هشدار شهید در خواب؛ روایتی از پیوند آسمان و زمین
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید عباسعلی فیض» دوم خرداد ۱۳۳۳ در شهرستان سرخه به دنیا آمد. پدرش ابوالقاسم، فروشنده بود و مادرش بیگم نام داشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. جوشکار بود. سال ۱۳۵۶ ازدواج کرد و صاحب یک پسر و سه دختر شد. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۳ با سمت فرمانده گردان در شرق رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکر وی مدتها در منطقه برجا ماند و پس از تفحص در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. برادرش محمدتقی نیز به شهادت رسیده است.

بعثیها تا رکعت آخر پذیرایی کردند!
دو یا سه نفر مهم نبود، باید سرِ وقت انجام میدادیم. عباسعلی پیشنهاد کرد من بگویم. دوست داشت آنقدر بلند باشد که تمام دشتعباس را پر کند. میگفت: «اذان رو بلند بگو تا هر دو طرف خط متوجه بشن!» میان گلریزان بعثیها ایستادیم. عباسعلی جلویمان بود. نماز را بستیم. بعثیها تا رکعت آخر پذیرایی کردند.
(به نقل از جعفر سبحانی، همرزم شهید)
بیشتر بخوانید: حتماً بر کفر جهانی پیروز میشویم
در خواب، مرا از حادثهای با خبر کرد
از من اصرار و از او انکار. دور حیاط میچرخید و حرف نمیزد. آخرش هم رفت. هرچه فکر میکردم چرا به خانه نیامد، کمتر به نتیجه میرسیدم. مطمئن بودم میخواست چیزی بگوید.
چند ساعتی گذشت. ازجا بلند شدم و به حیاط رفتم. سرم را بالا گرفتم. ستارهها را دیدم که مثل همیشه آسمان را زیبا کرده بودند. یکی از آنها پر نورتر از بقیه میدرخشید. با بلند شدن صدای اذان، آستینها را بالا زدم. کلید لامپ را زدم که به حیاط بروم تا وضو بگیرم. بوی نم خاک، هوا را بهاریتر میکرد. در روشنایی چراغ، قطرههای باران شب پیش، مانند دانههای الماس میدرخشیدند.
از پلهها پایین رفتم. با دیدن آن منظره به آهستگی چند تا پله به عقب برگشتم. از وحشت، آرام روی زمین نشستم. بهخاطر باران دیشب، چاه ریزش کرده و چاله بزرگی وسط حیاط پیدا شده بود. عباسعلی میخواست این را در خواب به من بگوید. به داخل خانه رفتم و در را قفل کردم. با خودم گفتم: «نگران بچهها نباش، در رو بستم، نمیتونن توی خواب به حیاط برن!»
(به نقل از همسر شهید)
بیشتر بخوانید: اعمال ما پیش خدا ضبط میشه
لحن قاطع و محکمش، همه ما را میخکوب کرده بود
بیکار که میشدیم، غروبها با بچههای محل دور میدان میرفتیم و مینشستیم. بیشتر اوقات هم زیر درختی دور هم جمع میشدیم و حرف میزدیم. مشغول خندیدن بودیم که عباسعلی آمد. همه بلند شدیم و مثل سربازهای پادگان کنار هم ایستادیم و احوالپرسی کردیم.
گفت: «سریع آماده بشین بیاین مسجد کار داریم!» و بعد خداحافظی کرد و رفت. به هم نگاه کردیم. لحن قاطع و محکم او همه ما را میخکوب کرده بود. نیم ساعت بعد همه جلوی مسجد منتظر شنیدن حرفهایش ایستادیم.
(به نقل از محمدحسین احسانی، همرزم شهید)
فکر و عقیدهاش هم به درد مردم و هم انقلاب میخورد
به قول آقای مهدوینژاد که میگفت: «کاش برمیگشت حتی با دو پای قطع شده، چون فکر و عقیدهاش هم به درد مردم و انقلاب میخورد!» آخرین حرف دوستش را که شنیدم با خودم گفتم: «برگرد، چون مزارت هم برای این مردم ارزش داره!»
(به نقل از برادر شهید)
ایستادگی تا لحظه آخر
نفر اول عباسعلی بود. ما پشت سر فرمانده دسته رفتیم و وارد نیزار شدیم. گفت: «آرپیجی بیارین، من از این نقطه جلوشون رو میگیرم.» با چند آرپیجی برگشتم. مجروح شده بود.
گفتم: «بیا برگردیم!» بلندگوهای بعثی با فارسی دست و پا شکسته میخواستند که تسلیم شویم.
گفت: «مگه نمیبینی دارن روحیه بچهها رو ضعیف میکنن، شما برین من اینجا میمونم. فقط یک کم مهمات به من برسونین!»
(به نقل از جعفر سبحانی، همرزم شهید)
با دیدن رشادتش، او را در آغوش کشیدند
صدای کمک خواستن بچهها را شنید. فوراً خودش را به محل رساند. دید چالهای که مهمات در آن نگهداری میشد، دچار آتشسوزی شده است. اگر مهمات منفجر میشد، خسارت جبرانناپذیری به دنبال داشت. بچهها نمیتوانستند کاری بکنند. عباسعلی بیل را برداشت و به داخل آن رفت. چند نفر میخواستند کمک کنند، اما او گفت: «کار سختی نیست، فقط شما با چند تا بیل، خاکها رو نزدیکتر بریزید!»
نفسها در سینهها مانده بود. کوچکترین حرارت، مهمات را منفجر میکرد. یک ساعت بعد، خسته از چاله بیرون آمد. صدای صلوات فضا را پر کرد. بچهها او را در آغوش کشیدند.
(برگرفته از دفتر خاطرات شهید)
انتهای متن/