آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۳۲
۰۶:۲۳

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج بهرام سليمي (پدر معظم شهيدان؛ «حميد» «مجيد» و «فرهاد» سليمي)




خوشه هاي انگور
جنگ تمام شده بود كه دست بر قربيلك اتوبوس، در حالي كه رانندگي ميكرد غرق در زندگي گذشته خود شد. به «سامان» رفت و زماني را به ياد آورد كه پدرش«حسين» به همراه مادرش«هديه» داخل باغ انگوري خود، به چيدن خوشه هاي انگور مشغول بودند و با شادماني به بچّه هاي قد و نيم قد خود نگاه ميكردند كه هر كدام به كاري مشغول بودند.
عاشقانه خوشه هاي انگور را از پدر و مادر ميگرفتند و در جعبه هاي مخصوص ميچيدند؛ يكي برگه هاي مو را ميچيد روي جعبه ها ميگذاشت؛ ديگري علفهاي هرز كرتها را ريشه كن ميكرد و...
اين خاطرات به 5 سالگي اش مربوط ميشد كه به شدّت عاشق باغ و درخت انگور بود. به خاطر آورد كه همراه ديگر بچّه ها در كنار پدر، به كشاورزي مشغول بود. وضع اقتصادي آنها خوب بود و امور زندگي را به راحتي ميگذراندند.
در مسير خاطرات به20سالگي خود رسيد كه براي خدمت سربازي، به دانشكدهي افسري سواره نظام اعزام شد و در همان جا سربازي را به پايان برد. خاطرات خوش سربازي موجب شد كه او با علاقه به استخدام وزارت جنگ در آيد؛ سال 1327هنگامي كه 22سال داشت و ابتداي استخدامش بود، ماهيانه يكصدتومان حقوق ميگرفت.
پدر و مادرها، آن زمان هرگاه خود صلاح ميدانستند و هر كس را كه خود مي پسنديدند، براي ازدواج بچّه ها انتخاب ميكردند. او 25سال داشت و از شغل مناسبي نيز برخوردار بود، لذا حسين و هديه، «خديجه يوسفي» را كه 13ساله بود و از اهالي روستاي خودشان، در نظر گرفتند و به خواستگاري اش رفتند.
يكماه بعد، مراسم عقد و عروسي در يك شب برگزار شد؛ مراسم عروسي را ساده و بدون تجملّات بر پا كردند اما همه دِه، به جشن دعوت بودند و آن شب آبگوشت پرملاتي نوش جان كردند؛ پس از مراسم، دست عروسش را گرفته بود و به تهران آورده بود؛ اوائل زندگي خانه اي در خيابان مرتضوي اجاره كرد و به كار خود در وزارت جنگ ادامه داد.
از آنجا كه در حدّ سواد قرآني و مكتبي، بيشتر نياموخته بود، آخرين درجهاش استواري بود و از ارتقاء درجهي بيشتر محروم!! احساس كرد حقوقش كفاف زندگياش را نميدهد، به همين خاطر و پس از 19سال خدمت در نظام، تقاضاي بازنشستگي كرد، با تقاضاي او موافقت شد و با درجهي استواري و ماهيانه500 تومان بازنشست شد.
حالا به زماني رسيده بود كه همراه پدر خديجه، اتوبوسي را كرايه كرده و رانندگي ميكرد.«قربانعلي» پدرزنش، متوجّه شد كه او به جادّه دقّت ندارد و گاهي حتّي پيچها را حسب عادت و شناختي كه از جاده دارد مي پيچيد؛ او نميدانست كه بهرام دامادش به سير خاطرات خود مشغول است، گمان كرد سكوت او باعث حواسپرتي بهرام است، به همين خاطر وقتي ديد او دارد از جاده خارج ميشود گفت: بهرام! بهرام چه كاري ميكني؟! كجايي پسر!!؟ حواست را جمع كن!!
بهرام به خود آمد و با قربانعلي به گفتگو پرداخت. در واقع ادامه خاطراتش را با گفتگوي قربانعلي پيگرفت. بهرام، انگار دلش هواي حميد كرده بود و دوست داشت از حميد براي بابابزرگ بگويد.
ـ درست سال 34 بود كه«حميد» به دنيا آمد، تو در گوش او اذان و اقامه گفتي و من و خديجه، نامش را انتخاب كرديم.
ـ خدا رحمتش كند، خوب به ياد دارم كه از5 سالگي نماز ميخواند و همهي تلاشش را ميكرد كه روزه بگيرد.
ـ آره، بچّه باخدايي بود.
ـ راستي بهرام! حميد در چه رشته اي تحصيل ميكرد؟!
ـ دانشگاه تبريز، مهندسي راه و ساختمان ميخواند، در همان دوران دانشجويي بود كه با صديقه آشنا شد و با هم ازدواج كردند.
ـ اگر اشتباه نكنم، قبل از آنكه فعّاليّتهاي انقلابي شان، لو برود و از دانشگاه اخراج شوند، مدّتي در همان تبريز هم ساكن شدند.
ـ آره درسته، همينطور بود، درسشو بعد از انقلاب ادامه داد.
ـ اونم كه با انقلاب فرهنگي مواجه شد!
ـ به همين خاطر بود كه به استخدام سپاه در آمد، يه سالي همراه همسرش به ايلام رفتند و آنجا ساكن شدند.
ـ بارداري صديقه، مربوط به دوران خدمت ايلام بود ديگه درسته؟!
ـ آره، صديقه، همانجا بود كه به دليل انفجار خمپاره، بچّه اش رو سقط كرد.
ـ بندهي خدا ديگه هم باردار نشد!
ـ نه ديگر! بعد از سقط بچّه بود كه به اهواز منتقل شدند.
ـ حميد با توجّه به رشته تحصيلي كه داشت، تو جبهه چكار ميكرد؟!
ـ تخريبچي بود كه بالاخره 23 بهمن ماه 64 به شهادت رسيد.
ـ پس «مجيد» با اينكه كوچكتر از حميد بود، قبل از او شهيد شد؟
ـ آره ديگه، مجيد شش سال ازش كوچكتر بود، امّا او براش مثل يه معلّم بود.
ـ يادم نيست مجيد كدوم دانشگاه درس ميخوند؟!
ـ دانشگاه شاهرود بود، تو رشته مهندسي معدن؛ ولي اونم تو همون دوران دانشجويي عضو رسمي سپاه شد و شروع به فعّاليّت كرد؛ مجيد خيلي مظلوم و با محبّت بود.
ـ اينو يادمه كه چقدر به تو و خديجه اهميّت ميداد و احترام ميگذاشت.
ـ آخ نگو كه داغمو تازه ميكني! محبّت و حرمتش بينظير بود. نه فقط نسبت من و مادرش، اون براي همه حرمت قائل بود؛ به همين خاطر وقتي به جبهه رفت و تو سن 21سالگي در شلمچه شهيد شد، همهي اعضاي خانواده و فاميل، حتي دوستانش، تحت تأثير قرار گرفتند و بيطاقت شدند!
ـ بهرام!
ـ جانم!
ـ بعد از شهادت حميد و مجيد، چطور اجازه دادين كه فرهاد هم بره و شهيد بشه؟!
ـ اوّلاً كه بحث چطور مطرح نيست! حضور در جبهه يه وظيفهاي بود كه متوجّه همه ميشد، من خودم بعد از اون سه ماهي كه در جبهه بودم و رانندگي ميكردم، چيزايي از بچّه هاي رزمنده و حال و هواي منطقه ديدم كه ديگه دلم نميخواست برگردم، حتي اون مدتي هم كه توي سپاه مشغول كار بود، اگه ميگذاشتند بازم ميرفتم جبهه... منتهي بهانه هاي مختلف نذاشت؛ ولي حقيقتاً رفتن فرهاد به جبهه عجيب غافلگير كننده بود.
ـ اصلاً چطوري شد كه اون رفت؟! با اينكه مشغول درست بود؟
ـ يادت نيست، روحيّه اي كه اون داشت، سرنوشتي بجز شهادت در انتظارش نبود! اون با اينكه به سن بلوغ نرسيده بود، جمعه ها روزه ميگرفت، گاهي از شدّت ضعف، از حال ميرفت ولي حاضر نميشد كه روزه اش رو بشكنه... ميگفت ميخوام امام حسين(ع) رو درك كنم؛ او سن16سالگي شهيد شد، تركش به گلوش خورده بود!
ـ مجيد كه هميشه ميگفت: اوّل دين مهمّه بعد درس؛ بايد براي دين و در راه خدا جنگيد.
ـ آره همينطور بود.
ـ ولي بهرام خوشا به سعادت تو و خديجه! ميدوني چرا؟!
ـ چرا؟!
ـ براي اينكه خوب از عهده اي امتحانات الهي بر اومدين؛ خوب يادمه، هر وقت خبر شهادت هر كدوم از بچّه ها رسيد، شما دو ركعت نماز خوندين و سجده شكر بجا آوردين.
ـ براي اين بود كه هميشه از خدا طلب صبر ميكرديم. الان هم از خدا صبر ميخوايم، گذشته از اين، من و خديجه، هميشه حضور بچّه ها رو احساس ميكنيم، اصلاً با اونا زندگي ميكنيم.
ـ خوشا به سعادتتون...
يكي از سعادت هاي ديگر بهرام و خديجه، در ارتباط با فرزندان آن است كه بچّه هاي هدفمند و تحصيل كرده اي را تربيت كرده اند؛ «ناهيد» ديپلمه و همسر وي فوق ليسانس راه و ساختمان دارد؛ «سعيد» دكتراي الهيات و دانش آموختهي حوزهي علميه قم است، او نيز به جبهه رفته، 2 بار مجروح شده و اكنون استاد دانشگاه شهيد بهشتي است؛ «زهرا» ديپلمه و همسر وي دكتراي الهيات و استاد دانشگاه امام صادق(ع) ميباشد؛ «جواد» جرّاح عمومي است و 6 ماه دوره تكميلي خود را در آمريكا گذرانده است. همسرش نيز فوق ليسانس شيمي است؛ جواد در بيمارستان سينا، ساسان و ميلاد مشغول به كار بوده و همسرش در نيروگاه اتمي اشتغال دارد.
بهرام و خديجه، در ابتداي جنگ به حج واجب مشرف ميشوند؛ هر دو در كنار كعبه از خداوند تعجيل در ظهور آقا امام زمان(عج) و نابودي دشمن را طلب ميكنند؛ اين توفيق دو بار ديگر نيز شامل حال آنان شده، دو بار نيز به كربلا مشرف ميشوند.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه