آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۹۹۴۶
۱۱:۰۳

۱۳۸۸/۰۲/۲۹

حاج فريبرز پيروز بخت (پدر معظم شهيدان؛ «محمد» و «ابراهيم»)




اطراق در سپيدان
اصالتأ بختياري هستيم، خشكسالي بود، سرآب اختلاف كه بين طوائف بختياري بالا مي گيرد. پدربزرگم دست خانواده اش را مي¬گيرد و به جايي مي آيد كه به قول خودش دست فلك هم بهش نرسد.
جايي مي آيد كه بتواند با آرامش زندگي چند روزه اش را سپري كند. هرچند بعضي به او ترسو گفتند ولي اگر تصميم درست او به مهاجرت نبود چه بسا دودمانش نابود مي شد.
گشته بود و گشته بود تا در سپيدان اطراق كرده بود و آب و هواي آنجا و خونگرمي مردمانش او را مجذوب خود كرده بود. رفته رفته با مردمان سپيدان چنان قاطي مي شود كه دختر مي دهد و عروس مي گيرد.
يكي از دخترانش با يكي از كارمندان اداره¬ي اقتصاد و دارايي ازدواج مي¬كند، اين آشنايي باعث مي شود تا يكي از پسرانش ـ پدرم ـ به عنوان مستخدم مدرسه كارمند رسمي آموزش و پرورش شودد، البته پدرم گرگعلي سواد خواندن و نوشتن داشت.
با سواد بودن پدرم و كارمند دولتي شدنش باعث شده بود كه من و برادران و خواهرانم هم درس بخوانيم. من تا ششم نظام قديم بيشتر نتوانستم درس بخوانم. اون موقع سپيدان دبيرستان نداشت. و امكان ادامه تحصيل برايم در شهرهاي ديگر هم نبود، مجبور شدم براي كار به شيراز بروم. حدود پانزده سال در پارك سعدي شيراز كارگري مي كردم. البته هرازگاهي هم به سپيدان مي آمدم.
وقتي به سپيدان مي¬آمدم با كمك پدر و برادرانم به كوه مي رفتيم و هيزم و خار از كوه هاي اطراف مي¬كنديم و انبار مي كرديم تا سوخت تنور نان مادر باشد و ذخيره اي براي گرم كردن جمع خانوادگي ما در سرماي زمستان.
اجاقي درست مي كرديم وسط اتاق،بهش مي گفتيم«چاله»، كه هيزم در آن مي ريختيم و اتاق گرم مي شد و زن و بچه و دختر و پسر در اطراف چاله مي خوابيديم.
پدرم حقوق بخور و نميري داشت و من برادرانم نيز بعدا" صاحب كار شديم و وضع ما توپ توپ شد.
شيراز كار مي كردم كه برادر كوچكم سربازي رفت و اين شد بهترين بهانه براي من.
ـ اين برگه را بگير برو تا دو سال كسي دنبالت نمياد.
از معافيت موقّت خيلي راضي نبودم. دنبال پارتي براي معافي دائم بودم، بهانه اي هم نداشتم معافي پزشكي بگيرم. بابا هم كه كارمند بود نمي توانستم كفالتش رو بهانه كنم!
ـ فوق العاده. فوق العاده. متولدين 1312 تا 1320 با پرداخت 200 تومان معاف مي شوند... .
ـ چقدر مي شه؟!
ـ دو قران!
فرم معافي را گرفتم دويست تومان از پس اندازم را به حساب حوزه نظام وظيفه ريختم و چند هفته بعد كارت معافيت از خدمت برايم آمد.
عمويم نزديكي¬هاي پليس راه ياسوج زمين كشاورزي داشت. رفتم بهش سر بزنم. منو نگه داشت و يك ماه از من كار كشيد!
با هم رفتيم روستاي « سروك»، با يك خانواده اصل و نصب دار آشنا شديم.
ديدم و پسنديدم. برگشتم پدر و مادر و خانواده را روانه خواستگاري از «عذرا جلوه گر» كردم.
ـ پسر ما كلاس ششم و كارت پايان خدمت داره و تصديق رانندگي!
ـ دختر ما هم كمي سواد داره و زن زندگي است، از هر انگشتش هزار هنر مي باره!
بحث بين زن¬ها بود كه مهريه چي باشه.
ـ دو تا مرغ سياه.
ـ خيلي كمه، زيادش كنيد!
من قبول نكردم.
ـ همينه كه هست! تازه مهريه مادرم يك مرغ سياهه! ما دو برابرش كرديم و بازم طلب كاريد؟!
شبي كه عروس آورديم شب سردي بود و برف سنگيني آمد و همه راه ها را بست. همه به شوخي مي گفتند خانواده عروس زياد ته¬ديگ خوردند كه برف زياد آمده! شوخي در رفته دور از انصاف نباشه، خيلي آسان گرفتند!
مي خندد و نگاهي به حاج خانم مي اندازد.
ـ و اِلّا كي به ما زن مي داد؟!
و حاج خانم كه سن و سالش به 70 رسيده، شرم مي كند، چهره برمي گرداند و مي خندد و با گوشه اي روسراي ش خنده اش را مي دزدد.
ـ حاج¬آقا از اولش هم همين طور شوخ طبع بود اگر شوخ طبعي اش نبود هر دو از تنهايي دق مي كرديم.
آهي مي كشد و نگاهش به چهرة شهيدانش مي افتد، سكوت مي كند، سكوتي كه اشك حاج¬آقا را در طرفه العيني جاري مي كند.
ـ مادر بلند مي شود و صورت بچه هايش را از پشت قاب شيشه اي مي بوسد. باز آه! آه كه شعله و حرارتش را در كلامش مي شنويم.
ـ آه ابراهيم عزيزم! ابراهيم كوچكم!اي كاش تو هم قبري داشتي! جنازه محمّد بعد از 7 سال برگشت اي كاش تو هم مي آمدي! اي كاش جنازه ات بعد از 20 سال مي آمد.
او آه مي كشد و پدر از غصه آب دهنش قورت مي دهد گويي مي خواهد چيزي بگويد.
ـ چهارم تابستان امسال مي شود 21 سال كه او در جزيره مجنون مفقودالاثر شد كلاس اوّل راهنمايي بود، يك سال بود كه محمّد شهيد شده بود، مي گفت من طاقت خانه¬ي بي برادر را ندارم صداي برادرم را مي شنوم كه مرا به جبهه دعوت مي كند. اوّل راهنمايي بود ولي هيكل و قيافه اش مردانه بود، يك ماه آموزش نظامي در پادگان كازرون ديد. باورمان نمي شد بدون اجازه برود، بي خبري آمده بود و كيف مدرسه اش را پشت پنجره گذاشته بود و رفته بود جبهه.
سال هاست كه ما چشم انتظار ابراهيم هستيم.
حاج فريبرز پيروز بخت پس از سال ها خدمت و تلاش صادقانه اكنون بازنشسته اداره آموزش و پرورش است. و بهترين خاطرة دوران خدمتش را حضور در جبهه هاي جنگ در ايام دفاع مقدس مي داند.
ـ قبل از شهادت بچه هام چند بار جبهه رفتم بيشترش شلمچه بودم. بچه ها كه شهيد شدند حاج خانم تنهاي تنها بود و من ديگر نتوانستم سنگر پسرانم را ببينم.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه