دعوت ميكنند و عمليات شروع شده. گفتم: رسول رفته عمليات؟ گفتند: نه، سيروس رفته. گفتم: اون توي خونهس؛ مراغه. گفتند: نه! با همين «نه»، از خواب بيدار شدم.
ـ چهطوري فهميدي سيروس شهيد شده؟
ـ كنار سنگر نشسته بودم كه رسول با پيراهن مشكي اومد. اول نگفت. اصرار كردم، گفت كه سيروس شهيد شده! انگار سيروس وارد منطقة عملياتي كه شده، جيرة غذاييش رو داده دوستاش. گفته من ديگه به اينا نيازي ندارم! هر دوشون براي ديدهباني رفته بودن؛ رسول يه طرف، او هم طرف ديگر.
به رسول گفتم: اگه بريم مراغه، مادرت از حال و روزمون ميفهمه پسرش شهيد شده. اگه جنازه رو نبريم، بيقراري ميكنه؛ بهتره با جنازه بريم. كارهاي لازم رو هم خودمون انجام ميديم. براي همين از طريق دوستامون و با كمك حاج طيب، پيكر سيروس رو از سردخونه گرفتيم و از اهواز با قطار اومديم تهران. از اونجا اومديم تبريز. گذاشتيمش بيمارستان «سينا»ي تبريز و اومديم مراغه. همه چيز كه آماده شد آورديمش. بهسختي رسول رو تا چهلم سيروس نگه داشتم، يادت ميآد؟
ـ آره، يادم ميآد. به بهانة حوزه رفت و بعد فهميديم رفته جبهه. همان سال هم شهيد شد. تو قبل شهادت رسول هم خواب ديده بودي، درسته؟
ـ آره. خواب ديدم رسول با يكي از دوستاي شهيدش، دست گردن هم، دارن ميان. از رسول پرسيدم: اين پسره شهيد شده، اينجا چه ميكنه؟ گفت: بابا مگه نميدوني شهيدان زندهان! اونا توي تموم عمليات با ما هستن. با اين خواب فهميدم رسول هم شهيد شده.
ـ راستي بعد از شهادت رسول و سيروس، چهطور اجازه ميدادي اكبر و اصغر برن جبهه؟ نميترسيدي؟
ـ ترس از چي؟ ترسِ از دست دادن عزيزام؟! من فكر ميكنم همة اون بچهها، بچههاي من هستن؛ چه اونايي كه رفتن، چه اونايي كه جانباز شدن، چه رزمندههاي ديگه. من وقتي كنار اونا بودم، دلگرم ميشدم! با سه شهيد و دو جانبازي كه دارم، تازه فكر ميكنم كمي از دين خودم رو پرداختهام.
يادش به خير؛ حاج محمد! رفته بودم سرِ خاكِ بچهها. ديدم چندتا شهيد آوردهن. حاج محمد نزديك شد و گفت: «حاج كرمي، شهيد آوردهن.» گفتم: «اصغر من چي؟ اصغر من با اونا نيس؟» خندة تلخي كرد و گفت: «تو كه عادت داري! آره، اصغر تو هم هست!»
خدا رحمتش كنه! مرد شريفي بود. او هم خبر شهادت بچههاش رو كه ميشنيد، صبوري ميكرد.
ـ يادشون به خير!
ـ آره، خدا رحمتشون كنه!
ـ دلت ميخواست دنيا الان چه جوري بود؟
ـ اون جوري كه بچهها دلشون ميخواست. بچهها براي اسلام و آزادي و سربلندي ايران رفتن؛ آرزو داشتن جامعة خوب و منزهي داشته باشيم.
راستي خانم، يه چيزي شنيدهم. مال وقتيه كه ما جبهه بوديم و فقط سيروس توي خونه مونده بود.
ـ چي شنيدي؟
ـ شنيدهم رسول نامهاي براي سيروس نوشته بود و توي اون تأكيد كرده بود كه منطقه حساس شده و به نيروي بيشتري نيازه.
ـ خب، ديگه چي؟
ـ بعد، تو از مضمون نامه باخبر ميشي و به سيروس ميگي؛ اگه نميري، من لباس تو رو بپوشم و برم. تو هم از فردا چادر من رو سرت كن! اين جوري سيروس رو هم راهي جبهه كرده بودي.
ـ آره. همين طوري بود.
ـ آخه چرا؟
ـ ما اون همه شهيد و جانباز داده بوديم. اگه جنگ به نتيجة خوبي نميرسيد، همة زحمتها هدر ميرفت. آن وقت من تحمل نميكردم و دِق ميكردم!
ـ حالا چي؟ حالا كه سهتا شهيد داديم و دوتا جانباز داريم، سخت نيست؟
ـ سخت كه هست ولي از شكست بهتره!
ـ البته خانم، اين رو بدون كه ما براي اسلام هنوز كاري نكرديم. خدا كنه فرداي قيامت روسفيد باشيم!
ـ انشاءالله!
ـ خدا كنه اين جوونها، اين مردم، بدونن كه راحتي و آرامش امروز ملت، حاصل اون همه ايثارگري جوونها و رزمندهها تو سالهاي جنگه. خدا كنه قدرشون رو بدونن!
اين را حاجآقا كرمي ميگويد. همسرش هم، همين را ميگويد!

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه