حاج حيدر غضنفري (پدر شهيدان؛ «اسدالله»، «عباس» و «مهدي» غضنفري)

جستجوگري موفق
وقتي وارد كوچه شد، از اينكه در خانه چهارطاق باز بود متعجب شد. به آرامي به درون حياط قدم گذاشت. سه تا از زنهاي همسايه را، با رنگ و روي پريده و چشماني كه معلوم بود گريه كردهاند، ديد كه سر پا ايستادهاند؛ مادرش بيحال روي زمين نشسته و موهايش بصورت نامرتبي از زير روسري بيرون زده بود؛ يكي ديگر از خانمها سعي داشت به او آبقند بخوراند؛ پيراهني خوني كه خيلي به پيراهن پدرش ميماند، روي زمين كنار مادر افتاده بود و قسمتي از آن را مادر محكم توي مشتش گرفته و ناله ميكرد...
خواهر كوچكش تا او را ديد، دويد و به كت «حيدر» چنگ زد و خودش را در آغوش او انداخت و گريه كرد.
ـ داداش...! داداشي...! بابا مرده...! بابا مرده...!
حيدر مات و مبهوت ماند؛ زانوهايش سست شد و به لرزه در آمد.
پيراهن خوني، پيراهن بابا بود...! كي بابا رو كشته...؟! نه باوركردني نبود؛ او هنوز خيلي بچّه بود؛ وقتي پسرها مرد ميشوند، پدرها پير ميشوند و ميميرند...! مادر هنوز جوان است و خواهر كوچكش...
انتظار مادر و اقوام براي آوردن جنازهي «احمد» بيهوده است...! شغل احمد نانوايي بود و در محّلي بنام «تنگه بحرين» تو مغازهاي كار ميكرد كه در دامنه كوه واقع شده؛ وقتي براي انهدام سنگي بزرگ، ديناميت كار گذاشتند، انفجار سنگ را خرد كرده و روي سقف نانوايي ريزش ميكند و باعث مرگ احمد و بقيّهي همكارانش ميشود، آنها را در همان محل دفن كردند و تنها پيراهن خوني او را براي خانوادهاش آوردند. در حالي كه فقط 35 سال از عمر او ميگذشت.
«سلطان خانم» مادر «حيدر»، با دستي خالي وارث يك دختر و دو پسر خردسال شد. او مجبور بود با كرباسبافي و قاليبافي در خانه مردم، فرزندانش را حمايت كند. زماني كه پدر مرد، حيدر 7 ساله بود و برادرش 9 ساله...، مادر با همان شرايط بد اقتصادي، آنها را به مكتب ميفرستاد و ماهي يك تومان بابت هر كدام به ملّا پول ميداد.
خاطرهي مرگ پدر، خراشي ترميم نشدني بر روح حيدر و بقيّه بود؛ امّا با اين همه، زندگي در شيطنتها و هياهوي كودكانه او جريان داشت. مادر اغلب خسته بود؛ امّا او بعنوان يك زن خوش بين و اميدوار، هميشه در تلاش و تكاپو بود و همين احساس را به بچّه ها منتقل ميكرد تا به آينده چشم بدوزند و از تنهايي و بي پناهي نترسند؛ او شديداً اصرار داشت تا بچّه ها درس بخوانند؛ با اينكه به تازگي «ملّا احمد» بدليل ناآرامي و بازيگوشي، حيدر را اخراج كرده بود، خبر رسيد كه دوّمين معلّم؛ يعني «ملّا عبدالمجيد» هم عذر او را خواسته...!
حيدر گوشه اطاق، شرمزده و مضطرب، بي دفاع در انتظار داد و بيداد و اعتراض مادر نشسته بود. با ورود مادر از جا بلند شد.
ـ باز چه دسته گلي به آب دادي...؟!
ـ هيچي...!
ـ بخاطر هيچي ملّا از ماهي يك تومان نميگذره...! بخاطر هيچي يه بچّه رو دوباره بيرون نميكنند...! مي فرستمت پيش «ملّا ابراهيم»؛ امّا تو را به خدا...! به روح پدر جوانمرگت...! ايندفعه آروم بگير و بشين درستو بخون... به خدا ايندفعه خودم ميكشمت؛ ديگه حوصله رفتارا تو ندارم؛ شنيدي...؟!
او شنيد، امّا مهار اين روح شوخ طبع و بازيگوش، بري او خيلي سخت تر از اين حرفها بود.
يك روز كه سلطان خانم روي ايوان نشسته بود و ترمه ميبافت. با فرياد يكي از هم بازيهاي حيدر بخود آمد...
ـ سلطانخانم...! سلطان خانم...! بدو بيا! حيدر...! حيدر افتاده تو آب و بيحال شده...!
سلطان سراسيمه خود را به كوچه رساند و به دنبال او شروع به دويدن كرد؛ كفشاش سنگيني ميكرد؛ كفشها را در آورد و رها كرد و با شتاب به سمت استخر دويد؛ حيدر بيحال روي زمين افتاده بود و برادرش روي سرش نشسته گريه ميكرد...!
حيدر از بالاي بلندي پريده بود توي استخر، ولي به لبه استخر برخورد كرده بود علّت درد شديد، بيهوش شده، آب به درون ريهاش رفته بود كه بچّه ها نجاتش دادند.
با اينهمه شيطنت هاي پر ماجرا، او به سلامت دوران كودكي را سپري كرد، و پا به نوجواني گذاشت. 15 ساله بود كه براي يافتن كار«خوانسار» را ترك كرد و به تهران آمد و در يك كفّاشي مشغول بكار شد و در «سرآسيابدولاب» يك اتاق اجاره كرد كه بابت اجاره آن، ماهانه پنج تومان ميپرداخت.
بعد از مدّتي، مادر و خواهرش به او پيوستند؛ هشت سال در همان كارگاه كفشدوزي كار كرد و استاد كار شد.
بعد از هشت سال در جستجوي شغل پر در آمد، به شركت برق منطقهِ تهران رفت و بعنوان راننده استخدام شد.
11سال از زمان مهاجرت آنها گذشته و حيدر 26 ساله است. آن كودك پرجنبوجوش و ناآرام، حالا تبديل به مردي مسئوليت پذير و كاري شده و مادر در فكر است كه به زندگي او سر و سامان بدهد.
«طلعت» دختر محجوبي كه در خوانسار همسايه ديواربه ديوارشان بود چشم سلطان خانم را گرفته...
طلعت 14ساله بود و 12سال از حيدر كوچكتر...، با اين همه ازدواج سرگرفت؛ سه دانگ از خانه پدري و 250 تومان پول نقد، بعنوان مهريه در عقدنامه طلعت ثبت شد و عروس پا به خانه بخت گذاشت.
اوّلين فرزند آنها «گلنساء» در سال 1336 متولّد شد و با خود شور زندگي و شادي را به ارمغان آورد.
در همان سال، حيدر را به سربازي بردند و در «باغشاه» مشغول خدمت شد. زن و بچّه او در منزلي كه متعلّق به برادر همسرش بود، ساكن بودند؛ امّا مشكلات مالي آنها و مادرش براي او مسئلهي كم اهميّتي نبود.
بعد از چند ماه، كفيل مادرش شد و به واسطهي استواري كه در باغ شاه خدمت ميكرد توانست معافي بگيرد.
در سال 1338«عبّاس» به دنيا آمد و پس از او، «عبدالله»، « اسدالله»، «مهدي»، «جواد»، «علي اصغر»، «نرگس» و دو قلوها «زينب و كبري» متولّد شدند.
حضور 11 فرزند صالح و باهوش و درسخوان، نعمتي بينظير بود.
سال هاي جواني حيدر با كار در شركت برق و تلاش براي تربيت و حمايت 11 بچّه و همسرش سپري شد.
چند صباحي از پيروزي انقلاب ميگذشت كه براي طلعت خبر آوردند؛ برادرش «شيخ اسماعيل غضنفري» كه معمّم و مُبلّغ موفّقي بود، در بيمارستان بستري است.
ايشان بواسطه منافقين كه ميكروفون را به سمّي كشنده آلوده كرده بودند، مسموم شد و بعد از يك هفته بستري شدن در بيمارستان، به درجه رفيع شهادت رسيد؛ از سوي امام خميني(ره) براي او مراسم ختم برگزار كردند و در قم به خاك سپردند.
13/8/1362 اسدالله 19 ساله بود كه ضمن عمليّات «والفجر4» در «پنجوين» عراق به شهادت رسيد؛ مهدي در تاريخ 12/10/1363 در عمليّات «بدر» و در رودخانهي «اروند» شهيد شد؛ 16/12/1365 عبّاس در حالي كه همسرش باردار بود، در «كربلاي5» و در محل پاسگاه زيد (شلمچه) شربت شهادت نوشيد و 16 روز بعد از شهادت، پسرش «حسين» به دنيا آمد.
علي اصغر و عبدالله هر دو جانباز هستند. علي اصغر در عمليّات كربلاي5 «شيميايي» شد و عبدالله در عمليات بدر از ناحيه پا مجروح گرديد.
دوّمين برادر طلعت «عباسعلي غضنفري» در شلمچه در تاريخ 8/11/1365 به شهادت رسيد.
داغ دو برادر و سه فرزند و مجروحّيت دو پسر ديگر، طلعت خانم را رنجور و بيمار كرد و كار به جراحي در ناحيه سر كشيد.
با اين همه، صبر و شكيبايي پيشه طلعت و حيدر است و بزرگوارنه مابقي عمر خود را صرف خدمت و محبّت به فرزندان ديگرشان ميكنند.
جنگ تحميلي گلهاي زندگي اين زوج موفّق و با محبّت را چيده است و غم را مهمان هميشگي خانهي دل آنها كرده... توكلّشان به خداست و دلخوش به شفاعت شهدا...