پرواز پسری که دلش از کودکی در آسمان بود
به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید غلامرضا نایبزاده پانزدهم مرداد ۱۳۳۸، در روستای النجق، تابع شهرستان مرند، به دنیا آمد. پدرش، قاسم، کشاورزی میکرد و مادرش لیلی نام داشت. تا پایان دوره ابتدایی درس خواند و فرشباف بود. به عنوان سرباز ژاندارمری در جبهه حضور یافت. بیستوششم اردیبهشت ۱۳۵۹، در بانه، هنگام درگیری با گروههای ضد انقلاب، بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکرش را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند.

امروز که سالروز شهادت غلامرضاست، دلم دوباره پر میکشد به سالهای دور؛ به روزهایی که دست در دستم به صحرا میآمد و با همان سن کم، حرفهایی میزد که بوی آسمان میداد. من یک مادر بودم و او پسرم؛ اما گاهی احساس میکردم دلش بزرگتر از این دنیا است. این خاطره را میگویم تا بگویم غلامرضای من از همان کودکی، راهش را پیدا کرده بود…
از خاطراتی که از فرزندم غلامرضا در ذهنم مانده، یکی از همه برایم زندهتر و پررنگتر است؛ خاطرهای که هر وقت به یادش میافتم، هم دلم میگیرد و هم به بزرگی روح او بیشتر پی میبرم.
یک روز غلامرضا را با خودم به صحرا برده بودم. آن روز مثل خیلی از روزهای دیگر برای کار و تلاش راهی صحرا شدیم. هوا صاف بود و نسیم آرامی در دشت میوزید. مدتی طولانی در راه بودیم و غلامرضا هم مثل همیشه کنارم قدم برمیداشت. هنوز سن زیادی نداشت، اما گاهی حرفهایی میزد که انگار از دل یک آدم بسیار پخته و با تجربه بیرون میآمد.
بعد از اینکه مدتی راه رفتیم، ناگهان رو به من کرد و گفت: «مادر جان، ما هر روز این همه راه میرویم، به صحرا میآییم، کار میکنیم، زحمت میکشیم و تلاش میکنیم… آخرش برای چه؟ مگر نه اینکه یک روز همهی ما میمیریم؟»
از شنیدن این حرف در آن سن کم، کمی جا خوردم. لحظهای فکر کردم و بعد با مهربانی به او گفتم: «پسرم، ما برای این آفریده نشدهایم که فقط زندگی کنیم و بگذرانیم. خدا ما را آفریده تا هم او را عبادت کنیم و هم در این دنیا تلاش کنیم. باید کار کنیم، زحمت بکشیم و برای خودمان روزی حلال به دست بیاوریم. در کنار آن هم خدا را یاد کنیم تا او هم در آن دنیا برایمان اجر و ثواب قرار بدهد.»
غلامرضا کمی سکوت کرد. انگار در فکر فرو رفته بود. بعد دوباره گفت: «پس اگر خدا ما را آفریده، میتوانست از همان اول روزی ما را خودش بدهد، بدون اینکه این همه زحمت بکشیم.»
لبخندی زدم و گفتم: «اگر همه چیز آماده و بیزحمت بود، دیگر دنیا ارزشی نداشت. تلاش کردن است که زندگی را معنیدار میکند.»
از همان کودکی حال و هوای غلامرضا با بقیه بچهها فرق داشت. گاهی میدیدم که ساکت میشود و به نقطهای دور خیره میشود. خیلی وقتها چشمهایش را به آسمان میدوخت و انگار در دنیای دیگری سیر میکرد. حس میکردم دلش جای دیگری است.
هرچه بزرگتر میشد، این روحیه در او بیشتر نمایان میشد. گاهی با صدایی آرام میگفت: «مادر، چه میشد اگر من هم در راه خدا شهید میشدم.»
آن زمان وقتی این حرفها را میشنیدم، دلم میلرزید. با خودم میگفتم این چه آرزویی است که در دل پسرم افتاده. همیشه سعی میکردم حرفش را عوض کنم یا به او بگویم هنوز خیلی زود است که به چنین چیزهایی فکر کند.
تا اینکه زمان جنگ فرا رسید. وقتی خبرهای جنگ را میشنید، دیگر قرار و آرام نداشت. هر روز بیشتر از قبل اصرار میکرد که به جبهه برود. شوق عجیبی در چشمانش بود؛ شوقی که نمیشد آن را نادیده گرفت.
اما من مادر بودم. دل کندن از فرزند برایم آسان نبود. هر بار که از رفتن حرف میزد، مخالفت میکردم و میگفتم: «پسرم، هنوز زود است. صبر کن. اگر بروی، من تنها میمانم.»
غلامرضا با آرامش خاصی جواب میداد و میگفت: «مادر، مرگ حق است. همهی ما بالاخره یک روز از این دنیا میرویم. چه بهتر که انسان در راه خدا از دنیا برود.»
اصرارهایش هر روز بیشتر میشد. آنقدر با یقین و ایمان حرف میزد که گاهی خودم هم در برابر ارادهاش چیزی برای گفتن نداشتم. سرانجام با همان شوقی که سالها در دل داشت، راهی جبهه شد.
و سرانجام همان شد که همیشه آرزو میکرد… غلامرضای من در راه خدا به شهادت رسید.
حالا هر وقت به گذشته فکر میکنم، آن روزی را به یاد میآورم که در راه صحرا کنارم قدم میزد و دربارهی مرگ و زندگی سؤال میکرد. آن زمان شاید عمق حرفهایش را درست درک نکرده بودم، اما امروز میفهمم که دل او از همان کودکی جای دیگری بود؛ دلی که سرانجام به آرزویش رسید.
انتهای پیام/