طلوع سرخی که در آغوش شهادت جاودانه شد
به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید فرامرز احدیان روشتی پانزدهم آذر ۱۳۴۶، در روستای روشت بزرگ از توابع شهرستان مراغه به دنیا آمد. پدرش حاجآقا کارگری میکرد و مادرش زهرا سلطان نام داشت. او دانشآموز سوم راهنمایی بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۶۳، در پیرانشهر، هنگام درگیری با گروههای ضدانقلاب، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای شهرستان زادگاهش واقع است.

در سالروز شهادت شهید فرامرز، مروری بر خاطرات مادر این شهید، روایتگر روزهایی است که نوجوانی کمسنوسال اما سرشار از ایمان و غیرت، دل در گرو دفاع از میهن داشت. مادری که هنوز با یاد آن لحظهها از شوق رفتن فرزندش به جبهه و سخنان پرمعنای او پیش از اعزام سخن میگوید:
فرامرز هنوز به سن خدمت نرسیده بود و همچنان به تحصیل مشغول بود. با این حال، با وجود سن کم، شوق رفتن به جبهه و دفاع از میهن لحظهای از ذهنش دور نمیشد. او بارها از مادرش میخواست که رضایت بدهد تا به جبهه برود و در کنار دیگر رزمندگان از کشور و آرمانهای انقلاب دفاع کند.
مادرش هر بار با نگرانی میگفت: «پسرم، تو هنوز محصل هستی و باید درست را ادامه بدهی. هنوز زمان درس خواندن توست.» اما فرامرز با همان روحیه مصمم و قلبی سرشار از ایمان پاسخ میداد: «مادر جان، الان وقت علم و تحصیل نیست. امروز جبههها خودشان مدرسهاند؛ مدرسهای برای ایثار، شجاعت و دفاع از اسلام و میهن. ما نباید جبههها را خالی بگذاریم.»
او با لحنی آمیخته به احترام و محبت از مادرش خواست که او را حلال کند و اجازه دهد راهی جبهه شود. مادر که دلش راضی نمیشد فرزند کمسن و سالش را راهی میدان جنگ کند، برای اینکه شاید او را منصرف کند گفت: «فرامرز، دفعه بعد برو.» اما فرامرز که تصمیمش را گرفته بود، این سخن را نپذیرفت. با اصرار و خواهش بسیار، سرانجام دل مادر را نرم کرد و رضایت او را گرفت.
مادر شهید میگوید: وقتی رضایت دادم، فرامرز با شوق و عجله آماده شد تا برای ثبتنام به بسیج برود. پیش از رفتن، با چشمانی پر از امید رو به من کرد و گفت: «مادر جان، آرزوی من خدمت به کشور و رسیدن به شهادت است. بسیاری از همسن و سالهای من به جبهه رفتهاند و من هم میخواهم در این راه قدم بگذارم. دوست دارم به ندای امام امت لبیک بگویم و با حضورم در جبهه کاری هرچند کوچک اما مفید انجام دهم.»
او در پایان با آرامش خاصی گفت: «انشاءالله خداوند مرا به آرزویم برساند و این قربانی را از شما قبول کند.»
مادر میگوید: آن لحظهها هنوز در خاطرم زنده است؛ فرامرز با ایمان و ارادهای که در وجودش موج میزد، راهی شد؛ گویی از همان ابتدا میدانست که مقصد نهاییاش چیزی جز شهادت نیست.
انتهای پیام/