آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۷۳۷
۱۱:۴۹

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج محمدعلي اميني (پدر معظم شهيدان؛ «امرالله»، «مرتضي» و «قاسم»)




امام جماعت گردان
هفتادوچهار ساله و اهل «ده نو» است. پدرش «حسن» كشاورزي بي سواد بود ولي پسرانش را نزد روحاني محل مي فرستاد تا سواد قرآني بياموزند. «محمدعلي» از كودكي همراه پدر روي زمين هاي ارباب زراعت مي كرد.
و مادرش خديجه با دوخت و دوز لباس به معاش خانواده كمك مي كرد. او زني مذهبي بود و عاشق سيدالشهداء پس انداز آنها صرف زيارت كربلا مي شد و مجالس اهل بيت.
ـ با آنكه راه خيلي دور بود و آن وقت ها جاده ها كافي نبود و وسيله نقليه هم مثل حالا در دسترس مردم نبود، اما پدر و مادرم كه هر دو مذهبي و شيفته امام حسين(ع) بودند، سه بار به زيات قبر آقا رفتند. آن وقت ها هر كسي نمي توانست سفر كربلا برود و اگر خانواده اي به آن جا مي رفتند، بين مردم به «كربلايي» مشهور مي شدند. خانواده ما وضعي مالي نسبتاً خوبي داشت. چون به مرور توانسته بوديم زمين بخريم و رو زمين خودمان، خربزه، گندم، جو و يونجه مي كاشتيم.
تراكتور نداشتيم. مجبور بوديم براي شخم زدن، چهار نفري با بيل هاي دسته بلند، زمين را شخم بزنيم.
براي آبياري با چراغ انگليسي (چراغ نفتي) سر زمين مي رفتيم: «زمستان ها سرد بود و با هيچ چيز گرم نمي شديم. با اينكه مادرم هميشه برايم لباس گرم مي بافت، وقتي مي رفتيم سر زمين، تمام تنم از سرما بي حس مي شد. با اين حال آن قدر كار مي كرديم كه بدنمان آمادگي مقابله با سرما را داشت، علاوه بر زمين كشاورزي تعدادي گاو و گوسفند هم داشتيم. كه شيرشان مي دوشيديم و پنير و روغن و ماست مي زديم.»
مادرم تمام روز را با نگهداري گوسفندان و دوشيدن شير و ماست مي گذراند و شب ها زير كرسي به بافتن جوراب، ژاكت، بلوز و شلوار و كلاه براي فرزندانش مشغول بود. «يك لباسي بود كه دولا پارچه داشت و وسط آن، پنبه مي گذاشت. دو طرف پهلوها، جيب هاي بزرگي مي دوخت كه نان و غذا را تو آن مي گذاشتيم كه ظهر در صحرا بخوريم. شال بافتني و كلاه پشمي مي بافت كه دور گردن و روي سر بگذاريم. خيلي مراقب ما بود. برايمان توپ پارچه هايي درست كرده بود كه توي آن پر از پنبه بود. شب ها تو اتاق با آن بازي مي كرديم. قبل از خواب مي نشستيم زير كرسي و اگر كسي سواد داشت، شاهنامه يا قرآن مي خواند و لذت مي برديم.»
هنگام كشف حجاب رضاخاني ژاندارم ها چادر زنان را پاره مي كردند و مي خواستند كلاه پهلوي را كه آغازي براي بدحجابي و بي حجابي بود، جايگزين كنند.
«محمدعلي اميني» بيست ساله بود كه به خواست مادر با «فاطمه كريمي» ازدواج كرد. دو سال عقد كرده ماند و پس از آن همسرش را به خانه پدري آورد. فرزند اولش اكبر سال (1334) و پس از او خدا به آنها سه دختر و شش پسر داد، امرالله فرزند پنجم آنها است، مرتضي فرزند ششم آنها در سال 1343 و قاسم فرزند هشتم آنها درسال 1347 به دنيا آمدند. پدر شهيدان چند سال پس از ازدواج اولش با خانم بتول صابري ازدواج كرد و صاحب هشت فرزند نيز از ايشان شد.
فرزندان زيرنظر مادر مؤمنه شان تربيت شدند و در دوران فعاليت هاي انقلابي اكبر كه تحصيلكرده بود و در جلسات مذهبي شركت مي كرد، اعلاميه هاي امام خميني را مي آورد و با برادرانش مي خواند. او در رشته مهندسي عمران تحصيل كرده بود و «امرالله» كه گرايشات ديني عميق تري داشت، پس از اخذ ديپلم در مدرسه امام محمدباقر دروس حوزوي مي خواند. او در تمام سالهاي تحصيل، شاگرد ممتاز بود. به ديگران احترام مي گذاشت و آن قدر آرام و با طمأنينه حرف مي زد و رفتار مي كرد كه مورد احترام همگان واقع مي شد. بعد از پيروزي انقلاب، او به كسوت روحانيت درآمد و با «فاطمه يادگاري» كه زني مؤمنه بود، ازدواج كرد و صاحب سه فرزند شد. مرتضي، طيبه، مرضيه فرزندان او هستند. مرتضي و قاسم پس از پايان دوره راهنمايي تحصيلي به زراعت مشغول شدند. مرتضي پس از پيروزي انقلاب، به عضويت سپاه پاسداران درآمد. با آغاز جنگ امرالله راهي منطقه جنوب شد. او امام جماعت گردان بود و در امور ديني و تبليغات فعاليت مي كرد. مرتضي از سوي سپاه به عين خوش رفت. او در عمليات رمضان، فتح المبين و بيت المقدس شركت كرد. و به عنوان ديده بان خدمت مي كرد در 12 فروردين سال 1362 به شهادت رسيد. او در وصيتنامه اش نوشته است: «مادرم مي دانم كه تو غرق در مهر و صفايي و فرزند خود را دوست داري. اما آيا بيشتر از اسلام دوست داري؟ مادر مهربانم رابطه خود را با مادر شهدا بيشتر كن.» امرالله كه همچنان در منطقه جنوب فعاليت مي كرد. آخرين بار كه به مرخصي آمد و هنگام وداع گفت: «اگر فرزندم به دنيا آمد، پسر بود، هادي و اگر دختر بود، اختيار با خودتان، كتاب هاي مرا بفروشيد و پولش را در منزل استفاده كنيد. مراسم مرا كمتر از حد معمول برگزار كنيد. او در وصيتنامه اش نوشته بود: از مال دنيا چيزي ندارم، جز اندكي كه آن را به همسرم بدهيد.»
او رفت و دوم اسفندسال 1364 در فاو به شهادت رسيد. قاسم كه براي گذراندن دوره سربازي از سوي سپاه عازم منطقه شد، نيز به تاريخ ششم خرداد 1367 در شلمچه به لقاءالله پيوست. او در وصيتنامه اش از برادران خود خواسته بود تا سلاحش را زمين نگذارند و جاي او را در جبهه، خالي نگذارند.»

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه