آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۱۰۰۶۵
۰۸:۵۵

۱۳۸۸/۰۲/۳۰

حاج بهرامعلي اسماعيلي (پدر معظم شهيدان؛ «عباس» و «مجيد» اسماعيلي)




مير آب نو رسيده
از 5 ـ6 سالگي، رعيتي و كارگري را در روستايشان تجربه كرده بود. از همان سنين، به آينده و عاقبت كار، در روستا، فكر كرده بود؛ هيچ شانسي براي ماندن در روستا نبود، نه زمين داشتن و نه آب.
«بهرامعلي» تا 17 سالگي، در مقابل شرايط سخت و ناگوار، مقاومت كرد؛ از فرط كار، و در اوج نوجواني، دستانش، زمخت و پينه بسته بود...!
مادرش كه فوت كرد. پدرش ازدواج كرد، آنهم با كسي كه، هيچگونه سازگاري با بچه ها نداشت!
همه اينها، دست به دست هم داد و طاقت بهرامعلي، طاق شد. بار سفر بست و به سوي تهران حركت كرد. همين كه از اتوبوس پياده شد بيدرنگ سراغ كار را گرفت! به اتاق مدير ترمينال رفت و پرسيد:
آيا كاري براي من داريد؟! دنبال كار ميگردم.
ـ اهل كجايي؟!
ـ قزوين؛ البته يكي از روستاها فزوين ـ آبگرم قارقان ـ
ـ چرا به تهران آمدي؟
ـ براي زندگي بهتر! در آمد خوب! كار مناسب....
ـ اونجا، تو ولايت خودتون، چه كار ميكرد؟!
ـ رعيتي! كارگري! كشاورزي رو زمين هاي ارباب ...
ـ سواد داري؟!
ـ نه!
ـچرا؟ مگه مدرسه نبود كه بري؟!
ـ چرا! بود... خواهر و 2 برادرم، مدرسه ميرن! اونا از من كوچكترن! من بچّهي بزرگم و از بچگي كار كردم... ديگه فرصتي براي درس خوندن نداشتم!
ـ ها...! عجب بدشانسي آوردي پسر...! تو بايد درس مي خوندي، درس خيلي خوبه؛ تو تهران، سواد خيلي به دردت ميخورد.
ـ اي آقا! ديگه به قول شما از بدشانسي منه... كه نشد درس بخونم!
ـ چند سالته؟!
ـ هيفده سال...
ـ از قيافه ات پيداس كه مرد كاري...! دستهاي تو، هيچ شباهتي به هفده ساله ها نداره!
ـ آقا از 5ـ6 سالگي، روي زمين كار كردم، مثل يه آدم بزرگ...
ـ عجب! كه اينطور؟! خُب، پس معطّل چي هستي؟! پاشو «ياعلي» بگو و كارت رو شروع كن! اينجا براي خوابيدن هم، جا هست....
ـ آقا! چه كار بايد بكنم؟!
ـ پاي موتور آب كشي وايستا؛ درست دقّت كن، موتور از كار نيفته! تانكرهاي آب رو، به نوبت پُر كن كه بين راننده ها دعوا نشه! از اوّل صبح ميان صف ميبندند؛ مردم تهران، آب رو ميخرند! پس بايد حواست جمع باشه؛ آب هر منطقه بايد به موقع دست مردم برسد!
و بهرامعلي، از بدو ورود به تهران، مشغول به كار شد. سعي داشت كه نذاره برادر و خواهرش غصّه بخورن! امّا نامادري، با بي مهري و كج خلقي، همه چيز را به هم ريخت! او به راحتي روي پدرش تأثير گذاشته بود و پدر، كمتر به بچّه ها توجّه ميكرد!
كار و كاسبي خوب بود. جاي خواب و استراحت، رو براه! ميتوانست پس از نداز كنه و آينده خوبي را رقم بزنه! امّا فكر برادرها و خواهرش، او را يك لحظه راحت نمي گذاشت! شب ها، كابوس ميديد! خواهرش كتك خوده و گريان! و برادراش، رها شده در كوچه هاي روستا! با اينهمه، در تهران ماند و تا 3 سال كار نظارت بر موتور آب را ادامه داد.
