خاطره/ او فرمانده بود و من نمیدانستم
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید علی کمیلی فر دوم مرداد ۱۳۴۰ در شهرستان دزفول چشم به جهان گشود. پدرش احمد، کشاورز بود و مادرش طاهره نام داشت. تا پایان دوره کارشناسی درس خواند. سال ۱۳۶۱ ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. پنجم فروردین ۱۳۶۷، در ریشن عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد. مزار او در بهشت علی زادگاهش قرار دارد.

متن خاطره:
نه اینکه مانع رفتنش بشوم، اما بارها از او خواهش میکردم که کمتر به جبهه برود.
مثل خیلی از پاسداران که توی شهر خدمت میکنند.
چنین باشد تنها اختلافم هم با او روی مدتهای طولانی و حضورهای مکررش در جبهه بود.
اما اصلا به خرجش نرفت یعنی من از حساسیت کار او در جبهه چیزی نمیدانستم و او هم چیزی نمیگفت.
وقتی به مرخصی میآمد برای خوشحالی ما آنقدر از خود تلاش نشان میداد که مرا از تکرار خواسته همیشگیام پشیمان میکرد.
حتی اگر حرفی نمیزد ولی در نامه هایش مینوشت: «من هم دوست دارم توی شهر باشم در کنار زن و بچه هایم زندگی آرامی داشته باشم.».
اما علی از این که در مدتی در شهر نبود و من و فرزندانم مجبور بودیم در خانه پدری مان باشیم احساس شرمندگی میکرد این را بارها به من میگفت.
من در ۲۱ سالگی دو فرزند دختر داشتم حالا به خاطر سن کم یا طفره رفتن آقا علی یا مشغله کاری فراوان بود یا چیز دیگری نمیدانم ولی اصلاً فرصت درستی پیش نیامد که بفهمم شغل علی آقا در جبهه چیست.
خودش انگار که سوزنش روی این جمله گیر کند میگفت: «من کفش جفت کن رزمندگان اسلام هستم»
یک روز وقتی در یکی از ستادهای پشتیبانی جبهه مشغول خدمت بودم از من پرسیدند: «شوهرت در جبهه چه کاره است؟»
ماندم در جواب دادند.
به خوبی در خاطر دارم که هر وقتی از جبهه میآمد سر و صورتش پر از گل بود میگفت: «خوب آنجا فقط خاک است دیگر.»
من گفتم: «خاک نه گل؟ انگار که فقط کارت این است که توی گل و لای خودت را غلت بدهی»
علی فقط میخندید.
بعد از شهادتش وقتی روی دیوار خانه مان پرده زدند متوجه شدم او فرمانده بود و من نمیدانستم.
انتهای پیام/