حاج حسين ملاشريفي (پدر معظم شهيدان؛ « ماشاءالله»؛ «نورالله» و «محمد» ملاشريفي)

ما قول شفاعت گرفته ايم
«هاجر» خانم خسته و نگران، بر قاطري سوار بود و به خانه باز ميگشت. با خود مي انديشيد كه 7ـ8 زايمان داشته و نبود بهداشت و درمان و ديگر مشكلات آن سالها، موجب فوتِ همه آنها شده است.
از همه ي زايمانهايي كه داشته، اكنون تنها «حسن» است كه جان سالم به در برده و تقريباً دارد 7 سالگي را پشت سر ميگذارد؛ فكرهاي نااميد كننده ي مرگ ديگر فرزندانش، او را نسبت به سلامتي تنها پسر باقيمانده شان، به شدت رنج ميدهد؛ آشفتگيهاي فكري موجب ميشود كه او براي ديدن حسن و اطمينان از سلامتي اش، تعجيل كند؛ به قاطر «هي» ميزند تا به سرعت خود بيفزايد، كه ناگهان حيوان چموش، رم كرده او را به زمين ميكوبد و ضربه اي به شكمش وارد مينمايد. عابرين محلّي به كمك او ميشتابند و او را با سرعت به خانه ي «حبيب» شوهرش ميرسانند تا نسبت به بهبود و درمان جراحات سنگين و نجات جانش بكوشند.
حبيب، به دنبال طبيب و حكيم روستايشان«طرق» ميرود و او را با عجله به بالين همسر مجروح، ميرساند؛ تلاشهاي حكيم محلّي افاقه اي نكرده و بالاخره، هاجر پس از يك هفته تحمّل درد و رنج، دوام نميآورد و دارفاني را وداع ميگويد.
حالا حسن است كه از غم فراق مادر رنج ميبرد و شاديهاي كودكانه را به فراموشي سپرده است. حبيب، بيش از پيش تلاش ميكند تا اين غم آزارنده را از ذهن تنها كودكش، خارج ساخته و جنب وجوش كودكي را به او بازگرداند؛ او را با خود به باغ ميبرد و به كارهاي سبك وا ميدارد و سعي ميكند تا كمتر به نبود مادرش فكر كند.
حبيب، ناچار بعد از مدّتي (5ـ6 ماه) با زن بيوه اي كه از شوهر اوّل خود بچه اي ندارد و 3ـ4 سال از هاجر كوچكتر است ازدواج ميكند. با اينكه خوشبختانه نامادري با حسن رفتار خوبي دارد و حتّي بعد از آنكه خود نيز داراي شش فرزند (سه پسر و سه دختر) ميشود، از محبتش نسبت به حسن نمي كاهد، امّا حسن ديگر كودك شاد و شنگول سابق نيست.
حسن از همان كودكي، در باغات انگور و بادام و... و همچنين امور كشاورزي، دركنار پدر به او كمك ميكند، تا اينكه زمان سربازي او فرا ميرسد. حبيب به او ميگويد:
پسرم! حسن جان! تو به هيچ قيمتي نبايد به سربازي بروي!
ـ چرا بابا؟! مگر خدمت سربازي چه اشكالي دارد؟!
ـ من اصلاً خاطره ي خوشي از سربازي خود ندارم و هرگز نميخواهم كه مشكلات من براي تو نيز، تكرار شود.
حبيب تلاش زيادي ميكند كه به هر طريق ممكن، معافيّت حسن را از خدمت سربازي بگيرد، امّا موفق نميشود. انديشه ي پدر از خدمت سربازي، و ممانعت او از رفت پسر، مسير سرنوشت و زندگي حسن را تغيير ميدهد. نامادري حسن كنجكاو است كه چرا حبيب مانع رفتن پسرش به سربازي است.
ميداني كه پسرم حسن، جوان بااستعدادي است. او در مكتب، از «ميرزا ملاحسن» قرآن و خواندن و نوشتن را خوب آموخته و از معدود جواناني است كه موفق شده مدرك ابتدايي خود را از طريق پيكار با بيسوادي بگيرد؛ من نميخواهم او به سربازي رود.
ـ خب من چكار بايد بكنم؟!
ـ تو كه 10ـ12 سال است زحمت او را كشيده اي و الحق مادري كرده اي، من گمان ميكنم اگر براي حسن زن بگيريم بتوانيم به دليل متأهل بودنش، برايش معافي بگيريم. تو بايد براي او به خواستگاري بروي.
ـ كسي را هم برايش در نظر گرفته اي؟!
ـ آره! من «صغري» را برايش در نظر گرفته ام؛ خانوادهي خوبي هستند و از جهات مختلف با ما هم سطح اند. ولي او سواد ندارد و حسن از اين امتياز برخوردار است.
با توجّه به شناختي كه خانواده هاي روستا، نسبت به هم داشتند؛ خواستگاري انجام گرفت و موافقت بعمل آمد؛ چون قصد حبيب، بيشتر معافيّت حسن بود، كار عقد را زودتر انجام دادند و مراسم عروسي بعد از يكسال، برگزار شد؛ عملاً سال 1334 حسن به جمع متأهلين پيوست، امّا قصد و غرض پدرش در اين رابطه نتيجه نداد.
حسن ناچار به تهران مهاجرت كرد. بجز اوّلين فرزندش«رباب» ديگر بچّه ها در تهران متولد شدند. بارها از سوي نظام وظيفه، حبيب را به پاسگاه احضار ميكردند و از او تعهّد ميگرفتند كه پسرش را تحويل دهد، امّا او همچنان تأكيد داشت كه حسن به زندگي خود مشغول باشد؛ تا اينكه بالاخره ده سال بدين منوال گذشت و چون حسن 29 ساله شده و داراي چند فرزند بود معاف شد. حسن در تهران، پس از اخذ گواهينامه، به استخدام كارخانهي چيت سازي درآمد. پس از انقلاب، عضو شوراي صنفي كارگران(سنديكا) كارخانه شده و خدمات شايان توجهّي ارائه نمود.
حاصل ازدواج صغري و حسن، نه فرزند (شش پسر و سه دختر) است كه هر يك با هم 5/1 تا 2 سال اختلاف سني دارند؛ بجز فرزند اوّل، بقيّه بچّه ها در تهران متولد ميشوند.
«ماشاءالله» كه پسر بزرگ خانواده است، سالهاي آخر دبيرستان، آنچنان غرق در فعّاليّتهاي انقلابي (راهپيماييها، تظاهرات، پخش اعلاميه...) ميشود كه موفق به گرفتن ديپلم نميشود. با پيروزي انقلاب، ابتدا به كميتهي انقلاب پيوسته و سپس به عضويّت سپاهپاسداران در ميآيد؛ عضويّت او در سپاه و پايبنديش به اعتقادات و آرمانهاي امام(ره) براي او حتي مبناي انتخاب همسر ميگردد؛ مادر به او يادآوري ميكند:
پسرم! تو مدّتهاست با دختر داييات، نامزد كرده اي، فكر نميكني وقت آن رسيده كه ازدواج كنيد؟!
ـ مادر! آن زمان كه من و فاطمه نامزد كرديم، افكار و عقايد او روشن نبود، امّا حالا من و او، از نظر فكري و عقيدتي، اختلافات اساسي داريم:
ـ يعني چي مادر؟! من نميفهمم!
ـ يعني اينكه فاطمه از هواداران سازمان (منافقين) است و من پاسدار! اين يعني كارد و پنير! پس بهتر است فكر ازدواج من و او را از سر خارج كنيد.
مادر تلاش زيادي ميكند تا او را متقاعد كند كه فاطمه اصلاح ميشود و او نبايد زياد سختگيري كند. امام اين تلاش به نتيجه نميرسد، خصوصاً كه پس از گفت وگويي ديگر، فاطمه از ماشاءالله ميخواهد كه از سپاه استعفا بدهد...
انتخابهاي ديگر نيز به نتيجه نرسيده و ماشاءالله در تاريخ17 ديماه 59 در سرپلذهاب به شهادت ميرسد.
«نورالله» نيز، از نظر تحصيلي سرنوشتي شبيه به برادر بزرگتر دارد؛ او هم به دليل حضور مداوم در جبهه، موفق به اخذ ديپلم نميشود؛ امّا نورالله با دختر عموي مادرش ازدواج كرده، پس از چهل روز از زندگي مشترك راهي جبهه ميشود. مادر و پدر، در جريان تصميم نورالله قرار گرفته، تلاش ميكنند تا او را منصرف كنند.
ـ پسرم! تو ديگر تنها نيستي! مسئوليت كسي ديگر را بعهده گرفته اي، پس بهتر است فعلاً جبهه را فراموش كني.
ـ نه...! نه...! اگر قرار باشد هر كه ازدواج ميكند، جبهه را به فراموشي بسپرد؛ پس تكليف اينهمه نيروي متأهل در جبهه چه ميشود؟! يا بايد هيچكس ازدواج نكند! يا بايد جبهه را تعطيل كنند و كشور را به دشمن بسپرند! نه عزيزان من، هيچ چيز مانع انجام تكليف نيست؛ اين را ميگويد و با عذرخواهي از آنان، با پدر و مادر و خانواده ي خود وداع ميكند.
تابستان60مجروح ميشود امّا مجروحيّت نيز مانع او نيست؛ پس از اعزام مجدّد نورالله، «محمّد» كه تازه پا به سن تكليف گذاشته، عازم مناطق عملياتي ميشود. تلاش خانواده براي منصرف كردن او نيز بينتيجه است؛ او ديدن نورالله را بهانه ميكند؛ وقتي به منطقه ي سرپل ذهاب ميرسد، در ديماه 60 حسب تصادف سوار آمبولانسي ميشود كه جسد مطهّر نورالله و چند شهيد ديگر را منتقل ميكند... به او ميگويند: اگر الان خبر شهادت برادرت را به تو بدهند، چه كار ميكني؟!
ـ من شهادت برادر را تجربه كرده ام، اوايل بيتابي داشتن، امّا خودم را متقاعد كردم كه هر كس يك تكليف دارد؛اگر چه فراق برادر سخت است، امّا وقتي به كرامت و شفاعت شهدا فكر كنيم ميبينيم، نه تنها جاي نگراني و ناراحتي ندارد، بلكه اين افتخار سجدهي شكر ميخواهد.
آمادگي و كمال اين نوجوان را كه ميبينند به او ميگويند كه برادرت نورالله اكنون در همين جا آرميده است. محمد بي آنكه عكس العمل غير معقولي نشان دهد، دست بر پيكر برادر گذاشت و گفت:
برادر! برو...! منهم به زودي خواهم آمد.
او نيز در مورخهي 26/7/61 در منطقه ي عملياتي سومار، در حاليكه همچون دو برادر خود، از ناحيه ي سر به شدت آسيب ديده بود به جمع برادران شهيدش پيوسته و روحش به پرواز درآمد.
اينك حسن و صغري مفتخرند كه از بركت وجود شهيدان خود بهره مند هستند؛ آن دو بارها بچّهها را به خواب ديده اند و قول شفاعتشان را گرفته اند.