حاج اسدالله نصرنصرآبادي (پدر معظم شهيدان؛ «محمود» و «مهدي»)

گريه هاي پاي حوض
پدرش «شكرالله» روي زمين هاي ديگران كشاورزي مي كرد. او از همسر اولش دو دختر داشت. وقتي دخترش يا همسرش دار فاني را وداع گفت، شكرالله براي نگهداري از دخترانش، دوباره ازدواج كرد و صاحب يك دختر و چهار پسر ديگر نيز شد. او با همسر جديدش در ملك همسر اولش زندگي مي كرد. اسدالله و برادر دوقلويش حبيب الله هشت ساله بودند كه داغ بي پدري بر دلشان نشست. خواهرهاي ناتني براي گرفتن اموال خود اقدام كردند. زن كه با پنج فرزند قد و نيم قد مانده بود، هر آن چه از همسرش از زمين و خانه به او مي رسيد، فروخت تا خرج معاش بچه هايش كند. به منزل پدري بر گشت. سالها در آن خانه ساكن بود. پدربزرگ كه مردي ثروتمند بود، خانه اي را كه دختر بيوه اش و فرزندان در آن زندگي مي كردند، به عنوان ارثيه به دختر بخشيد. اسدالله از ده سالگي براي كار نزد عمو رفت كه باغدار بود.
ـ براي چيدن ميوه كمك عمو مي كردم. فصل ميوه چيني كه تمام شد، به خانه مان برگشتم.
نزديك خانه گودال پرآبي بود كه همه پسران محله در آن آب تني مي كردند. اسدالله بيكار كه مي شد، به آن جا مي رفت. محله آن قدر شلوغ و پر از پسر بچه هاي قد و نيم قد بود كه او مجال بازي در آب را پيدا نمي كرد. نوبتي بود و زور هر كه بيشتر بود، بيشتر از بازي و آب تني بهره مي برد. او با برادر دوقلويش حبيب الله در كارخانه ريسندگي مشغول به كار شدند.
ـ روزي چهارده ساعت تو كارگاه بوديم. گرد و غبار پارچه و نخ و صداي موتور دستگاه هاي پارچه بافي جسم و روحمان را خسته مي كرد. شبها خسته و گرسنه دو ساعت پياده تا خانه مي آمديم. آن وقت ها وسيله نبود. اصلاً جاده نبود. تنها كسي كه مسير را با دوچرخه مي آمد و برمي گشت، رئيس كارخانه شاپور بود. او تابستان ها تو خاك و خل ركاب مي زد و مي رفت و مي آمد. زمستان ها هم به خاطر بارندگي و گل و شل، چرخهاش تو گل مي ماند. به زحمت مي آمد و برمي گشت.
اسدالله كه به واسطه يتيم شدن زود هنگام فرصت و موقعيت تحصيل را نيافته بود، به اجبار مدير كارخانه، نشست به درس خواندن. او نزد «ملا عبدالحسين» درس مي خواند. ملا در حجره اش هر صبح، عده زيادي از پسران را درس مي داد. ماهي پانزده ريال براي شهريه از آنها مي گرفت. اسدالله كه براي كسب درآمد بيشتر شيفت شب گرفته بود، صبح ها خسته از بي خوابي شبانه سر كلاس درس حاضر مي شد. خميازه مي كشيد و گاه چرت مي زد. بي توجهي او به درس از چشمان تيزبين ملا دور نماند. از او حساب پرسيد و اسدالله نتوانست پاسخ بگويد. املاء كلمات را نيز نمي دانست. ملّا اخم كرد.
ـ اين طور كه تو درس مي خواني، فايده ندارد. تا صبح كه سر كار هستي و بعد مي آيي كلاس. از اين جا خسته و كوفته به خانه برمي گردي تا كمي بخوابي و باز بروي كارخانه. به اين ترتيب نمي تواني چيزي ياد بگيري. پولي هم كه به من مي دهي، حلال نيست؛ چون بهره اي از كلاس نمي بري. بهتر است بروي. هر وقت فرصت بيشتري داشتي، بيا.
عذر اسدالله را خواست.
ـ سال 1330 رفتم سربازي. درگيري بين ايران و عراق پيش آمده بود. بيشتر سربازها را برده بودند مرز كه به حالت آماده باش در آن جا باشند. ما هم در پادگان چهل وهشت ساعت يك بار پست عوض مي كرديم. خدمتم كه تمام شد، رفتم پيش برادرم كه تو شركت تعاوني فني حرفه اي دروازه شيراز كار مي كرد. ايشان من را به كارخانه ذوب آهن معرفي كرد. شدم راننده كارخانه. يك لندرور داده بودند كه وسايل يا پرسنل كارخانه را جابه جا مي كردم.
آن روزها دوست هم خدمتي «اسدالله» مراسم ازدواجش را برگزار مي كرد و اسدالله كه از برادر به او نزديك تر بود، تو همه مراسمش شركت داشت. كارهايش را انجام مي داد. زن همسايه او را ديده بود.
ـ به به چه آقايي! اين قدر زرنگ است كه همه كارهاي مراسم را يك تنه انجام مي دهد. به خدا اگر خواستگاري فاطمه ام مي آمد، بي چون و چرا قبول مي كردم كه دامادم بشود.
خبر دهان به دهان چرخيد و اسدالله شنيد. دختر را نديده بود. هيچ نگفت و شب بعد از مراسم عروسي دوستش كه به خانه رفت، جريان را با خنده براي مادر تعريف كرد. مادر حيران نگاهش كرد و مشخصات زن همسايه را پرسيد.
ـ دخترش را ديده ام. چه خانمي است. مي خواهي بروم خواستگاري؟
اسدالله يكه خورده نگاه كرد. مادر چه در نگاهش خواند كه هيچ نگفت اما روز بعد به خواستگاري دختر همسايه رفت. او را با مادرش در مسجد ديده و پسنديده بود. اما از خيالش هم نمي گذشت كه او در سرنوشت پسرش باشد. فاطمه را به عقد اسدالله درآوردند با هفت هزار تومان مهريه و چهار حبه از خانه اي كه به مادر ارث رسيده بود.
ـ دو شب مراسم گرفتيم. يك شب حنابندان و يك شب جشن عروسي كه همه فاميل آمده بودند. عروس را با ساز و دهل آورديم خانه مان. خانه مادرم هفت اتاق داشت كه يكي را به من داد. اتاق، نورگير نبود. تابستان ها براي اين كه بچه ها از نور آفتاب بهره ببرند، خانمم سفره را تو حياط مي انداخت كه غذا بخورند. همان جا چاي و ميوه برايشان مي آورد. آن وقت ها مردم نداشتند. اگر كسي بيمه نبود، تو خانه زايمان مي كرد. چون هزينه بيمارستان سنگين مي شد و نمي توانست پرداخت كند. بچه هاي من همه در بيمارستان به دنيا آمدند. اقدس سال 1339 و يك سال بعد جميله متولد شد و مهدي در سال 1343 و يك سال بعد محمود به دنيا آمد.
مهدي بسيار پرشور و كنجكاو بود. وقتي به مدرسه رفت، درس هايش را مي خواند. اما از ديدن اين كه حقوق پدر كفاف زندگي را نمي داد، رنج مي كشيد. او در يك كارگاه نجاري مشغول به كار شد. همه دستمزدش را به مادر مي داد. او نمي پذيرفت و مهدي با غرور سر را بالا مي گرفت.
ـ بگير كه بي پول نماني. خانه خرج دارد.
فاطمه از شوق بال در مي آورد. پسرش از كي اين قدر بزرگ شده بود كه همه چيز را مي فهميد و مرد خانه او شده بود!
مهدي روزها كار مي كرد و شبانه كلاس مي رفت. اسدالله به جلسات يا مراسم مذهبي كه مي رفت، بچه ها را هم با خود مي برد.
ـ مهدي ارادت خاصي به اهل بيت(ع) داشت. در محله مان دو مسجد داشتيم كه خيلي فعال و پرشور و حال هيئت، مراسم و جلسه برگزار مي كردند. من هم بچه ها را مي بردم كه هيئتي بار بيايند. روز عاشورا كه مي شد، همه دسته ها از محله هاي ديگر به دو مسجد محله ما مي آمدند و عزاداري مي كردند. از آن جا براي عزاداري و سينه زني به جاهاي ديگر مي رفتند. انقلاب كه پيروز شد، من و مهدي عضو بسيج شديم. مثل دو تا دوست بوديم. تو پادگان نزديك خانه مان آموزش ديديم. شب ها تو مسجد آموزش اسلحه شناسي داشتيم. مهدي شب ها نگهباني مي داد و با موتور تو محله مي چرخيد و گشت زني مي كرد.
محمود كه دو سال كوچكتر از مهدي بود، در شانزده سالگي هواي رفتن به جبهه را داشت. حاج اسدالله به قد و قامت كشيده او و به كرك هاي روي گونه ها و پشت لبش نگاه كرد.
ـ چه بزرگ شده پسرم!
از ذهنش گذشت و گفت: «پسرم، تو هنوز براي جبهه رفتن سن و سالي نداري. اگر قرار باشد كسي برود منطقه، من هستم.»
محمود نگاه كرد به آن سوي اتاق. خواهر كوچكش كه تازه راه افتاده بود، دست زنان و خندان خود را تو آغوش او انداخت.
ـ نه. شما بايد بماني و مواظب مادرم و خواهرانم باشيد. من مي روم.
حاجي اسدالله اخم كرد.
ـ نمي شود، اجازه نمي دهم.
دل دوري و تاب فراق پسر را نداشت. محمود سر فرو افكند. تكه سيبي را كه مادر قاچ كرده و تو پيش دستي نهاده بود، به دهان گذاشت.
ـ شما داريد دستور امام حسين(ع) را زير پا مي گذاريد. مگر نفرمودند مرگ باعزت را به زندگي باذلّت ترجيح بدهيد. الان دشمنش حمله كرده. اين ذلّت نيست؟
حرف هايش تمام شد. توانسته بود پدر را مجاب كند. دوره آموزشي را كه گذراند، براي مرخصي برگشت. بيش از همه براي خواهر كوچكش دلتنگ شده بود. او را روي دوچرخه نشاند و دورتادور حياط چرخاند.
ـ اين عزيز من است. خيلي مراقبش باشيد. نگذاريد وقتي نيستم، جاي خالي من را احساس كند.
آن روز صبح، حاج اسدالله براي نماز صبح محمود را صدا زد. محمود پلك باز كرد و خميازه كشيد. حاجي پاسخ لبخند او را با لبخندي داد.
ـ پاشو نمازت را بخوان، وقتي برگشتم خانه باشي ها. نروي منطقه.
محمود هيچ نگفت. حاجي كه مي رفت، او لب حوض نشسته بود و وضو مي گرفت. آن شب وقتي از سر كار آمد، محمود نبود.
ـ فاطمه مي گفت: دختر كوچكم خيلي عقب سر محمود گريه كرد. او بچه را بوسيده و خودش هم با ناراحتي از در بيرون رفته بود.
محمود در بيست ودوم بهمن ماه سال 1360 در چزابه شهيد شد؛ در همان روز كه صدام گفته بود نهار فردا را در دزفول مي خوريم. محمود و محمودها شهيد شدند تا صدام اين آرزو را به گور ببرد. مهدي بعد از شهادت محمود آمد و گفت كه عازم منطقه است. نوزده ساله بود. گفتم: من راضي نيستم. داغ برادرت خيلي سنگين بود و كمرم را شكست. تو بمان.
هرچه گفتم، نتوانستم منصرفش كنم. مي گفت: دستور، دستور امام است.
رفت. بر اثر اصابت خمپاره، او و يازده نفر از همرزمانش به شهادت رسيدند. او چهاردهم آبان ماه سال 1361 به شهادت رسيد.