آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۵۱۶۴
۱۱:۰۹

۱۳۸۸/۰۱/۳۰

حاج تاج محمد آبيار (پدر معظم شهيدان؛ عباس، علي و محمد آبيار)




«تنهايي، سكوت و انتظار»
ـ زهرا آبيار...
ـ حاضر!
انگشتش را بالا گرفت تا خانم معلم ببيندش.
نُه ساله بود و كلاس سوم.
توي هفت ماهگي يتيم شده بود. او فرزند شهيد علي آبيار بود.
گاهي كه مادرش بي تابي مي كرد و از دوري شوهرش گريه مي كرد، به او مي گفت: «مامان، براي چي اين قدر براي بابا گريه مي كني؟ اون وقت من بايد چيكار كنم كه اصلاً بابام رو نديده ام!»
يك بار وقتي مادرش از كسي خواسته بود كه همراهش برود بازار و او نتوانسته بود بيايد، خيلي ناراحت شده بود. زهرا به مادرش گفته بود: «مامان، وقتي مي بيني اون بنده ي خدا كار داره و سرش شلوغه، چرا مزاحمش مي شي؟!»
به خواهر بزرگترش هم مدام مي گفت: «هر وقت مي ري دم در، چادر سرت كن!»
به جاي اين كه آن به اين بگويد، خواهر كوچكتر مواظب خواهر بزرگتر بود!
رفتارهاي او، عجيب همه را ياد علي مي انداخت.
شب بود. از خاله اش اجازه ي ريحانه، دخترخاله اش، را گرفته بود كه آن شب او را ببرد خانه ي خودشان. يكي از دايي هايش هم آن جا بود. ريحانه و زهرا، جاهايشان را انداختند كنار هم. دست در گردن هم خوابيدند.
دايي شان برايشان قصيده ي مشكل گشا را خواند. زهرا خوشش آمده بود. از او خواست كه دوباره بخواندش.
دايي هم آن را خواند و دختر خواهرها توي آغوش هم خوابشان برد.
زهرا توي خواب بود كه كسي بيدارش كرد. احساس ضعف عجيبي مي كرد. تشنه اش بود.
دايي اش را ديد كه با نگراني او را بغل كرده و نگاهش مي كند.
ـ زهرا، حالت خوبه؟
ـ آب!
ـ دايي جون، اين جا الان آب نيست! اين جا هيچي نيست!
توي روشنايي اول صبح ديد كه خانه شان ويران شده است. او مانده بود زير آوارها. ريحانه هم همين طور.
خودش فكر مي كرد كه حالش خوب است. ولي خوب نبود. خونريزي داخلي كرده بود. خودش فكر مي كرد كه چيزي اش نشده است و فقط تشنه اش است!
كمي بعد ديگر نفسش بالا نيامد. تمام كرد. آن روز زهراهاي ديگري هم زير آوار ماندند و ديگر نفسشان بالا نيامد. او و خيلي هاي ديگر توي زلزله ي بم، جانشان را از دست دادند.
مادرش ماند، با يك پسر و يك دختر ديگرش. با دو يادگار ديگر علي.
علي سال پنجاه ويك به دنيا آمده بود؛ اول تيرماه.
توي خانواده اي عشاير و فقير به دنيا آمده بود. از وقتي چشم باز كرده بود، توي كوه ها بزرگ شده بود.
به پدر و مادرش وابستگي خاصي داشت. آن ها هم همين طور. نام پدرش تاج محمد بود و نام مادرش جان بي بي. پدر و مادرش چهل ويك سال از او بزرگتر بودند.
تاج محمد غير از او فرزندان ديگري هم داشت؛ مريم، ابراهيم، گلي، محمد، احمد، عباس، زهرا و مجيد. علي يكي مانده به آخري بود.
چندتا از برادرهاي بزرگترش، پيش پدربزرگشان سواد ياد گرفته بودند. علي هم يك چيزهايي از برادرهايش ياد گرفته بود. نمي شد كه برود مدرسه. رفت وآمد از كوره راه هاي صعب العبور به شهر يا حتي روستاهاي ديگر سخت بود.
با اين كه سواد چنداني نداشت، دست خطش را كه نگاه مي كردي، حظ مي كردي.
انقلاب شد و بعد هم جنگ شروع شد.
پسرخاله اش، غلامحسين، شده بود فرمانده پايگاه بسيج قدس روستاي ميرآباد. او هم رفت بسيج و عضو شورا شد.
از بم آمدند براي سركشي پايگاه و وقتي ديدند او ديپلم ندارد، به او اشكال گرفتند. قرار شد ديپلمش را بگيرد.
سه سال نهضت خواند و ديپلمش را گرفت. روزي كه از آن ها امتحان مي گرفتند، بازرس آمده بود بالاي سرش. گفته بود: اين كه ديپلم داره!
دست خطش را كه ديده بود، اين را گفته بود. گفته بودند: «اين اصلاً سواد نداره!»
او نيروي فعالي بود، هم در بسيج و هم در سپاه.
گاهي مي نشست و براي بچه هاي بسيج احكام مي گفت. به اسم بي سواد بود، ولي استعداد عجيبي داشت.
علي با نيروي انتظامي همكاري مي كرد. محمد، برادرش، هم همين طور.
محمد متولد روز عيد سال 1337 بود.
وقتي انقلاب شد، خدمت سربازي او هم تمام شد. توي جزيره ي خارك سربازي رفته بود. به خاطر همين توي جريان انقلاب بود. مي آمد و براي خانواده اش كه در كوه و بي خبري از انقلاب بودند اتفاق ها را تعريف مي كرد.
يكي از اقوام بهش پيشنهاد داده بود كه برود سپاه. استخدام سپاه شد. فرستادندش كردستان، براي مبارزه با ضدانقلاب ها. حدود هشت ماه آن جا بود.
