از خندههای ماندگار تا شهادت در جلسه شورای دفاع همراه سردار پاکپور؛ روایت زندگی شهید «محسن نجفی»
به گزارش نوید شاهد خراسان رضوی، شهید «محسن نجفی» فرزند علیاصغر، سوم بهمنماه ۱۳۶۴ در مشهد دیده به جهان گشود. او از دوران نوجوانی و جوانی، فردی مسئولیتپذیر، خانوادهدوست و خوشمشرب بود و در کنار فعالیتهای حرفهای و نظامی، همواره به خانواده، خویشاوندان و نیازمندان توجه داشت. خوشاخلاقی، شوخطبعی، روحیه خدمتگزاری و تلاش برای رفع مشکلات دیگران، از ویژگیهای برجسته شخصیتی او بود. سرانجام، شهید «محسن نجفی» نهم اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان برگزاری جلسه شورای دفاع در بیت رهبری، به شهادت رسید.

خانوادهدوستی و پایبندی به عهد
شهید نجفی در زندگی خانوادگی، همسری مهربان و پدری همراه بود. زندگی مشترک ۱۷ساله او با همسرش با آرامش و احترام متقابل همراه بود و در رفتار با خانواده، صبوری و خوشخلقی را سرلوحه کار خود قرار میداد. توجه به پدر و مادر، رسیدگی به امور درمانی آنان و تلاش برای رفع نگرانیهایشان، بخشی از مسئولیتهایی بود که با علاقه دنبال میکرد.
او برای فرزندانش نیز پدری صمیمی و همراه بود و در کنار رسیدگی به نیازهای روزمره آنان، با شوخیها و رفتارهای شیرین خود فضای خانواده را سرشار از شادی میکرد. رساندن دخترش به کلاس زبان، پیگیری وضعیت تحصیلی فرزندان و تلاش برای برآورده کردن خواستههای آنان، از جلوههای این همراهی بود.
پایبندی به قول و قرارها از ویژگیهای شاخص شهید نجفی به شمار میرفت. او حتی اگر مدت زیادی از وعدهای میگذشت، برای عمل به آن تلاش میکرد؛ رفتاری که به الگویی ماندگار برای فرزندانش تبدیل شد. پس از شهادت او، فرزندانش نیز با یادآوری همین ویژگی، بر عهد خود برای استقامت و ادامه راه پدر تأکید کردند.
از تلاش برای خدمت تا مسئولیتهای نظامی
شهید نجفی زندگی کاری خود را با فعالیت در حوزه توزیع کپسول اکسیژن آغاز کرد و همزمان در آزمونهای استخدامی مشاغل مختلف، از جمله آتشنشانی، شرکت کرد. علاقه به فعالیتهای نظامی و ارتباط با نیروهای بسیجی، زمینه ورود او به دفتر مهندسی شمال شرق را فراهم کرد. او در این مجموعه، مسئولیت پشتیبانی را بر عهده گرفت و پس از هفت سال فعالیت، به استخدام رسمی درآمد.
از اعتماد سردار پاکپور تا حضور در تهران
توانمندی، دقت و مسئولیتپذیری شهید «محسن نجفی» موجب شد پس از آشنایی با سردار سپهبد پاکپور در جریان سفر وی به مشهد، مسئولیتهای متعددی به او سپرده شود. او در مأموریتهایی در استانهای کرمانشاه، کردستان و سیستانوبلوچستان حضور داشت و در ادامه، بنا به درخواست سردار پاکپور، بعنوان محافظ سردار، حدود دو تا سه سال پیش برای ادامه فعالیتها به تهران منتقل شد. حضور او در پایتخت از این زمان آغاز شد و با شروع جنگ دوازدهروزه نیز ادامه یافت.

مردی که شادی را میان اطرافیان تقسیم میکرد
شوخطبعی و روحیه شاد شهید نجفی، از ویژگیهایی بود که او را در میان خانواده، دوستان و آشنایان متمایز میکرد. او با شوخیهای بهموقع، پوشیدن لباسهای متفاوت و خلق موقعیتهای خندهدار، جمعهای خانوادگی را به فضایی صمیمی و پرنشاط تبدیل میکرد. دورهمیهای خانوادگی، شب یلدا و سفرهای زیارتی، فرصتهایی بودند که در آنها با رفتارهای شیرین خود، شادی را میان همراهانش تقسیم میکرد.
علاقه او به جمع کردن اعضای خانواده و فامیل دور یک سفره، سبب شده بود مناسبتهای مختلف به فرصتی برای دیدار و همدلی تبدیل شوند. سفرهای خانوادگی به کربلا نیز برای او تنها فرصتی برای زیارت نبود؛ بلکه با برنامهریزی، همراهی و کمک به اعضای خانواده، شرایطی فراهم میکرد تا افراد بیشتری بتوانند در این سفرها حضور داشته باشند.
شهید نجفی در این سفرها علاوه بر رسیدگی به امور همراهان، مراقب بود کسی از اعضای گروه از جمع جدا نماند. روحیه شوخ و پرنشاط او، سختی مسیر را برای دیگران آسان میکرد و خاطراتی ماندگار از روزهای زیارت و همنشینی بر جای میگذاشت.
دستگیری از نیازمندان و گرهگشایی از مشکلات مردم
کمک به نیازمندان، حمایت از خانوادههای بیسرپرست و رسیدگی به مشکلات مالی اطرافیان، بخش مهمی از زندگی شهید نجفی بود. او در کمکرسانی، منتظر درخواست دیگران نمیماند و تلاش میکرد تا حد توان، مشکلات آنان را برطرف کند. پس از شهادتش، ابعاد بیشتری از این فعالیتها آشکار شد و مشخص شد که از چندین خانواده کمبضاعت حمایت میکرده است.
کمکهای مالی به خویشاوندان، همراهی با افراد گرفتار و پاسخگویی به نیازهای مجموعههای مردمی، از جلوههای روحیه مسئولیتپذیری او بود. حتی افرادی خارج از دایره نزدیکان نیز از حمایتهای او بهرهمند میشدند؛ خانوادههایی که در شرایط دشوار اقتصادی قرار داشتند و با کمکهای او بخشی از مشکلات خود را پشت سر گذاشته بودند.
این روحیه نیکوکاری، در رفتار فرزندانش نیز نمود پیدا کرده است. دختر شهید با تهیه غذا برای نیازمندان از محل پول توجیبی خود، راه پدر را ادامه میدهد؛ رفتاری که از تأثیر عمیق منش و سبک زندگی او بر خانواده حکایت دارد.
عکسهایی که یادگار روزهای زندگی شد
محسن نجفی عادت داشت از خودش عکسهای زیادی بگیرد. او بارها میگفت اگر روزی شهید شد، خانوادهاش عکسهایی از او داشته باشند. سرانجام آرزویش محقق شد و همان عکسهای پرمهر، این روزها بر دیوارها، بنرها و میان گلهای مراسم یادبودش جای گرفتهاند؛ تصاویری که برای خانواده و نزدیکانش یادآور روزهایی هستند که حضور او با خنده و شادی همراه بود.
آخرین مأموریت و شهادت در تهران
شهید «محسن نجفی» در سالهای پایانی فعالیت خود، مسئولیتهای حرفهای گستردهتری بر عهده داشت و در کنار نیروهای مسئول، در مأموریتها و جلسات مرتبط با وظایف خود حضور پیدا میکرد. او پس از انتقال به تهران، به فعالیتهایش ادامه داد و در جریان جنگ دوازدهروزه نیز در پایتخت حضور داشت.
سرانجام، در جریان حمله دشمن صهیونیستیآمریکایی به بیت رهبری و هنگام برگزاری جلسه شورای دفاع، همراه سردار سپهبد محمد پاکپور در محل حضور داشت و به شهادت رسید. به دلیل تخریب ساختمان و طولانی شدن عملیات آواربرداری، شناسایی و یافتن پیکر او با تأخیر انجام شد و حدود یک ماه بعد، بخشی از پیکرش کشف شد.
شهادت او، خانوادهای را در سوگ نشاند که سالها با حضور و محبتش خو گرفته بودند؛ با این حال، باور به رسیدن او به آرزوی دیرینهاش، در کنار دلتنگی عمیق، به آنان آرامش میبخشد.

میراثی از محبت، مسئولیتپذیری و ایثار
شهید نجفی در زندگی خود، میان مسئولیتهای حرفهای و تعهدات خانوادگی تعادل برقرار کرده بود. رسیدگی به پدر و مادر، همراهی با همسر و فرزندان، حل اختلافات خانوادگی، کمک به نیازمندان و ایجاد فضای صمیمیت و شادی در جمعهای خانوادگی، بخشهایی از میراث اخلاقی او به شمار میروند.
او پیش از شهادت نیز با رفتار و منش خود در دل اطرافیان جای گرفته بود؛ اما پس از شهادتش، روایتهای تازه از کمکهای پنهانی، فداکاریها و مهربانیهایش آشکار شد و نشان داد دامنه تأثیر زندگی او فراتر از خانواده و دوستان نزدیکش بوده است.
اکنون خاطرات شهید «محسن نجفی» در تصاویر خندان، فیلمهای سفرهای خانوادگی و یادآوری لحظههای صمیمانه زندگیاش زنده مانده است. راه او نیز در رفتار و انتخابهای خانوادهاش ادامه دارد؛ راهی که بر پایه محبت، وفای به عهد، مسئولیتپذیری و دستگیری از دیگران شکل گرفته بود و با شهادتش، به یادگاری ماندگار برای بازماندگان تبدیل شد.
انتهای پیام/