آشنايي با شخصي بنام«ميرسميعي» تحّول تازهاي در زندگياش، ايجاد كرد. شغل ميرسميعي، ساخت وساز بود؛ زمين ميخريد و مي ساخت. بهرامعلي هم بعنوان سر كارگر، مشغول به كار شد. با پرداخت 100 تومان، سربازياش را خريد و به خدمت نرفت اسباب و اثاثيّه مختصري خريداري كرد و اتاقي اجاره كرد. نداشتن همدم برايش ملال آور شده بود! به پيشنهاد يكي از دوستان و با وساطت او، به خواستگاري دختر يكي از آشنايان رفت؛ پدرش حتّي براي خواستگاري هم نيامد! «صديقه» 17 ساله بود. با شناختي كه پدرش از بهرام علي داشت قبول كرد ، بهرامعلي پس از سپري شدن 2 ماه نامزدي، عروس را به خانه بخت برد.
سال 1339 وقتي «محبوبه» اوّلين فرزندشان متولد شد. بهرامعلي بيكار شد، زيرا ميرسميعي ساخت و ساز را تعطيل كرد. در اين غربت و بيكسي و تشكيل زندگي و آمدن بچّه... بيكاري و فقر، برايش وحشتناك و ملال آور بود. با توكّل به خدا، بچّه را بغل كرد و به طرف مسجد راه افتاد تا امام جماعت، در گوشش اذان و اقامه بخواند. در راه دعا ميكرد و ميگفت: اي كسِ بي كسان! يا رزّاق! يا رحيم!.... روزي اين بچّه رو بده!
وقتي داشت از مسجد خارج ميشد «حاج فلّاح» همسايه مسيرسميعي را ديد.
ـ بهبه...آقا بهرامعلي...سلام عليكم
ـ از ما سلام حاج آقا...
ـ قدم نو رسيده مبارك...بهبه...چه بچّه قشنگي... ماشاءالله...ماشاءالله.... خدا بهت ببخشه!
ـ شنيدم آقاي ميرسميعي پايان كار گرفته و تو بيكار شدي؟!
ـ والله... چي بگم حاجآقا... شانسه ديگه...
ـ نگران بناش! خدا كريمه...! خودم برات كار جور ميكنم و خبرت مي كنم....
بعد از چند روز، حاج فلاح آمد و گفت نگفتم خدا كريمه... بيا با هم بريم يه جايي...!
ـ خيره حاجي؟! كجا بايد بريم؟!
ـ آره خيره پسرم...! ميريم «وزارت امور خارجه» بعنوان خدمه مشغول ميشي!
ـ وزارت امور خارجه؟!...
ـ آره... بعداً ميري با همه چيز آشنا ميشي...! الحمدالله تو هم آدم باهوشي هستي، هم آدم خوش شانسي! نونت افتاده تو روغن... اونم چه روغني...!
با ضمانت حاج فلاح، كارش را در وزارت خارجه شروع كرد. با پايه حقوق180 تومان ماهيانه؛ بار ديگر، خانهي بهرامعلي رونق گرفت و از ملامت بيرون آمد.
انقلاب كه شروع شد، به همراه صديقه، به تظاهرات ميرفت! يه شب در ازدحام جمعيّت و شلوغي تظاهرات، در چالهاي عميق افتاد! همانجا نشست تا شلوغي پايان يافت. وقتي همه جا ساكت شد؟ كمك خواست و مردم نجاتش دادند.
بخاطر ارتباطات كاري، از بعضي اطلّاعات و اخبار دولتي كه مطلّع ميشد، آنها را بصورت محرمانه و سرّي، در اختيار دانشجوهاي انقلاب مي گذاشت...!
خدا به آنان 7 فرزند عطا فرمود، 4 دختر و 3 پسر.
«عباس» كه در 25/6/40 به دنيا آمده بود. پس از پيروزي انقلاب در وزارت امور خارجه بعنوان كارمند اشتغال داشت. با شروع جنگ تحميلي به صورت بسيجي در جبهه ها حضور فعّال داشت. او با وجود سه مرحله مجروحيّت، در عمليانها و مناطق مختلف ، در حين عمليات كربلاي5، و در مورخهي 23/10/65 به جمع شهيدان پيوست.
«مجيد» كه هنگام شهادت 17 سال داشت، در مورخهي 23/12/63 بر اثر اصابت تركش به سر، در شرق دجله به باتلاق افتاده و مفقودالاثر گرديد.
صديقه، مادر داغدار شهيدان، بر اثر غم شديد از دست دادن فرزندانش، دچار «آلزايمر» شده و در آسايشگاه شفا، دارفاني را وداع گفته، با پيوستن به ارواح شهيدانش، بهرامعلي را، با يك دنيا خاطره و غم ، تنها گذاشت.

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه