آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۵۶
۰۷:۵۱

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج محمدابراهيم عليرضايي (پدر معظم شهيدان «سعيد» و «محسن»)




از سال 42 پا به ركاب
بعد از ماجراي شهريور سال 1320، اوضاع اقتصادي«محلاّت» آنقدر نابسامان شد «عليرضايي» پسر ارشد خانواده نه نفري(هفت خواهر و برادر) عليرضايي، عليرغم داشتن 10ـ12 سال سن، ناچار شد كوله بار سفرببندد و براي كار، راهي تهران شود.
او با سنّ كمي كه داشت، در شهر بيدر و پيكر تهران، دنبال كار بود؛ به هر دري كوبيد، همينكه هيكل و جثّه اش را ميديدند، دست رد بر سينه اش ميزدند؛ امّا او مصمّمتر از آن بود كه به راحتي پاپس بكشد و به محلات بر گردد؛ تا اينكه در خيابان فرهنگ (منيريّه) در يك كارگاه بافندگي و تريكو بافي مشغول شد.
نوجوان، از فرداي آن روز، پاي دستگاه مي ايستاد و با حوصله و دقّت، نخها را باز ميكرد و به دستگاه دوك مي داد، در كارش پيشرفت چشمگيري داشت؛ او با بهره گيري از هوش و استعداد و همّت و هدفمندي خود،توجّه مديران كارگاه را به خود جلب كرد و پس از جلب اعتماد آنها، ضمن پيشرفت در كار، محل استراحت و خوابگاه خود را نيز بيمه كرد.
بافندگي كارمزدي بود؛ يعني هر چقدر كه بيشتر كار ميكرد مزد بيشتري ميگرفت، او ديگر كارگر ساده نبود، جزء نيروهاي حرفه اي كارگاه شده بود. او از كار راضي بود و مديران نيز از او رضايت داشتند.
بيمه،تنها مشكل او و بقيّه كارگرها بود؛ چرا كه مديران بيمه آنان را پرداخت نميكردند و از آنها ميخواستند وقتي مأمورين بيمه براي بازديد مي آيند، محل كار را ترك كنند، تا كارگاه با بيمه دچار مشكل نشود.
يكسال از مهاجرت او گذشته بود كه پدر و مادرش نيز، محلات را ترك كرده و عازم تهران شدند.
پدرش نيز كارگر بود، اما تواني براي كار كردن نداشت؛ بهمين خاطر او همهي درآمد خود را كه به صورت هفتگي دريافت ميكرد. جمعه ها به پدر تحويل ميداد، با اين حال، بسيار اتفاق مي افتاد كه پدرش بين هفته به جلو كارگاه مراجعه ميكرد و پول ميخواست!!
ابراهيم جوانتر شده بود و بايد به سربازي مي رفت. شرايط او مناسب سربازي نبود؛ يعني نمي توانست خانواده را رها كند و از كنار آنها بي تفاوت بگذرد. گاهي مأمورين نظام وظيفه جلوي اتوبوسها را ميگرفتند و با نگاه به چهره جوانها، آنان را پائين ميكشيدند و به باغ شاه، انتقال ميدادند، مجبور شد خدمت خود را بخرد، با پرداخت 100 تومان خود را از خدمت سربازي نجات داد.
ديگر خيالش از سربازي راحت شده بود؛ بيست وسه سال از عمرش ميگذشت ،يكي از همشهري هاي آنان كه از محلات به تهران مهاجرت كرده بودند دختري داشتند كه با او هفت سال تفادت سنّي داشت وبراي ازدواج او را مناسب خود ميديد؛ سال 1335 پدر و متدرش را براي خواستگاري فرستاد و توافقات لازم صورت گرفت، پس از عقد و جشن مختصري زندگي مشتركشان را، در خيابان دماوند، بالاتر از بيمارستان بوعلي، آغاز كردند.
يكسال پس از ازدواج، صاحب فرزند شدند و شاكر از لطف خدا به زندگي ساده شان سر و سامان دادند. ظرف ده سال از زندگي مشتركشان صاحب سه دختر و دو پسر شدند. كارگاهي كه ابراهيم در آن كار ميكرد در كوچه برلن قرار داشت، با شروع انقلاب و حضور بازاريان و كارگران در مبارزات مردمي، ابراهيم و ديگر كارگران اعلاميه ها را به داخل كارگاه مي آوردند و سر فرصت اعلاميه ها را پخش ميكردند.
پس از انقلاب، كارگاه را توسعه دادند، به حصارك كرج انتقال يافت؛ با پرداخت 20 سال حق بيمه و 10 سال سختي كار، درسال 72 بازنشسته شد و پس از آن، با حقوق بازنشستگي، امرار معاش مي كند.
-در پانزده خرداد سال 42 در تظاهرات شركت داشتم و در جريان نضت امام بودم ؛ آن زمان كه امام فرمود:
سربازان ما، يا در گهواره ها بسر ميبرند، يا در شكم مادرانشان هستند، سعيد همان سال به دنيا آمد. 15 ساله بود كه انقلاب پيروز شد، اما يك مرد بود، عاشق امام و مومن، فعال و خستگي ناپذير؛ با تجاوز دشمن بعثي به مرزهاي ميهن اسلامي، او كه دانش آموز رشته برق بود، درس و مدرسه را رها كرد و مانند بسياري ديگر از سربازان واقعي امام خميني(ره) با حضور جوانمردانهاش، در جبهه هاي حق عليهباطل، در اثبات كلام مرجع و مقتداي خويش كوشيد و همه وجودش را، فداي دفاع از عقايد و نجات ميهن خويش ساخت.
در آخرين روزهاي آبانماه سال 62 كه دلاورمردان سپاه اسلام به قصد نفوذ به خاك دشمن، در علميات«والفجر4» كه رزمندگان اسلام به «پنجوين» عراق تسلّط يافتند؛ سعيد به آرزويش رسيد، شهادت او محرز بود؛ يازده سال از چشم انتظاري خانواده و آشنايان ميگذشت كه اجساد مفقودين عملياتي پنجوين كشف شد و براي تشييع به تهران انتقال يافت.
با انتقال اجساد به تهران؛ نام پدر سعيد در برگه مشخص نشده بود، تشابه اسم او با يكي ديگر از شهدا باعث شد جنازه، در سردخانه باقي ماند!! سه بار تشييع شد؛ امام هويّتش قابل شناسايي نبود؛ پس از گذشت قريب به دوازده سال از شهادت، «كليدي»را در جيب او يافتند كه در حقيقت، كليد حلّ معمّاي هويّت سعيد شد؛ كليد را به قفل در حياط خانه انداختند و آن را باز كرد!! نشانه ديگري همه ترديدها را از بين برد و خانواده با اطمينان خاطر، عزيزشان را تحويل گرفته، پس از تشييع به خاك سپردند؛ سعيد در وصيّتنامه خود، شمارهي پلاكش را نوشته بود ـ چيزي كه بين نيروهاي رزمنده، به دليل تغييرات هميشگي پلاكها مرسوم نبود ـ با تطبيق شماره پلاك و شمارهي موجود در وصيتنامه، هويت او احراز شد و خانواده از تشويش و ترديد رهايي يافتند!!
دوستان و فرماندهانش ميگويند:
سعيد، خصوصيات منحصر به فردي داشت كه از آن جمله توجهش به انتقال مجروحين و حتّي اجساد شهدا، به پشت جبهه بود كه از تعرض دشمن در امان بمانند. يكي از همرزمانش گفته است:
ـ ما معمولاً صبحها كه هوا روشن ميشد ميديديم كه لباس هاي سعيد خوني است، بدون آنكه خود آسيبي ديده باشد، كنجكاو شديم وقتي او را زير نظر گرفتيم، متوجه شديم كه او شب ها به خطوط مقدم دشمن نزديك ميشود و اجساد شهدا يا مجروحين كه اميدي به انتقال آنان وجود نداشته را، با خود به پشت مي آورد و جان خود را بارها براي انتقال اجساد شهدا به خطر مياندازد.
پس از شهادت سعيد «محسن» دومين و تنها پسر باقيمانده خانواده، به پدر مراجعه ميكند و ميگويد:
ـ اجازه بدهيد كه منهم براي انجام وظيفه به جبهه بروم؟!
ـ نه پسرم! برادرت سعيد رفت. كافي است، بگذار اوّل تكليف جسد او روشن شود، بعد...
محسن كه در سازمان چاي ارزياب بود؛ روزي مينشيند و نقشه اي ميكشد و براي اجراي آن به خانه مي آيد.
ـ پدر...! مادر...! يك كشتي حامل چاي در بندرعباس لنگر انداخته و سازمان به من و جعفر(دوستم) مأموريت داده تا بعنوان ارزياب، به بندر برويم و محموله كشتي را ارزيابي كنيم...
ـ خب پسرم وقتي مأموريت اداري است، چارهاي نيست برويد به امان خدا، مواظب خودتان باشيد. چند روز بعد يكي از دوستان او به درب خانه مراجعه كرده و به پدرش ميگويد:
ـ مقداري لباس گرم و وسايل شخصي بديد تا براي محسن ببرم!!
ـ مگه محسن كجاست؟! كه ميخواهيد برايش لباس گرم ببرين؟!
ـ خب معلومه، محسن جبهه س!! مگه شما خبر ندراين؟!
ـ اي داد بيداد، اين بچّه سرما كلاه گذاشت!! او گفت ميخواد بره بندرعباس...!!
محسن بعد از ارزيابي كشتي چاي ،در بندر عباس ، به اين نتيجه رسيده بود كه تنها راه رسيدن به آرزويش، اعزام به جبهه پس از اين ماموريت است !! او در آخرين روزهاي فتحباب شهادت، خود را به رزمندگان اسلام رساند و به نيروهاي منطقه حلبچه پيوست؛ محسن در پنجم فروردينماه سال 67 در آخرين بمباران هاي شيميايي حلبچه، مجروح شد؛ ابتدا او را به يكي از بيمارستانهاي اصفهان اعزام كردند و به خاطر شدّت آسيبهاي پوستي، بلافاصله به بيمارستان شهيد چمران تهران منتقل شد.
وقتي خانواده اش براي ديدار او به بيمارستان رفتند، تمام بدنش را تاول و سوختگي فرا گرفته و خصوصاً صورتش نيز سوخته بود. در واپسين روزهاي حيات مادي اش، پدر دلسوخته با او به گفتگو پرداخت:
ـ پسرم! محسن جان...! مرا نميبيني... درسته؟!
ـ نه ميبينم بابا...!! فقط نميدونم چرا اينقدر درد ميكشم؟! ميسوزم!! بابا...! انگاري تنم رو توي تنور گذاشتن!!
ـ بابا جان...! اگه انشاءالله خوب بشي...!! دردهات بيفته...!! آروم بگيري...!! ديگه تنت نسوزه...!! بازم ميري جبهه...؟!
ـ آره بابا...! حتماً ميرم!!
ـ با اينهمه دردي كه داري ميكشي؟!
ـ آره...، حتي اگه بزارن و بتونم، همين الان دوباره ميرم...!! بابا شما نميدونين اونجا چه حالي داره؟! همه چيزش با پشت جبهه فرق داره!! نماز خوندنش اينقدر كيف ميده!! نوحه خوندن بچهها، حركاتشون... اخلاقشون... حتّي شوخيهاشون...، بابا اونجا يه جاي ديگه س...!! يه چيز ديگه س...!! اونجا خدا... و همينطور از ارزشهاي جبهه گفت و گفت... پدر يه ريز اشك مي ريخت و با سوختن محسنش ميسوخت...!
و بالاخره 25 فرودين، چهار سال و پنج ماه و چهار روز پس از شهادت سعيد، به خيل شهيدان پيوست و روح مشتاق و جلا يافته اش به پرواز در آمد.
پدر شهيدان، پس از حج واجب، سه مرتبه نيز توفيق حج عمره يافته و به زيارت بيت الحرام مشرف شده است.
مادر شهيدان سعيد و محسن ميگويد:
ـ وقتي پسرهايم جبهه بودند، من با كمك همسايه ها و خانم هاي محل براي رزمندگان اسلام، در خانه مربّا مي پختم و تا پايان جنگ حدود سي تن مربا پختم و به جبهه فرستادم؛ لباس هم ميدوختم؛ دو كاميون پر كرديم لباس و به جبهه فرستاديم؛ من هميشه نگران بودم كه مبادا اجساد شهدايم را كه مي آورند، بخاطر وسايل و بساط مربّا پزي، حياط و محيط خانه نامرتب و بهم ريخته باشد!!
آخرين كلامي كه پدر شهدا، شايد بعنوان خاطره از سعيدش بيان ميكند، اين است كه:
«سعيد خيلي مظلوم و مؤدب بود».

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه