حسين قاسمي (پدر معظم شهيدان «مهدي»؛ «حسن» و «اميررضا» قاسمي)

لذت قصر و زيارت حج
سال 1324، سيزده ـ چهارده ساله بود كه از شدّت ظلم ارباب و زحمت و رنج رعيّت، زادگاهش «حسنآباد» زوارهي اردستان را رها كرد و عازم تهران شد. وقتي به اين ميانديشيد كه پدرش ناچار است به جرم رعيت بودن، تمام عمر خود را روي زمينهاي ارباب كار كند و آخر سر سه سهم از محصول نصيب ارباب شود و او تنها يك سهم ببرد، تا مغز استخوانش ميسوخت.
ظلم و ستم اربابها،فقط در اين خلاصه نميشد، رعيت بيچاره حق تحصيل و سوادآموزي هم نداشت؛ مبادا كه پس از با سواد شدن، حاضر به كار براي ارباب نشود..
ميديد كه مادر بيمارش «رقيّه»، ناچار است براي كمك به پدر و تأمين مايحتاج زندگي بعلاوهي خانهداري، به مرغ و خروسهايشان برسد، دنبال تعداد اندكي گوسفند كه داشتند، تا چراگاهها راه بيفتد و رنج بيماري را نيز به تن بكشد، تا شكم او و برادر كوچكتر و خواهرانش را سير كند!
كودكي خود را به ياد ميآورد، كه هنوز نميتوانست خود را جمع ميكرد؛ امّا مجبور بود كنار پدر و مادر كار كند و زحمت بكشد. خواهرانش را به قاليبافي فرستادند تا از قِبَل تلاش آنها درآمد بيشتري عايدشان شود، ولي همينكه راه افتادند و قاليباف ماهري شدند، ازدواج كردند. همهي اينها دست به هم داد تا «حسين» در سنين قبل از بلوغ دل به دريا بزند و دست برادرش را بگيرد راهي تهران شود.
ـ در تهران هر چه هم سختي بكشم براي خودمان است و حاصل دسترنجمان نصيب خودمان...!!
بيلزني در باغهاي اطراف«يافتآباد» اوّلين كاري بود كه سهم او از اين هجرت شد؛ كشاورزي هم ميكرد. انگار كه از بيل و كشاورزي خسته شده بود؛ باغها را رها كرد و به بازار بينالحرمين، ـ بازار كتابفروشها ـ رفت.
آنجا هم وضع و روزش تعريفي نداشت، امّا او با رنج به دنيا آمده بود و با زحمت دوستي ديرينه داشت!! وارد گاراژي شد و به كار صندوقبندي و باربري پرداخت. گاراژ كنار مسجد جامع بود و تنها دلخوشياش اين بود كه سر وقت ميتواند به نمازش برسد. حدود 30 تا 35 سال باربري و تسمهكشي كرد، و افتخارش آن بود كه لقمه ناني كه براي بچههايش به سرسفره ميبرد حاصل دست رنج و كار است به اين حقيقت باور داشت كه نان حلال، مانع گناه و انحراف خواهد شد. فقير بود و چيزي نداشت امّا اين فقر و نداري و دستهاي پينهبسته، بهترين مايهي فخرو سر بلندي او بود.
بعد سرايداري شد؛ به سه راه اكبرشاهي رفت و جلو درب يه كاروانسرا (بارانداز) ميايستاد و نگهباني مي داد و حقوق ميگرفت. شرايط اقتصادي براي حسين، در اينجا، بهتر از باربري بود؛ زيرا در باربري هفتهاي 35 تومان ميگرفت و در اينجا براساس كاري كه ميكرد، حقوق دريافت ميكرد؛ يعني هر چه زحمت بيشتر ميكشيد دريافتي بيشتري داشت!
او بالغ بر 55 سال، سختترين كارها را به دوش كشيد؛ سربازي را با طرح 100 توماني پشتسر گذاشت. براي آنهم توان پرداخت يكجا را نداشت.
حسين از سال 1379 خود را بازنشست كرد.
با هجرت او از روستا، پدرش نيز طاقت نياورد و راهي تهران شد.«خداداد»، همسرش رقيه را همراه خود آورد تا بلكه نفس راحتي بكشد، آنها زن و مرد مهربان، متدين و بيآزاري بودند.
خداداد هم با ورود به تهران با توجه به تجربياتي كه از روستا داشت به يافتآباد رفت و به ديوار كشي باغات و چينهچيني ديوارهاي گلي، مشغول شد؛ او در كارش بسيار مهارت داشت؛ امّا دست تقدير با وي يار نبود! حسين در اين رابطه ميگويد:
ـ فكر ميكنم، پدرم را چشم زدند؛ زيرا كه ناگهاني و بيهيچ بيماري يكدفعه افتاد و دارفاني را وادع گفت.
خودش را كه با پدر مقايسه ميكند، ميبيند، او از ساعت 4 صبح تا 12 شب ميرفت و كار ميكرد تا مخارج خانه را تأمين كند، اما با آن همه كار سخت، بعد از 55 سال سر پا و قبراق است، امّا هيچكس از تقدير و سرنوشت خبر ندارد.
با مرگ پدر، مسئوليت مستقيم مادر و تنها برادرش، به دوش حسين افتاد. آن زمان او 19ـ20 سال سن داشت. 23ـ24 ساله شده بود كه به پيشنهاد مادرش براي ازدواج اقدام كرد.
رسمشان بوده و هست كه براي ازدواج، با فاميل وصلت كنند، به همين خاطر پيشنهاد مادرش آن بود تا او با دختردايي13 سالهاش«شهربانو» ازدواج كند، خلاصه پيشنهاد عملي شد، مادر حسين با زنعموي شهربانو كه زنبرادر ديگرش ميشد، ماجرا را در ميان گذاشت و او با خانوادهي عروس در ميان گذاشت و زمينهي خواستگاري فراهم گرديد. در حاليكه شهربانو 13ـ14 ساله بود.
سال 1333 ازدواج آن دو سر گرفت. برادران شهربانو به همراه پدرش حسين و مادرش حميده، كار كشاورزي و روستا را رها كردند و به تهران آمدند. پدر شهربانو در تهران مستأجر شد. وقتي حسين و مادرش، براي قرار عروسي و جشن، به خدمت پدر شهربانو رفتند، او گفت:
چون ما مستأجريم و شش سر عائله(چهار پسر و دو دختر) داريم و جايمان تنگ است جشن نگيريم!! مهريه را 1000 تومان پيشنهاد دادند و حسين مخالفت كرد او گفت:
ـ نميخواهم بارم سنگين باشد.
نهايتاً با 700 تومانمهريه قرار نهايي گرفته شد. خانوادهي داماد يك جعبه شيريني گرفتند و به خانهي عروس رفتند و عصر هم عروس را برداشتند و به خانهي بخت بردند.
اوايل زندگي تا دو سال، با شهربانو در يك اتاق زندگي ميكردند، تا اينكه حسين برادرش را سامان داد و برايش زن گرفت؛ گرچه پس از چندي او به رحمت خدا رفت و حسين را در غم بيبرادري فرو برد.
پس از دو سال، در ميدان شوش ـ به لب خط، خانهاي را اجاره كردند، يك اتاق را در اختيار مادر گذاشتند و يك اتاق نيز به خودشان تعلق گرفت. مادرش سال 66 از دنيا رفت. صاحب خانه از همشهريان آنها بود و به حرمت تديّن مادر حسين، كه بسيار مهربان نيز بود و همه دوستش داشتند 4ـ5 سال به آنان فرصت داد تا در آنجا بنشينند و ماهيانه 25 تومان از آنها اجاره ميگرفت.
بعد از چند سال زندگي در شوش، پدر شهربانو در خيابان نفيس، خانهاي ساخت يك اتاق از خانه را به آنها را و فرزند و داماداش را از اجاره نشيني نجات داد؛
زمان گذشت و حسين از حاصل دسترنج خود، در اتابك زميني را به قيمت 6500 تومان خريد و با پول اندكي به ساختن آن اقدام كرد، همينكه يكي در اتاق آن را ساخت، از منزل پدرزن نقل مكان كرد و به خانهي خود رفت.
البته خانهي حسين، به اين راحتي تكميل نشد، آنها از هيچ امكاناتي بهرهمند نبودند. نه آبي، نه برقي و... نزديك آنها، در خيابان سنگبري، چاه عميقي زده بودند كه آب مورد نياز بنايي و استفاده شخصي خود را به صورت ساعتي، از آن چاه خريداري ميكردند.
چاه، ميرآبهاي مخصوص داشت و ساعتي 40 تومان آب را ميفروختند، نوبت هر كس كه ميشد، ميرآبها، آب را در جوي رها ميكردند و يكي از آنها آب را دنبال ميكرد تا به خانهي مورد نظر برسد، پس از آنكه حوض و آبانبار پر ميشد، 2ـ3 تومان نيز از آنها ميگرفتند و ميرفتند تا آب را به مسير ديگري بيندازند.
حسين و خانوادهاش آنجا نيز، زندگي سختي را پشت سرگذاشتند؛ امّا ابتكاري كه حسين به خرج داد آن بود كه آن زمان، براي اولين بار در خانه حمّام شخصي بنا كرد، حمامي كه با نفت سياه گرم ميشد و همين باعث شد كه سر و صداي ديگران بلند شود و اعتراضات بالا گيرد، ولي او از حمام دست نكشيد بلكه آنرا با دو كپسول گاز، گازسوز كرد، اين اتفاق به 36 سال پيش از اين مربوط ميشود. و نشان از علاقه و توجّه حسين به خانواده دارد.
حسين و شهربانو، قبل از آنكه به خانهي پدر همسر بروند صاحب دو بچه شده بود، آنجا نيز يك فرزند به جمع آنها اضافه شد و تا پايان سال 59؛ يعني ابتداي جنگ تحميلي صاحب چهار دختر و هفت پسر شدند.
«مهدي» قبل از آنكه عازم جبهه شود، نزديك خانه مغازهي خرازي راه انداخت. يك روز آمد و به مادرش گفت:
ـ ميخوام برم جبهه...!
ـ برو مادر! دست خدا به همراهت، اين يه وظيفهاي كه من نميتونم مانعش بشم.
سال 61 قبل از شهادتش، يك روز به خانه آمد و خواست كه به خواستگاري دختر دائيش بروند تأكيد داشت كه حتماً ازدواج كند و سنت رسول خدا را بجا بياورد.
و همانطور كه گفته بود اتفاق افتاد؛ صبح روز سوّم دختر دايياش را عقد كرد و شب در آنجا ماند و فردا صبح به منطقه رفت و شش روز بعد، در حالي كه 23 سال بيشتر نداشت، تاريخ2/1/61در حميديه بر اثر اصابت تركش به سينهاش، به جمع شهيدان پيوست.
پس از او «حسن» مغازهاش را به لوازمالتحرير فروشي تبديل كرد؛ بنا بر وصيت مهدي او پس از دو سال با همسر عقدي برادر، ازدواج كرد؛ دو سال نيز با هم زندگي كردند، امّا همسرش سرطان گرفت و دارفاني را وداع گفت.
آخرين اعزام حسن هنگامي بود كه به زادگاهش ميرود و از همانجا به جبهه اعزام ميشود، پس از چند روز يكي از دوستانش لباسهايش را به منزل ميبرد و خبر اعزامش را ميدهد. او نيز به «سليمانيه» عراق رفت و ديگر برنگشت؛ و در تاريخ20/4/66 در سن26سالگي مفقودالاثر شد.
عدهاي خبر از اسارتش دادند و عدهاي گفتند: مجروح يا شهيد شده است!! پس از جنگ عراق و آمريكا، ديگر به صورت قطعي او را شهيد اعلام كردند. مادرش هنوز هم كه هنوز است، گاهي ميگويد:
كار دنياست شايد يه روز برگشت. اگه اسيره! الهي سالم باشه و برگرده و اگه هم شهيد شده! الهي با علياكبر حسين(ع) محشور بشه... و اين چشم انتظاري مادر، همچنان ادامه دارد...!
سال 65 «ابراهيم» كه 21 ساله بود، مجروح شد، او در حاليكه از اعضاي گروه تفحص بود و موج گرفتگي داشت و شيميايي نيز شده بود، از همان سالها حالت عادي نداشت؛ ده سال بعد داخل خانهي پدر به راحتي درگذشت!
مادرش شهربانو ميگويد:
ـ اون روز من قصد داشتم از خونه برم بيرون. ابراهيم تو خونه دراز كشيده بود! صدام كرد و گفت:
ـ مامان داري ميري بيرون؟!
ـ آره پسرم! كاري داري؟!
ـ نه! حالا كه داري ميري نميخواي منو ببوسي؟!
ـ چرا عزيزم!
و رفت و خم شد و او را بوسيد؛ صورتش عرق كرده بود، حالتي شبيه به بيماران داشت!
ـ چته مادر؟! حالت خوب نيست؟!
ـ چرا... خوبم مادر!
مادر تا سرخيابان رفت، امّا دلشوره دست از سرش بر نميداشت؛ همين دلشوره باعث شد به خانه برگردد همينكه وارد حياط شد، ابراهيم را ديد كه وسط حياط ايستاده، رو به او كرد و گفت:
ـ واي مادر! چرا تو حياط وايستادي؟!
بغلش كرد تا او را روي صندلي بنشاند، كه ناگهان ابراهيم، مظلومانه و بيصدا، در بغل مادر داغدار، روح از تنش به پرواز درآمد! پس از ده سال زحمت پرستاري، بالاي سرش نشست و به پهناي صورتش گريست!
حسين در تهرانپارس، مغازهاي خريد تا «اميررضا» درآن كار كند؛ خودش نيز قصد شراكت و همكاري با او را در سر ميپروراند. او از 17سالگي جبههاي شده بود؛ كردستان...؛ جنوب... و همهي سربازياش را هم در جبهه بود. پدر روزي در مغازه بود كه اميررضا آمد و گفت:
ـ امام فرموده كه هر كس توان اعزام به جبهه دارد، بايد به جبهه برود.
ـ خب بابا جان! اگه دوست داري برو.
پس از اجازهي پدر، اميررضا به خانه رفته و به خواهر و مادرش ميگويد:
ـ ميخوام برم جبهه!
خواهرش به او ميگويد:
ـ كجا ميخواي بري؟! داداش مهدي كه شهيد شده! داداش حسن و اسماعيل و ابوالقاسم هم كه جبههاند! بذار اينا بيان! بعد تو برو!
اميررضا دلگير ميشود، مادرش بلافاصله ميگويد:
ـ هر كي راه خودش رو ميره! ميخواي بري برو مادر!
بارها رفته بود ولي اينبار، چند بار به پايگاه مالكاشتر رفت و دوباره به خانه برميگردد! مادرش به او ميگه:
ـ واي مادر! چرا هي ميري و برميگردي؟!
ـ ميخوام تو رو سير ببينم! آخه ايندفعه، دفعهي آخره!
اين را ميگويد و به پايگاه ميرود تا اعزام شود، از پايگاه به مادرش زنگ ميزند و ميگويد:
ـ مادر! از طرف من، از همهي همسايهها و فاميل و خانواده خداحافظي كن و حلاليت بگير!!
رفت و پس از يك هفته، در تاريخ دهم اسفند 1365 در شلمچه به شهادت رسيد. او جواني20 ساله بود، براي رهيافتهاي چون او، چه آرزويي بالاتر از ديدار محبوب وجود داشت!
حسين، خود نيز از اداي تكليف سر باز نزد، او حتّي پس از پسران شهيد و جانباز و رزمندهاش، در آخرين روزهاي جنگ 45 روز، در شلمچه حضور يافت و در برابر دشمن سينه سپر كرد. تا شهادت پسرانش، بهانهي سر زدن از اداي تكليفش نباشد!
شهربانو و حسين، همراه يكديگر توفيق زيارت كربلا و سوريه را يافتهاند و بعد از سالها تحمل رنج و مشقت و داغهاي سنگين، توانست با همراهي همسرش و با دسترنج زحمات خودش، موفق به زيارت حج عمره نيز بشود، و چه حجّي بوده اين حج!