آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۵۰۵
۱۱:۲۵

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

ابراهيم نويدي تازه كندي (پدر شهيدان اسماعيل و يعقوب نويدي تازه كندي)




مادرش كه به رحمت ايزدي پيوست، او خردسال بود. چيزي از مادر به ياد نميآورد. از مادرش، تنها يك خواهر دارد و از نامادرياش يك خواهر و سه برادر.
كمي كه بزرگتر ميشود، هر روز وسايل پدر را به مزرعه ميرساند تا فرصتي بيابد براي بازي در كنار ديگر بچههاي روستا.
از همان كودكي، خواندن قرآن را فرا ميگيرد و براي آموختن بيشتر به مدرسه ميرود. اما دريغ كه «تازهكند» مدرسهاي ندارد كه او بتواند بيش از كلاس سوم ابتدايي، در آن درس بخواند. او از هوش سرشاري برخوردار است؛ هر روز درس فرداي مدرسه را حفظ ميكند و معلم را از اين حافظه به تعجب وا ميدارد.
علاقة زيادي به خواندن و حفظ كردن شعر دارد؛ آنقدر كه تا هفتاد سال، اشعار را در ذهن خود به ياد دارد. با همة شور و اشتياقي كه براي تحصيل دارد، بهناچار وارد ميدان كار ميشود و در آسياباني و مزرعهداري به پدر كمك ميكند.
آسياب را روشن ميكند. صداي آسياب در شهر ميپيچد. مردمي كه گندمهايشان را درو كرده و در خرمن كوبيدهاند، به طرف آسياب ميروند تا گونيها و كيسههاي پر از گندم را به ابراهيم و پدرش بسپارند و آردشدة آن را بستانند.
زمان خدمت سربازي ابراهيم فرا رسيده است. پدر كه ميبيند او پسر بزرگ است و سخت به كمكهايش نيازمند، صد تومان به نظام وظيفه ميپردازد و سربازياش را ميخرد. پس از آن، ابراهيم ديگر رسماً آسيابان است و وقتي كه فصل كار آسياب تمام ميشود، به امور دامپروري و كشاورزي پدر رسيدگي ميكند.
كودك كه بود، بر اثر يك حادثة تلخ به يكي از چشمان او آسيب رسيده بود. مادرش كه زنده نبود، اطرافيان هم بيتوجهي كرده بودند و او براي هميشه يكي از چشمهايش را از دست داد.
اين نابينايي، ذهن ابراهيم را آشفته كرده بود. آينده را تاريك ميديد. به جواني رسيده بود و هر روز خبر ازدواج يكي از همسن وسالهايش را ميشنيد.
پيش خود ميگفت: «ديگر كسي به من زن نميدهد. آيا دختري هست كه قبول كند زن من بشود؟ نه... من بايد فكر زن گرفتن را از سرم بيرون كنم!»
سنش كه از بيستوچهار سال گذشت، ديگر واقعاً از زن گرفتن نااميد شد. آن زمان، كمتر جواني را پيدا ميكردي كه به اين سن رسيده باشد و ازدواج نكرده باشد؛ آن هم در روستا.
سال 1338، او سيودو سالش شده بود. يك روز باخبر شد كه بزرگترها برايش رفتهاند خواستگاري. از اينكه فهميد پدر و مادر عروس پاسخ مثبت دادهاند، خيلي خوشحال شد.
عروس را، با مراسمي ساده، به خانة پدر آورد و زندگي مشتركش را در كنار ديگر اعضاي خانواده آغاز كرد. خدا همسر خوبي نصيبش كرده بود و ابراهيم شاكر و سپاسگزار بود.
از وقتي همسرش آمده است، با اينكه چيزي از مشكلات كم نشده است؛ دنيا را جور ديگري ميبيند!
ـ زندگي سادهس، هيچ وقت براي ما سخت نبوده.
همسرش مدام اين را ميگويد و صبورانه او را همراهي ميكند. از هيچ چيز هم گلايهاي نميكند.
يك سال بعد، اسماعيل، اولين پسرشان، به دنيا ميآيد. بعد از او نيز، بچههاي ديگر، يكي پس از ديگري با فاصلة كمي به دنيا ميآيند؛ سه پسر و دو دختر.
با به دنيا آمدن اسماعيل، سرور و شادماني، چهرة زندگي آن دو را تغيير ميدهد اما چند سال بعد، سرنوشت بازي ديگري را براي آنها رقم ميزند. ايوب كه پسر سوم ابراهيم است، ناگهان به يك بيماري ناشناخته دچار شده و هنوز يك سالش نشده فوت ميكند.
زمان گذشته است و ابراهيم آرزوهاي بربادرفتة خود را در وجود پسرانش جستوجو ميكند. هوش و استعداد خود را در پسرانش ميبيند و تصميم ميگيرد به هر صورتي كه شده، آنان را به ادامة تحصيل تشويق كند و به دانشگاه بفرستد.
ورود اسماعيل به دانشگاه، با اوجگيري انقلاب مصادف ميشود. دانشگاه شيراز نيز به مانند ديگر دانشگاهها از شور و هيجاني انقلابي برخوردار است. اسماعيل نيز كه در بين دانشجويان دانشكدة اقتصاد ميدرخشد، دستگير و بازداشت ميشود.
آزادش كه ميكنند، به روستا ميآيد و در آنجا نيز شور و نشاطي انقلابي به پا ميكند. جوانان پُرشور گرد وجودش حلقه ميزنند و تظاهرات و راهپيماييهاي مراغه بيشتر و جديتر ميشود. تا پيروزي انقلاب از پا نمينشيند و با به ثمر رسيدن مبارزات به شيراز برميگردد تا تحصيلاتش را ادامه دهد. اما چيزي نميگذرد كه با انقلاب فرهنگي و تعطيلي دانشگاهها ناچار به بازگشت ميشود.
اسماعيل جوان، حالا در كسوت جهادگر ظاهر شده و به تلاش خود در مسير سازندگي ايران اسلامي ادامه ميدهد.
جنگ آغاز شده و جبهه به كساني مثل او براي ساختن سنگر و خاكريز نياز دارد. اسماعيل حضور در جبهه را به شهر و روستا ترجيح ميدهد و عازم مناطق عملياتي ميشود.
اينجا خوزستان است و نيروهاي رزمنده، آمادة آزادسازي خرمشهر. فتح خرمشهر، آرزوي همة ملت و امام امت است. بايد پوزة دشمن به خاك ماليده شود. خدا با رزمندگان است و اين بار اراده كرده تا با نصرت خود، خرمشهر را آزاد كند. عمليات آغاز شده است و نيروها به قلب دشمن زدهاند. چيزي نميگذرد كه شهر را به تصرف در ميآورند. خرمشهر آزاد شده است. نيروها به استحكام سنگرها پرداختهاند. يكي از نيروها نيست؛ يكي از سنگرسازان بيسنگر نيست!
ـ اسماعيل كجاست؟
خبر شهادتش قلب همه را به درد ميآورد.
ـ اگر شهيد شده است، پس پيكرش كو؟
چهار سال گذشته و هنوز ابراهيم چشمانتظار اسماعيل است. انتظارش به پايان ميرسد. پيكر گمشدهاش را يافتهاند. مردم مراغه شاهد تشييع پيكر پاك آن دانشجوي جهادگر هستند.
وقتِ رفتن اسماعيل، ابراهيم در آسياب بود و او را نديده بود. بيخداحافظي رفتن او دلش را ميفشرد. مادر گفته بود كه زمان خداحافظي، اسماعيل برگشته بود و جوري نگاهش كرده بود كه دلش هري ريخته بود و گفته بود: «پسرم فداي علياكبر حسين!»
اما ابراهيم اين داغ را در سينه داشت كه با اسماعيلش وداع نكرده. حالا وقتِ وداع است. بالاي سر پسر حاضر شد.
ـ نور چشمانم! ميوة دلم! هر چند براي هر پدري اين لحظه سخت و ناراحتكننده است، هر چند گذشتن از گل گلابي چون تو... ولي راهي كه تو رفتهاي، افتخار دارد بابا!... راهي كه تو رفتهاي موجب سربلندي است. خداحافظ عزيز جانم! خداحافظ...
يعقوب، تنها پسري است كه برايش مانده. دانشجوي دانشكدة افسري است. بايد در جنگ شركت كند و كسي كه در جنگ باشد، هميشه احتمال مرگ، اسير شدن يا مجروحيتش هست. ابراهيم خوب ميداند كه اين دستهگل نيز پرپر ميشود!
سال 1366، پيرانشهر. يعقوب بيستوپنج سال داشت كه به ديدار معشوقش شتافت.
به ابراهيم ميگويند: «هراسي نداشتي از اينكه يعقوب هم شهيد شود و دستتنها بماني؟ نميترسيدي پيري سختي داشته باشي؟»
ـ نه... آنها دوست داشتند در جبهه باشند. دوست داشتند به آن چه ميخواهند برسند و من دوست داشتم آنها به هر چه دوست دارند، برسند. خوب معلوم شد كه آنها شهادت را ميخواستند و به آرزويشان رسيدند.
اما بعد از شهادت بچهها، زندگي براي ابراهيم خيلي سخت شده بود. كمكم، آن چشم ديگرش نيز داشت كمسو ميشد و تار ميديد. يادآوري خاطرات بچهها دلش را ميآزرد. نبايد گريه ميكرد ولي دل است و ناآرامي، دل است و آشوب! گريهها باعث شد كه چشمش دچار آب مرواريد شود. جراحي چشم هم فايده نداشت و دوباره همان شد كه بود.
دنياي ابراهيم با از دست رفتن بينايي، دنياي ديگري شده است. حالا ميبيند آن همسر خوب كه بر خلاف تصور او حاضر شد با مردي كه يكي از چشمانش نابيناست زندگي كند؛ چه نعمتي است! تقدير اينجا خود را خوب نشان ميدهد؛ همراهي بينظير اين همسر، ابراهيم را به آرامش رسانده است!
ابراهيم ميگويد: «بهكلي كه نابينا شدم، كار همسرم هم سخت شد. ديگر نتوانستم كار كنم. او من را با خودش به مزارع ميبرد و آنجا كارهايي را نشسته انجام ميدادم. در واقع خودم را سرگرم ميكردم. بعد هم كشاورزي را رها كردم. حالا ديگر كار چنداني ندارم كه برايم سخت باشد. همين كارهاي روزمره است كه آن را هم همسرم برايم انجام ميدهد. هر جا كه بروم و لازم باشد، ايشان كمكم ميكند. كارهاي مربوط به خارج از خانه و امور مربوط به ادارات را هم دخترم انجام ميدهد.»
او از ادارة زندگي هيچ شكايتي ندارد؛ به قناعت رسيده. نه از بنياد توقعي دارد و نه از كسي ديگر. رفتار مردم را لطف ميداند و از آنان نيز، هيچ انتظاري ندارد. اگر به او بگويي با اينكه دوتا از فرزندانت را تقديم اين انقلاب و مردم كردهاي، آن وقت هيچ انتظاري نداري؟ ميگويد: «فرزندانم، خودشان راه خودشان را انتخاب كردند. براي خدا رفتند نه براي كسي ديگر... هر چند به خاطر حفظ كشور و جان مردم، جانشان را فدا كردند، اما آنها با خدا معامله كردهاند و من هم آنها را در راه خدا دادهام؛ در راه دين و اسلام.
اما مردم بايد ارزش شهادت شهيدان را بدانند؛ بدانند كه آرامش و راحتي امروز به بهاي ريخته شدن خون آنهاست. در دعاهايم هم هر چه خواستم براي مردم بوده؛ سربلندي و بينيازي! از خدا ميخواهم من را هم سلامت بدارد و تا وقتي زندهام، سربار كسي نباشم. نميخواهم كسي را به زحمت بيندازم.
اميدوارم خدا، اجري كه شايستة همسرم است به او عنايت كند؛ به او كه هميشه پشتيبان و همراه و كمك حالم بوده است. از اول جواني تا به امروز كه پير و نابينا شدهام، او با حوصلة زيادش من را تحمل كرده است!... فقط خدا اجرش را بدهد.»

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه