وقتی نیت خدایی باشد، شکست معنا ندارد
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید محمدتقی فیض» بیست و پنجم دی‌ماه ۱۳۴۴ در شهرستان سرخه به دنیا آمد. پدرش ابوالقاسم، فروشنده بود و مادرش بیگم نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته اقتصاد درس خواند و دیپلم گرفت. بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۳ در شرق رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکر او مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۳ پس از تفحص، در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. برادرش عباسعلی نیز به شهادت رسیده است.
دفاع از حق عاقبتش خوبه
هنوز در را باز نکرده، دستی محمدتقی را به بیرون کشید. مادر چادرش را گرفت و گفت: «مادر! چی شده؟ کی پشت در بود؟»
گفتم: «بیا محمدتقی رو دارن می‌برن.» جلوی در رسیدم. مأمور ساواک او را می‌کشید. مأمور گفت: «علیه شاه مملکت اعلامیه پخش می‌کنی؟ باید بگی عضو چه گروهی هستی؟ چرا توی تظاهرات شرکت کردی؟»
بالاخره مادر، محمدتقی را از دست مأمور ساواک نجات داد. شب پدر به خانه برگشت. جریان را متوجه شد. به محمدتقی گفت: «پسر! تو درس می‌خونی یا توی تظاهرات می‌ری؟ خوب شد مادرت نجاتت داد.»
جواب داد: «پدر! دفاع از حق عاقبتش خوبه. مطمئن باشین اونا نمی‌تونستن کاری بکنن، چون هدف ما برای خدا و انقلابه.»
(به نقل از برادر شهید)
شجاعت
وقتی او را دیدم، سر و وضع درستی نداشت. آخرش باهم درگیر شده بودند. چند بار به او تذکر دادم که آن‌ها را پاره نکند، اما گوشش بدهکار نبود. پرسیدم: «کار خودت رو کردی! با این‌جور آدم‌ها چکار داری؟»
گفت: «منافق‌ها با خیال راحت دارن توی مدرسه نیرو جمع می‌کنن و اعلامیه‌هاشون رو برای بچه‌ها میارن. دارن جوون‌ها رو به دام می‌ندازن.»
گفتم: «این راه مبارزه نیست، برو خدا رو شکر کن که از این مهلکه جان سالم در بردی.»
خیلی جدی گفت: «اگه می‌خواستم جان سالم در ببرم که باهاشون درگیر نمی‌شدم.»
(به نقل از پدر شهید)
سرمای اسفند تا مغز استخوانم می‌رفت
دستور بود و باید اجرا می‌شد. این دست و آن دست کردیم. انگار چاره‌ای نداشتیم. شیرجه رفتیم داخل آب سدّ دز. چند متری شنا کردم، ولی کم آوردم. مربی بچه‌ها بودم، اما سرمای اسفند که تا مغز استخوانم می‌رفت، توان شنا را از من گرفته بود. دندان‌هایم به هم می‌خورد. محمّدتقی مثل بقیه پیش من آموزش دیده و حالا از من جلو افتاده بود. وسط‌های راه ایستادم. برگشت طرفم. با خنده گفت: «تیر بار نزن، بیفت جلو!»
خنده‌ام گرفت. صدای به هم خوردن دندان‌هایم تا چند متر جلوتر می‌رفت. باید شنا می‌کردم تا بقیه روحیه‌شان را از دست ندهند. محمّدتقی هم این را می‌خواست.
(به نقل از داوود خطیری‌فر، دوست شهید)
بسیجی باید کنار رزم در همه‌جا موفق باشه
بچه‌های پایگاه را برد کوهنوردی. بعضی‌ها وسط راه بریدند. محمدتقی دست بردار نبود. وقت اذان همه‌مان را کشاند توی صف نماز. نماز را به جماعت خواندیم. بعد نماز خواستیم برویم، اما نگذاشت. احکام می‌پرسید و ما جواب می‌دادیم. از گوشه و کنار گلایه‌ها بلند شد: «این کار‌ها تا کی؟» محمدتقی گفت: «اگه یک بسیجی هستین، باید کنار رزم در همه‌جا موفق باشین.»
(به نقل از ابراهیم ابراهیمی، دوست شهید)
برای ما هم دعا کن!
پدر یکی از آزادگان را در زمان اسارت فرزندش، پیش محمدتقی دیدم. داشت نامه پسرش را می‌خواند. در آن نوشته بود: «هروقت دلت برای من تنگ شد وضو بگیر؛ رو به قبله بایست و دعا کن! هروقت هم که دلت شکست، باز برای ما دعا کن!» محمدتقی هم در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، به او گفت: «پدرجان! هروقت که دلت شکست برای ما هم دعا کن!»
(به نقل از حسن یعقوبی، هم‌رزم شهید)
کار را برای خدا انجام بده
من که سر از کارش درنمی‌آوردم: درس می‌خواندن، توی گروه سرود و نمایش شرکت می‌کردن. اینها هیچ ارتباطی با در و پنجره‌سازی نداشت. اگر اعتراض می‌کردم: «تو چکار می‌کنی؟»
می‌گفت: «کار‌هایی که برای خدا باشه با هم ارتباط داره. این کار‌ها و اون کار پنجره‌سازی همه‌اش رو برای خدا انجام می‌دم.»
(به نقل از حسن یعقوبی، هم‌رزم شهید)
انتهای متن/