سال پنجاه ونه ازدواج كرد. از كردستان كه برگشت، ماندگار شد توي سپاه بم. مي فرستادندشان مأموريت، براي مقابله با اشرار.
جبهه هم رفت. اما نه علي رفت و نه عباس، چون هر دويشان كم سن و سال بودند.
عباس متولد مردادماه1344بود. او هم با نيروي انتظامي همكاري مي كرد.
سال هفتادودو بود. شب چهاردهم مردادماه. عباس و پسرخاله اش، حسن، توي پايگاه نشسته بودند كه تلفن زنگ زد. حسن هم با نيروي انتظامي همكاري مي كرد. بايد مي رفتند مأموريت. دوتايي راه افتادند. با تعداد زيادي نيرو و تجهيزات بايد مي رفتند يكي از كوه هاي اطراف كرمان.
نيروها و تجهيزاتشان كه آماده شد، راه افتادند. حدود ساعت هفت شب به ماشين ها دستور دادند كه با چراغ هاي خاموش حركت كنند. شب مهتابي زيبايي بود.
از هشت شب تا حدود پنج صبح همان طور يك سره مي رفتند. وقتي رسيدند، نيروها را ساماندهي كردند. آن دوتا هم با چندتاي ديگر يك كمين شش نفره درست كردند سر مسير اشرار.
درگيري كه شروع شد، چندتا از اشرار وقتي از دست بقيه ي نيروها فرار مي كردند، افتادند توي كمين آن ها.
بي سيم زدند و كمك خواستند. جواب شنيدند كه «فعلاً نمي تونيم كسي رو بفرستيم، شما درگير باشيد!»
عده اي را كشتند و يكي دو نفر با موتور فرار كردند كه با هلي كوپتر رفتند دنبالشان.
عباس همان سر صبح به پسرخاله اش گفته بود كه خواب عجيبي ديده ام كه فكر مي كنم تعبيرش خوب نيست. وقتي براي حسن هم گفته بود، او هم همان نظر را داشت. گفته بود: «خدا به خير كنه. تعبير خوبي نداره!»
نه صبحانه اي، نه ناهاري، تا غروب دنبال همان موتورسوار بودند كه فرار كرده بود.
وقتي منطقه را پاكسازي كرده بودند و داشتند برمي گشتند، يك دفعه يك خمپاره خورده بود بين جمعي كه عباس بينشان بود.
عباس و چند نفري كه نزديكش بودند، افتادند روي زمين.
حسن دويد بالاي سر عباس. با نگراني بغلش كرد و از او خواست كه حرف بزند. او فقط توانسته بود بگويد: «من رفتم!»
به اندازه ي يك گندم، تركش خورده بود توي قلبش. او و چندتاي ديگر همان جا شهيد شدند، چندتا زخمي هم توي مسافت طولاني راه و بدي راه، شهيد شدند.
عباس پيش از اين بارها گفته بود: «توي لحاف مردن براي ما بده! خدا كنه هر طوري كه شهيد مي شيم، جزو شهدا باشيم.»
بعد از شهادت عباس، علي و محمد شب و روزشان شد مبارزه. مدام مي گفتند كه «ما بايد تا آخرش بريم. يا مي كشيم يا كشته مي شيم!»
سال هفتادوچهار، بيست ويكم فروردين ماه. علي و محمد قرار بود بروند مأموريت.
پدر كه توي تمام اين سال ها علي با آن ها زندگي كرده بود، بهش گفت: «حالا محمد رفته، تو صبر كن دفعه ي بعد برو.»
علي گفته بود: «نه. ما بايد راه برادرمون عباس رو ادامه بديم.»
رفتند و برنگشتند. آن ها هم در درگيري با اشرار به شهادت رسيده بودند.
اين اتفاق براي مادر علي كه بارها گفته بود كه «اگه علي چند قدم ازم دور بشه، چشمام ديگه نمي بينه»، خيلي سخت بود.
فقط علي نبود، داغ آن دوتاي ديگر هم مادر را مي سوزاند. آن قدر صبوري كرد كه عاقبت افتاد در بستر بيماري. باز هم بيشتر همسر علي كنارش بود.
او در سال هشتادويك به رحمت خدا رفت.
يك سال بعد، در زلزله ي بم، چندتا از عروس ها و نوه هاي تاج محمد نيز به رحمت خدا رفتند.
زندگي عشايري تاج محمد و جان بي بي توي كوه هاي صعب العبور اطراف بم، چيزي جز سختي و رنج ندارد. درد و رنج هاي سال هاي بعد از شهادت بچه هايشان هم خوشي هايشان را، اگر باشد، كمرنگ كرده است.
تاج محمد، مردي آرام است كه سال هاي تولد و شهادت تمام بچه ها و همسرش را دقيق يادش است. اما چيزي از خاطرات گذشته به ياد ندارد كه بگويد. مگر چند خاطره ي كوتاه كه گاهي كسي به يادش بياورد.
گاهي كه برادرهاي عروسش كه پسرخاله هاي پسرشانش هستند، چيزي از آن دوران را به ياد او مي آورند؛ وگرنه خودش چيز زيادي يادش نيست.
جان بي بي كه مرد، تاج محمد تنها شد. اين تنهايي، خيلي از روزهاي خوش او را از يادش برد. اما از روزهاي غم انگيزش گرچه خيلي يادش نمانده، اما رنگي از مظلوميت توي صورتش مي بيني!
او مدت كوتاهي است كه دوباره ازدواج كرده. تنهايي آميخته به مظلوميت خيلي سخت است؛ تنهايي آميخته به سكوت!

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه