حاج پنجعلي كاظمي (پدر معظم شهيدان؛ «كرامت الله» و «محمدعلي»)

حاج پنجعلي كاظمي پدر معظم شهيدان؛ «كرامت الله» و «محمدعلي»
سال 1308 در «اُسفه» شهرضا به دنيا آمد. پدرش «شكرالله» براي او شناسنامه نگرفته بود. كدخدا مي گفت: «شناسنامه پسرهاتان را كوچكتر بگيريد كه زود آنها را براي اجباري نبرند.»
ـ پسر سوم خانواده كه به رحمت خدا رفت، شناسنامه اش را به من دادند. بنابراين سن شناسنامه اي من هفتادوچهار سال است و همه من را به اسم «مصطفي» مي شناسند.
پدرش كشاورزي مي كرد، روي زمين هاي خودش و زمين هاي ديگران. گاو و گوسفند هم نگه مي داشت. مادرش «صفيه» در منزل كرباس مي بافت. او صاحب پنج پسر شده بود كه «پنجعلي» پسر سومش بود. در روستاي اُسفه مدرسه نبود و بچه هاي ده از نعمت سواد بي بهره مي ماندند. پسرها از سنين پايين پابه پاي پدر، كشت و زرع مي كردند. دختران روستا هم تا قد مي كشيدند، هنوز نوجوان بودند كه به خانه بخت مي رفتند. پنجعلي پابه پاي پدر سر زمين كار مي كرد. بعدها همراه برادرانش به آبادان رفت و به فروش روغن پرداخت.
مدتي در آبادان ماند. بعد، به كويت مهاجرت كرد. در شركت «كديسي» كه مربوط به كارهاي ساختماني بود، انباردار شد. با يك عراقي و مردي يمني همكار بود. سعي مي كرد با آنها هم كلام نشود. پنجعلي از سال 1330 تا سه سال بعد از آن در كويت بود. روزي هفت روپيه ـ معادل چهارده تومان ـ حقوق مي گرفت. وقتي به ايران بازگشت، در آبادان مغازه اي اجاره كرد و شروع به فروش خواروبار كرد. درآمد خوبي عايدش مي شد. همان سال با دختر دايي اش «ماهرخ كاظمي» ازدواج كرد كه چهار سال از او كوچكتر بود. پدر همسرش شترداري به نام «علي» بود كه زمان كودكي ماهرخ فوت كرده بود. مادر ماهرخ با دشواري بسيار فرزندانش را بزرگ كرده بود.
پنجعلي به ياد ايام خواستگاري و ازدواجش مي گويد: «من كويت بودم كه برادرهام رفتند خواستگاري دختردايي و او را برايم عقد كردند، با مهريه پنج هزار تومان. يك سال عقد كرده بوديم و وقتي به ايران برگشتم، ازدواج كرديم. برادرم مراد در تهران كار مي كرد. او با خانواده اي تهراني آشنا شده و از دخترشان خواستگاري كرده بود. مي خواست جشن بگيرد كه با عروسي من همزمان شد. هر دو در يك شب در تهران ازدواج كرديم.»
پنجعلي در تهران براي مادر و همسرش خانه اي تهيه كرد. آنها با هم زندگي مي كردند. او دوباره عازم كويت شد. همه دستمزدش را به ايران مي فرستاد و «مراد» قيّم مادر بود. يك سال بعد مادر با ماهرخ به آبادان رفت. پنجعلي براي آنها خانه اي اجاره كرده بود. بعدها به ايران بازگشت. فرزند اولش در سال 1336 در شب عيد نيمه شعبان پا به عرصه وجود نهاد. هيچ كدام از برادرها صاحب فرزند نشده بودند و نوزاد كوچك نور چشم خانواده بود. گفتند: «اسم او را بگذاريم؛ كرامت الله. لطف خدا بود كه او را به خانواده كاظمي داد.»
پسر مدام بيمار مي شد و روز به روز لاغرتر. پنجعلي، او را شعبان صدا مي زد نذر كرد و از امام زمان(عج) خواست كه شفاي او را از خدا بگيرد. پس از او، ام البنين، مريم، آمنه و محمدعلي متولد شدند. صديقه و طاهره دوقلو هستند و بعد از آن ها به دنيا آمدند. آخرين فرزند خانواده «صفورا» نام دارد.
«كرامت الله» بسيار باهوش بود. درس مي خواند و به خواهر و برادرهاي كوچكترش نيز كمك مي كرد. ديپلم رياضي اش را كه گرفت، به انزلي رفت و در پتروشيمي مشغول به كار شد. دو سال بعد در «صنايع ماشين سازي اراك» استخدام شد. مدتي بعد، دوباره از پتروشيمي براي او دعوتنامه فرستادند و به ناچار دوباره به پتروشيمي برگشت. با دوستانش از فعالان و مبارزان پيش از انقلاب بود. به واسطه اختلاف سني ده ساله اش با محمدعلي، با او جدا از رابطه برادرانه، ارتباط مراد و مريدي داشت.
پنجعلي كه تلاش مداوم و رفت وآمدهاي او را مي ديد، گاه از سر دلسوزي به چشم هاي سرخ از بي خوابي هاي شبانه اش نگاه مي كرد.
ـ يك قدري بخواب پسرم.
كرامت، نگاه از او مي دزديد و گاهي هم با او مزاح مي كرد.
