آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۱۴۸۱۰
۰۸:۲۸

۱۴۰۴/۱۲/۲۶
قسمت دوم خاطرات شهید «سعید عباسی»

تا لحظه‌ شهادت، بوی عطرش به مشام می‌رسید

هم‌رزم شهید «سعید عباسی» نقل می‌کند: «از همون دور که داشت به من نزدیک می‌شد، نسیم، بوی عطرش رو آورد. تا لحظه‌ شهادتش هم اون بو وجود داشت.»


به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید سعید عباسی» دوازدهم مرداد ۱۳۵۰ در شهرستان سمنان چشم به جهان گشود. پدرش علی‌اصغر، فروشنده لوازم خانگی بود و مادرش کوکب نام داشت. دانش‌آموز اول متوسطه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۵ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکر وی در گلزار شهدای امامزاده یحیای زادگاهش به خاک سپرده شد.

تا لحظه‌ شهادت، بوی عطرش به مشام می‌رسید

دکتر شدن مهمتره یا شهید شدن؟

از وقتی که به سن یازده دوازده سالگی رسید، از مدرسه مستقیم به منزل ما می‌آمد تا به دایی‌اش که جانباز قطع نخاع بود، کمک کند. خیلی هم تحت تأثیر اخلاق و رفتار او قرار داشت. با توجّه به اینکه استعداد خوبی در درس داشت، دلمان می‌خواست که بیشتر درس بخواند و مدارج تحصیلی را یکی پس از دیگری پشت سر بگذارد. می‌گفتم: «سعیدجان! باید درس بخونی و دکتر بشی.»

می‌گفت: «چشم! سعی می‌کنم، اما دکتر شدن مهمّتره یا شهید شدن؟» می‌ماندیم که چه جوابی به او بدهیم. او جواب را پیدا کرده بود. هنوز خیلی کوچک بود که دلش می‌خواست به منطقه‌ جنگی اعزام شود، اما با هزار زحمت توانستیم تا پانزده سالگی مانعش شویم.

(به نقل از پدر شهید)

بیشتر بخوانید: مانند مولایش حسین (ع)، پیکرش بی‌سر بود

تا خدا نخواد شهید نمی‌شم

وقتی خواست برود، خودم او را سوار موتورم کردم که برسانم. در بین راه به او گفتم: «باباجون! بار اولته که داری می‌ری جبهه. توی منطقه‌ جنگی همیشه یک اصل یادت باشه، اطاعت از فرماندهی.»

گفت: «چشم باباجون! خیالتون راحت باشه.»

گفتم: «خیالم راحته. برای اینکه تذکر داده باشم این موضوع رو گفتم. اگه همه از فرماندهی اطاعت کنن، کار به نتیجه‌ بهتری می‌رسه.»

گفت: «بابا بزرگ! جوری صحبت می‌کنین که انگار من می‌خوام همین دفعه شهید بشم. خاطرجمع باشین که من برای جنگیدن می‌رم. تا خدا نخواد شهید نمی‌شم.»

(به نقل از پدربزرگ شهید)

مادرش انتظار شهادت او را داشت

گفتم: «بچه‌ها! بیاین ببینین این شهدا رو می‌شناسین؟ پنج تا جنازه برامون آوردن. من چهارتاشون رو می‌شناسم. یکی دیگه رو نمی‌دونم کیه؟»

پرسیدند: «مگه اسم ندارن؟»

گفتم: «چرا! اسم که دارن، اسم این شهید، سعید عباسیه.» همه‌ بچه‌ها به فکر فرو رفتند. هرکس در ذهنش دنبال این فامیلی توی شهر می‌گشت. یکی از بچه‌ها گفت: «ما که کسی رو با این فامیلی نمی‌شناسیم، اما من یک راه حل خیلی ساده دارم.»

گفتم: «راه حلّت چیه؟»

گفت: «راهش اینه که برای نماز مغرب و عشا بری مسجد عابدینیه.»

گفتم: «لابد اونجا هم صاف برم سراغ حاج کریم مطیعی؟»

گفت: «خوب آره دیگه، اون همه‌ مردم شهر رو به خوبی می‌شناسه.»

گفتم: «اینکه آخرین راهه. همیشه وقتی امیدمون از پیدا کردن خانواده‌ شهید قطع می‌شه، به سراغش می‌ریم. هم خانواده‌ها رو خوب می‌شناسه و هم زحمت اطلاع دادن به اون‌ها رو به گردنش می‌ندازیم. حالا هم باید همین کار رو بکنیم. ظاهراً غیر از اون کسی نمی‌تونه کمک‌مون کنه.»

نزدیک مغرب تجدید وضو کردیم و با چند تا از بچه‌های تعاون به طرف مسجد راه افتادیم. پشت سر حاج آقا شاهچراغی نماز خواندیم. بعد از نماز به طرف حاج کریم که توی صف اول بود رفتم. بعد از سلام و احوال‌پرسی از او خواهش کردم که با من به کناری بیاید. با خودم گفتم: «شاید پدر شهید یکی از همین کسانی باشه که توی صف نشسته. اگه یکباره خبر شهادت بچه‌اش رو بشنوه، ممکنه به او شوک وارد بشه.» به کناری رفتیم. به او گفتم: «حقیقتش پیکر پنج تا شهید رو برامون آوردن که ما فقط چهارتاشون رو می‌شناسیم. یک شهید اسمش سعید عباسیه که نمی‌دونیم خانوادش کیه.»

جواب داد: «من می‌شناسمش. پدرش رو. مادرش رو. پدربزرگ و مادربزرگش رو.»

گفتم: «حاج آقا! می‌خوایم بهشون اطلاع بدیم و پس فردا پیکرها رو تشییع کنیم.»

گفت: «نمی‌خواد شما خبر بدین. همه‌چیز با من. خودم صبح می‌رم بهشون می‌گم. شهید نوه‌ دختری خودمه.»

با خودم گفتم: «ما دنبال این بودیم که مستقیم به خانواده‌اش نگیم، حالا من اومدم و دارم به پدربزرگش می‌گم.»

به من گفت: «خب دیدی که هیچ شوکی هم به من وارد نشد. وقتی مادر این بچه بدون وضو بهش شیر نداده، لابد انتظار یک چنین روزی رو هم داشته است.»

(به نقل از پدربزرگ شهید)

بوی عطرش به مشام می‌رسید

یکی از مراحل عملیات کربلای پنج را پشت سر گذاشتیم. برای استراحت به عقب برگشتیم. همه‌ بچه‌ها خسته بودند. بسیاری روی سینه‌ خاکریز دراز کشیده بودند و استراحت می‌کردند. سعید ساک به دست از حمام برمی‌گشت. نزدیکتر که رسید، دیدم حسابی تمیز شده است. گفتم: «عافیت باشه سعید! چه خوش‌تیپ شدی؟»

گفت: «سلامت باشی! چشمات خوش‌تیپ می‌بینه.»

گفتم: «چه عطری زدی که این‌قدر بوی خوبی ازت میاد؟»

گفت: «من که عطر نزدم، لابد باید بگم دماغت بوی خوب می‌شنوه.»

گفتم: «راستی تو عطر نزدی؟ پس این بوی مست کننده از کجا میاد؟»

گفت: «من که بویی حس نمی‌کنم.»

پرسیدم: «چرا پات رو می‌کشی؟ نکنه تیر خوردی؟»

گفت: «من چیزیم نیست، لابد این رو هم چشمت خوب می‌بینه؟» از هم جدا شدیم.

فردای همان روز وقتی خواستیم پیکر شهدا را به معراج برسانیم، متوجه پیکرش شدم، آن بوی عطر و آن قیافه‌ فوق‌العاده جذاب که حالا نیمی از بدنش رفته، پیکر سعید بود. دقایقی بعد همان دوستی را دیدم که روی سینه‌ خاکریز داشت زیارت عاشورا می‌خواند. پرسیدم: «چی شد؟ سعید چطوری شهید شده؟»

گفت: «از شما که جدا شد، به سراغ من اومد. داشتم زیارت عاشورا می‌خوندم. کنارم نشست و زیارت عاشورا گوش می‌کرد و به آرامی اشک ریخت. زیارت‌نامه تمام شد. از جا بلند شدم که برم جای هموارتری پیدا کنم و نماز بخونم. تا از جا بلند شدم، یک گلوله‌ خمپاره کنار او به زمین خورد و نصف بدنش رو برد. حتی نتونستم از او بپرسم که چی شد. صداش داشت در میان هق‌هق گریه گم می‌شد. پرسیدم: «اون بوی عطر چی؟ تو هم بوی عطر رو حس کردی؟»

گفت: «از همون دور که داشت به من نزدیک می‌شد، نسیم بوی عطرش رو آورد. تا لحظه‌ شهادتش هم اون بو وجود داشت.»

(به نقل از هم‌رزم شهید)

گفت می‌روم پیش خدا

پای چپش را روی پله گذاشته بود و داشت بند پوتینش را محکم می‌کرد. گفتم: «سعید! تویی؟ چه لباس بسیجی تمیزی؟ چه ریش و سبیلی؟ چه هیکلی؟ سعید تو زنده‌ای؟»

گفت: «من همیشه زنده‌ام. مگه قرآن نمی‌خونی؟ مگه خدای نکرده شک داری که شهدا زنده‌ان؟» سقف باز شد و دوتا فرشته آمدند. از قسمت باز شده نوری تا آسمان کشیده شد؛ نوری سبز. هرکدام از فرشته‌ها یکی از دستانش را گرفتند. نگاهی به من انداخت. معنی خداحافظی را از نگاهش خواندم. گفتم: «سعید! کجا؟» اشاره‌ای به طرف آسمان کرد و گفت: «اون بالا، پیش خدا.» او رفت و من بیدار شدم. هنوز هم وقتی از بیرون به خانه می‌آیم و یا می‌خواهم بیرون بروم، ناخودآگاه چشمم به همان قسمت سقف می‌افتد. هنوز نمی‌توانم باور کنم که خواب دیده‌ام.

(به نقل از خواهر شهید)

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه