فرماندهی که در میان آتش، راه خدا را یافت

به گزارش نوید شاهد اصفهان، در دشتهای گرم و خاکی جنوب، جایی که آفتاب تیزتر از گلوله میتابید و صدای تانکها با تپش قلب مردان درهم میآمیخت، نامی میدرخشید که هنوز هم وقتی از حماسه و دلاوری سخن میگویند، در ذهن رزمندگان زنده میشود: امیر سرلشکر شهید سید علی صفوی سُهی فرماندهای از تبار ایمان و خرد، و مردی که در تاریخ ارتش جمهوری اسلامی ایران، به لقب جاودانه «فاتح تنگه رقابیه» شناخته شد.
او در هفتم مرداد ۱۳۱۹ در روستای «سُه» از توابع مورچهخورت شاهینشهر به دنیا آمد؛ کودکی آرام، اما با نگاهی نافذ که از همان سالهای نخست نشانهای از ارادهای بزرگ را در خود داشت. از همان آغاز، عشق به نظم، تعهد و میهن در جانش ریشه دواند. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه، با آرزوی خدمت به خاک و وطن، وارد دانشکده افسری ارتش شد؛ در فروردین ۱۳۴۲، جوانی مؤمن و پرانرژی با لباس خاکی ارتش بر پلههای دانشکده ایستاد تا راهی را آغاز کند که به قله افتخار ختم میشد.
در سالهای خدمت، دورههای سخت و سنگین نظامی را پشت سر گذاشت: از زرهی و رنجر تا چتربازی و فرماندهی. اما آنچه او را از دیگران متمایز میکرد، نه فقط مهارت نظامی، بلکه درایت و روحیه انسانیاش بود. افسران جوان، او را الگویی از انضباط، ادب و ایمان میدانستند. هرگز فریاد نمیزد، اما وقتی سخن میگفت، صدایش از درون میآمد؛ صدای مردی که باور داشت قدرتِ فرماندهی، از محبت و مسئولیت زاده میشود، نه از ترس.
با آغاز جنگ تحمیلی، وقتی دشمنِ تا دندان مسلح خاک خوزستان را درنوردید، صفوی سُهی از نخستین کسانی بود که به جبهه شتافت. آن روزها او فرمانده گردان ۲۹۳ تانک بود. تانکهایش را نه فقط ابزار نبرد، که یاران وفادار میدانست؛ با آنها حرف میزد، به آنها مأموریت میداد، و در میان گرد و غبار پیش میرفت. در عملیاتهای طریقالقدس، بیتالمقدس، رمضان و فتحالمبین، ردّ فرماندهی او در هر پیشروی مشهود بود.
اما سرنوشت، برای او فصل خاصی نوشته بود؛ فصلی که نامش را جاودانه کرد تنگه رقابیه، منطقهای استراتژیک در غرب کشور که سقوطش میتوانست معادلات جنگ را تغییر دهد. دشمن در آنجا کمین کرده بود و راه نفوذ به عمق مواضع ما بسته شده بود. روزی که مأموریت آزادسازی تنگه رقابیه به او واگذار شد، تنها گفت: «اگر ایمان داشته باشیم، هیچ تنگهای تنگ نیست.» و چنین بود که در اوج گرما و خطر، با نیروهایش به دل میدان زد.
صفوی سُهی برخلاف رسم معمول فرماندهان که از پشت خط هدایت میکردند، سوار بر نفربر فرماندهی، در خط مقدم پیشروی کرد. در میان صدای خمپارهها و غرش تانکها، حضور او به رزمندگان جان دوباره میداد. شب عملیات، وقتی در بیسیم گفت: «تا آخرین نفس میمانیم»، همه فهمیدند که این نبرد پایان دیگری خواهد داشت. طی بیستوچهار ساعت نبرد سنگین، با هدایت دقیق و روحیهای آتشین، تنگه از چنگ دشمن بیرون کشیده شد. پرچم ایران در قلب رقابیه برافراشته شد و از آن پس، همرزمانش او را «فاتح تنگه رقابیه» خواندند.
اما قلههای افتخار، همواره با سایه شهادت همراه است. پس از ماهها نبرد، در یازدهم مرداد ۱۳۶۲، هنگامی که در منطقه عمومی فکه عملیات شناسایی و پشتیبانی انجام میداد، آتش سنگین دشمن، او را نشانه رفت. ترکش خمپاره سینهاش را شکافت و خاکِ داغِ فکه شاهد عروج مردی شد که سالها بار جنگ را بر دوش کشیده بود.
شهادت او نه فقط در ارتش که در دل ملت ایران انعکاس یافت. رزمندگان میگفتند: «صفوی همیشه جلوتر از ما میرفت. حتی در شهادت هم پیشقدم شد.» او آن روز، با لبخندی آرام، در حالی که هنوز نقشهای از محور عملیات در دست داشت، جان سپرد. پیکر پاکش در زادگاهش، در گلزار شهدای روستای «سُه» به خاک سپرده شد؛ جایی که هنوز هم نسیم بر سنگ مزارش میوزد و رهگذران به احترام فاتحی بزرگ، سکوت میکنند.
روحیه فرماندهیاش، آمیخته از نظم و ایمان بود. اهل مطالعه بود، قرآن را همیشه همراه داشت، و در اوقات فراغت، کتابهای تاریخ و فلسفه میخواند. به سربازانش میگفت: «فرمانده باید بیشتر بداند، اما فروتنتر باشد.» همین جمله، شاید خلاصه تمام شخصیت اوست. نه اهل نمایش بود، نه اهل شعار. در روزهای دشوار، چهرهاش آرام بود و تصمیمهایش قاطع. او باور داشت که جنگ فقط در میدان گلوله نیست، بلکه در میدانِ دلها نیز باید پیروز شد.
امروز، نام سید علی صفوی سُهی نه فقط در لوحهای یادمان ارتش که در دلهای مردم زنده است. او از آن فرماندهانی بود که فرماندهی را با ایثار معنا کرد و قدرت را در خدمت ایمان به کار گرفت. هرگاه سخن از فتح و رشادت ارتش میشود، تصویر او در ذهنها زنده میگردد؛ همان چهره آرام، با چشمانی تیزبین که به دوردستهای جبهه خیره مانده بود.
حکایت صفوی سُهی، حکایت نسلی است که جنگ را نه برای شهرت، بلکه برای دفاع از ایمان و وطن بر دوش کشید. او رفت، اما یادش ماند؛ همانند پرچمی برافراشته بر تنگهای که روزی با خون و ایمان گشود. امروز هرگاه باد از سمت فکه میوزد، گویی صدایی از دل خاک برمیخیزد: «تنگهها را ایمان میگشاید، نه گلوله.»
و این، میراث جاودانِ فاتح تنگه رقابیه است؛ فرماندهی که در میان آتش، راه خدا را یافت و به سوی آن بال گشود.
سید علی صفوی سهی سرانجام پس از چندین سال مجاهدت در راه اسلام و دفاع از کشورمان، ساعت ۹:۳۰ دقیقه روز سهشنبه ۱۱ مرداد سال ۱۳۶۲، وقتی برای بازدید از یکی از دیدگاههای گردان ۱۸۵ پیاده، به جنگل عمقر در شمال بستان رفته بود مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و در کنار سه تن از هم رزمانش به درجۀ رفیع شهادت نایل آمد. شهید صفوی قرار بود عصر آن روز برای مرخصی به تهران بیاید. او در زمان شهادت ۴۳ ساله بود و سه فرزند به اسامی فاطمه (پنج ساله)، اسماعیل (سه ساله)و سارا (هشت ماهه) داشت.
پیکر مطهر این شهید والامقام پس از تشیع باشکوه در گلزار شهدای زادگاهش روستای سُه از توابع شاهینشهر اصفهان به خاک سپرده شد.
انتهای پیام/