ـ همين كه شماها خوابيديد و «پهلوي» را به ما مسلط كرديد و اختيارمان افتاده دست بختيار، كافي است.
به صداي بلند نمي گفت، اما غرولند زير لبي اش را هم ماهرخ مي شنيد و هم پنجعلي.
او بعد از شروع جنگ، عازم جبهه جنوب شد. دو سال در منطقه بود. به اصرار مادر، به خواستگاري دختر عمويش رفت و او را به عقد خود درآورد. دوباره به منطقه رفت. مادر در عجب مانده بود كه چطور با اين ترفند هم نتوانست او را پايبند كند. پسري را كه با تلاش و نذر و نياز تا بيست وپنج سالگي محافظت كرده بود، ديگر نمي توانست پهلوي خودش نگه دارد. او در عمليات رمضان در بيست ونهم مردادماه سال 1361 در جبهه كوشك به شهادت رسيد.
او در وصيتنامه اش نوشته بود: «وصيت من به خانواده ام اين است كه مبادا در شهادت من گريه كنيد. اگر مي شد، مي گفتم در اين سعادت عظيم براي من جشن بگيريد. مادرم، اگر از فراق من دل گرفته شدي، به ياد زينب و علي اكبر بيفت و براي مظلوميت اين عزيزان گريه كن. در مراسم روضه امام حسين(ع) شركت كن و اين عزيزان را فراموش نكن. پدرم، حرف آخر حسين(ع) را به ياد بياور كه در عصر خونين عاشورا نسل امروز اسلام را به ياري مي طلبيد. از خدا طلب كن كه اين شهيد را از شما بپذيرد. خمس اموالي كه از من به جا مانده، بپردازيد. با بقيه آن، دو سال نماز و دو ماه روزه اجير كنيد. بقيه هر چقدر ماند، تعلق به خودتان دارد. مايلم من را كنار ديگر برادران شهيدم به خاكم بسپاريد. اما اگر جاي ديگري را در نظر داشته باشيد، مخالف نيستم. هر كجا كه مايليد، من را به خاك بسپاريد. من را حلال كنيد و از بستگان حلاليت طلب كنيد. آنها كه حقي بر من دارند يا رنجشي از من ديده اند، از دوستان و سايرين مي خواهم من را ببخشند.»
محمدعلي به ظاهر با غم فقدان برادر كنار آمده بود. او پانزده سال بيشتر نداشت. بعد از كرامت، او تنها پسر خانواده كاظمي بود و اگر قرار بود جاي برادر را در جبهه پر كند، بايد مقابل پدر و مادر مي ايستاد. گفت كه قصد دارد داوطلبانه به جبهه برود. مادر خيره نگاهش كرد و پدر هيچ نگفت. اصرار محمدعلي و جديتش را كه ديد، اخم به پيشاني آورد.
ـ درسَت را بخوان. حالا پانزده سال بيشتر نداري. وقت جبهه رفتنت نيست.
محمدعلي زبان به كام گرفت. چند روز بعد كه از مدرسه به خانه برنگشت، پنجعلي دانست كه او به جبهه رفته است. هر بار نامه مي نوشت و تلفن مي زد كه «اگر اين بار برگردم، مي مانم پيشتان.»
اما دوباره به مرخصي مي آمد و مرغ سركنده را مي مانست كه تاب ماندن ندارد. عهد مي شكست و مي رفت. نامه نوشته بود كه «دو قطعه عكس و فتوكپي شناسنامه ام را برايم پست كنيد. مي خواهند كارت پايان خدمتم را بدهند.»
مادر برايش فرستاد. پسر خاله پنجعلي به شهادت رسيده بود. رفته بودند تهران براي خاكسپاري و تشييع پيكر او. نگاه ها غريب و مشكوك بود. از هر سو زمزمه اي شنيده مي شد. پنجعلي رو به ماهرخ كرد.
ـ طوري شده؟ چرا اين طوري ما را نگاه مي كنند. انگار مي خواهند چيزي بگويند و مي ترسند.
ماهرخ مثل هميشه صبور و آرام دندان بر لب گذاشت و هيچ نگفت. از تهران كه برگشتند، دوست محمدعلي آمد جلو در.
ـ حمله تمام شده، اما خبري از محمد نيست. خيلي گشتم دنبالش.
همين جمله ها كافي بود كه كمر پدر زير بار مصيبت از راه رسيده تا شود.
به جست وجو پرداخت، خبري از محمدعلي نبود. او در نوزدهم دي ماه سال 1365 در شلمچه مفقود شده بود. هشت سال چشم انتظاري، ماهرخ را جان به لب كرد. خواب ديد كرامت با لباس پاسداري به ديدارش آمده است. كارتني را جلو در گذاشته و مي گويد: «محمد آمده تا امتحانش را بدهد.»
ماهرخ دستپاچه شد و گفت: «آدرس بده تا بيايد.»
پلك كه باز كرد، هنوز هوا روشن نشده بود. دلش گواهي مي داد كه پسر را خواهند آورد. آن روز در اخبار تلويزيون خبر تشييع پيكر هشتصد شهيد را اعلام كردند. محمدعلي نيز بين آنها بود. پدر و مادر صبورانه و در يك مراسم باشكوه، او را تشييع كردند و در شهرضا به خاك سپردند.