پادگان عبدالله مسگر شیراز و رزم شبانه

شب بعد از نماز و شام دعای کمیل میخواندیم. بعد از اتمام دعای کمیل سینه زنی راه انداختیم. در سکوت مطلق بودیم برای این که به ما نشان دهند که هیچ موقع نباید از دشمن غافل ماند و اگر احیاناً مورد هجوم دشمن واقع شدیم خونسردی خود را حفظ کرده و حوصله خود از دست ندادن را به ما یاد دادند، ناگهان شلیک به طور رگبار در اطراف ساختمان شروع شد و گاز اشکآور در داخل ساختمان رها شد.
بمبهای دستی صدادار شروع به منفجر شدن کرد یک صحنهی طبیعی از یک حمله شبانه را برای ما بوجود آوردند. همه این ۵۰۰ نفری که میخواستند در یک لحظه از یک در خارج شوند ببینید چقدر و چطور است. خلاصه یکی از در و یکی از پنجره و هر که هر چه در توان داشت بیرون آمدیم و در میدان صبحگاه جمع شدیم. شعار لا اله الا الله و الله اکبر را سر دادیم و به سنگرهای اطراف محوطه رفتیم. بعد از کشیدن شوت که خطر رفع شده، بیرون آمدیم و برادران مسئول آموزش سخنرانی کردند.
صبح روز بعد یک حمله روزانه ۵۰۰ نفری را انجام دادیم. در ضمن یک گروه از برادران سپاه سر راه کمین کرده بودند تا طریقهی دفاعیات از پیشروی به طرف دشمن را در زیر آتش دشمن به ما نشان دهند و به صورت گروهی به خط شدیم و فرمانده گروه جلو و بقیه در پشت سر و به صورت تیم الف و ب حرکت کردیم تا این که در درهای در سینه کوه تیراندازی به طرف ما شروع شد و به آن طریقی که به ما یاد داده بودند و لازم بود به طرف دشمن در زیر آتش دشمن حرکت کردیم.
ظهر آن روز دیگر برنامه آموزشی ما تمام شد و عصر به وسیلهی اتوبوسهایی که نیروهای دیگر را جهت دورهی اردو آورده بود به پادگان عبدالله مسگر شیراز آمدیم و برادران مسئول آموزش از ما خداحافظی کردند. البته ما نمیتوانستیم عوض زحمات آنها را بدهیم فقط همین که از درگاه خداوندی خدا برای آنها طلب سعادت و توفیق از خدا را برای آنها و تمام مسلمین خواندیم و ما را تحویل برادران اعزام نیرو دادند.
انتهای متن/