حاج عبدالله يزداني (پدر معظم شهيدان؛ «حسين علي» و «ابراهيم»)

خادماني جان سوخته
هفتادوچهار سال قبل در روستاي «گارماسه فلاورجان» از توابع اصفهان به دنيا آمد. پدرش «محمد» كشاورزي مي كرد. او چهار پسر داشت كه از كودكي به او كمك مي كردند. «عبدالله» دومين فرزند او بود. عبدالله تا بيست سالگي روي زمين هاي پدر زراعت كرد. پس از آن عازم خدمت سربازي شد و به آذربايجان شرقي رفت. آن جا، در دژباني بود. وقتي خدمتش را تمام كرد، مادر تصميم گرفت كه به زندگي او سامان بدهد. پيش از آن نيز گفته بود كه «مي خواهد با خواهرزاده ام «طلعت» ازدواج كند.»
عبدالله كه جواني آرام و اهل خانواده بود، هيچ نگفت. مي دانست كه آنچه پدر و مادر برايش مي پسندند، بهترين است. رفتند خانه خاله براي خواستگاري طلعت كه كودكي بيش نبود. دوازده سال بود، راضي به اين وصلت نبود. او پدرش را از دست داده بود و نمي خواست از مادرش دور شود.
خاله با او حرف زد، اما به نتيجه ن رسيد. «حبيبه» كه «طلعت» را از كودكي براي «عبدالله» پسنديده بود، با هم به خانه خواهرش «خانم» رفت. با او صحبت كرد تا دختر را به اين وصلت راضي كند. «خانم» هم ساعت ها از مظلوميت و آرامشي كه عبدالله داشت حرف زد.
ـ طلعت جان، به بخت خودت لگد نزن. چرا اين كارها را مي كني! معلوم نيست كه خواستگار بعدي ات به خوبي «عبدالله» باشد.
طلعت كه پا را در يك كفش كرده بود و راضي به ازدواج نمي شد، گفت كه مي خواهد در خانه بماند. مادربزرگ نشست پاي دار قالي و او را نصيحت كرد.
ـ «محمد» بچه هاي خوبي تربيت كرده. تو هم كه پدر نداري. تا كي مي خواهي توي خانه بماني! ازدواج كن و برو تا خيال مادرت هم راحت شود.
طلعت سكوت كرد. چند روز بعد، مراسم بله برون انجام شد. او را براي پسرخاله اش، نشان كردند تا قدري بزرگ تر شود. عبدالله هم در اين مدت مي توانست پس اندازي براي زندگي مشترك شان بيندوزد. نامزدي آن دو پنج سال طول كشيد. در اين سالها عبدالله كشاورزي مي كرد و طلعت نخ مي ريسيد. قرار شد مهريه او صد تومان باشد و كمتر از نيم دانگ خانه، يك من مس، سه من پنبه و يك جفت گوشواره. «عبدالله» طبق عهدي كه كرده بود، همه را آماده كرد و عروسش را با مراسمي ساده به خانه پدري برد. دو سال بعد، «محمد» دار فاني را وداع گفت. عبدالله و برادرانش كه يكي پس از ديگري متأهل شده بودند، در همان خانه پدري زندگي مي كردند تا در كنار مادر باشند و نگذارند طعم تنهايي را بچشد.
سه فرزند اول «عبدالله» در همان كوچكي بر اثر بيماري از دنيا رفتند. «حسينعلي» در عاشوراي سال 1338 به دنيا آمد. «عبدالله» نذر كرده بود كه اگر خدا پسري به او بدهد، اسمش را بگذارد حسين تا خادم الحسين باشد.
«حسين علي» بسيار ضعيف و رنجور بود و اغلب بيمار مي شد. طلعت بسيار غصه او را مي خورد. از اين مي ترسيد كه او را هم از دست بدهد.
پس از او زهرا، زهره، فخري، ابراهيم، مرضيه، مريم و اكرم به دنيا آمدند. ابراهيم در سال 1348 به دنيا آمد. با به دنيا آمدن او، «طلعت» سه دختر و دو پسر داشت. قابله اش مادر و مادربزرگ بودند كه اغلب بچه هاي روستا را نيز به دنيا آورده بودند. گاه طلعت از «عبدالله» مي پرسيد: «دوست داري بچه بعدي مان دختر باشد يا پسر؟»
عبدالله سر فرو مي افكند.
ـ هر دو نعمت خدا هستند. چه فرقي دارد! سالم باشد، دختر يا پسر بودن آن مهم نيست.
او اين را مي گفت، اما به دليل حرف هايي كه گاه اطرافيان مي زدند و فرزند پسر داشتن را مايه فخر و مباهات خود مي دانستند، دل «طلعت» آرام نمي گرفت. اما هربار كه دختري به دنيا مي آمد، مي گفت: «اينها جاي خواهر نداشته ام را برام پر مي كنند. قدمشان روي چشم.
طلعت و عبدالله پابه پاي هم كار مي كردند.
«عبدالله» از همان كودكي پسرهايش را به جلسات مذهبي و مسجد مي برد. به حسين علي گفته بود كه او نظركرده شاه شهيدان است و تا وقتي جان در بدن دارد، بايد به حسين(ع) خدمت كند.
دهه اول محرم كه شروع شد، حسين با همبازي هايش شروع مي كرد به بستن چراغ و ريسه. هيئت برپا مي كردند و براي سينه زني و عزاداري به مسجد محله مي رفتند. او آن قدر كار مي كرد كه شب ها از خستگي گوشه مسجد خوابش مي برد. هر سال دهه اول محرم تا سه روز پس از آن، كارش همين بود. او شباهت بسياري به عبدالله داشت. آرامش و معصوميت خاصي كه در چهره و نگاهش بود، ديگران را شيفته مي ساخت.
اعلاميه هاي امام خميني(ره) را مي آورد و بين دوستانش پخش مي كرد. بعد از پيروزي انقلاب به عضويت سپاه پاسداران درآمد. ابراهيم هم عضو بسيج شد. با شروع جنگ «حسين علي» از سوي سپاه عازم جبهه شد.
او ازدواج كرده بود، اما اين جلوي به جبهه رفتنش را نگرفت. به جبهه مي رفت و گاه تا مدت ها به مرخصي نمي آمد.
همسرش، نه ماهه باردار بود. حسين علي وصيت كرده بود: «اگر فرزندم دختر بود، اسمش را زينب بگذاريد و اگر پسر بود، اسمش را بگذاريد «روح الله».
او در جبهه بود كه دخترش متولد شد. عبدالله او را «زينب» ناميد، همان طور كه حسين خواسته بود. رو كرد به همسرش.
- يادت هست طلعت جان، پسرمان آن قدر مريض بود كه فكر نمي كرديم زنده بماند؟ حالا دخترش هم به دنيا آمده.
طلعت به پهناي صورت مي خنديد و براي عروس و نوه كوچكش اسپند دود مي كرد.
حسين هنگام به دنيا آمدن پسرش هم در منطقه بود. اين بار هم پدر، پسر او را نام نهاد. همان طور كه خود او خواسته بود اسمش را گذاشتند «روح الله».
يك سال بعد «حسين علي» در نهم ارديبهشت ماه سال 1362 در عمليات والفجر 8 – فاو- به شهادت رسيد.
ابراهيم كه با برادرش ده سال اختلاف سني داشت و او را استاد خودش مي دانست، از شش ماه قبل داوطلبانه به جبهه جنوب رفته بود تا در كنار حسين علي باشد. او هشت روز پس از شهادت برادرش در فاو به شهادت رسيد.
عبدالله به ياد آن روزها كه مي افتد، سر تكان مي دهد.
ـ حتي فرصت نكرديم عزاداري حسين علي را تمام و كمال كنيم، چهار روز به شروع ماه رمضان مانده، «حسين علي» شهيد شد. چهار روز از ماه مبارك مي گذشت كه خبر «ابراهيم» را آوردند.