از بدرقه بر دوش مردم تا سجده شکر پدری که قربانیاش را به انقلاب بخشید
به گزارش نوید شاهد کرمان، کینه عمیق گروهکهای ضدانقلاب از نهال نوپای انقلاب اسلامی، در شکنجههای وحشیانه رزمندگان مظلوم غرب کشور نمایان بود؛ روایتی که پیکر شهید «علی ایرانمنش» گواه روشن آن شد. علی مهدیزاده، همرزم این شهید، در بخش دوم خاطرات خود از غربت انتقال پیکر هفت شهید به کرمان، مواجهه با آثار هولناک شکنجه، و صحنه ماندگار سجده شکر پدر این شهید نوجوان در فرودگاه کرمان سخن میگوید.

پیکری که کینه معاندان را فریاد میزد
بعد از چند روز پیکر پاک علی را تحویل گرفتم و دیدم که آثار شکنجه، سوختگی و داغ شدن روی بدنش نمایان بود؛ دندانهای علی را شکسته بودند و مشخص بود که او را بسیار شکنجه کردهاند. جنازه بچههایی را که در آن ماجرا شهید شده بودند، بعد از دو هفته تحویل گرفتیم و آنچه مشهود بود اینکه صورت بچهها را با ضربات قنداق تفنگ له کرده بودند. پیکر مطهر این شهید بزرگوار گواه این امر بود که او را به بدترین شکل ممکن زیر شکنجه به شهادت رسانده بودند و این بیانگر عمق کینه حیوانی آنها از انقلاب بود.
انتقال شهدا با مینیبوس تا فرودگاه
شهدا را به ما تحویل دادند تا از غرب کشور به تهران و سپس به کرمان منتقل کنیم. برای انتقال شهدا درخواست آمبولانس کردیم، اما به ما مینیبوس دادند. ۷ شهید بزرگوار را در مینیبوس گذاشته و حرکت کردیم. برای من بسیار سخت بود که جنازه علی ایرانمنش را به عنوان کمسنوسالترین رزمنده به خانوادهاش تحویل بدهم. با رایزنیهایی که انجام دادیم، خوشبختانه موفق شدیم پیکرها را از تهران با هواپیما به کرمان منتقل کنیم.
«خدایا این قربانی را از ما قبول کن»
وقتی هواپیما در فرودگاه کرمان به زمین نشست و پیاده شدم، اولین کسی را که دیدم «حاج عباس» پدر شهید علی ایرانمنش بود که چهرهاش خیلی نورانی شده بود. تا مرا دید، بغلم کرد و از روی عشق—نه از روی سوز و حسرت—گریه میکرد. اینها اولین شهدای ما از کردستان بودند و پدر یکی از همین شهدا میخواست به من آرامش بدهد. وقتی پدر شهید مرا رها کرد، روی زمین نشست، سر به سجده گذاشت و گفت: «خدایا این قربانی را از ما قبول کن.» به این ترتیب برای من که مدام نگران بودم چگونه این خبر سنگین را به خانواده شهید بدهم، همه چیز با صبوری و بزرگی او به خیر و راحتی گذشت.
یادی از روز اعزام و حسرت شناخت دیرین
گاهی حسرت میخورم که چرا او را زودتر و بیشتر نشناختم. آشنایی من با پدر ایشان در مسجدالرضای کرمان در صفوف نماز جماعت بود، اما با خود علی روز اعزام آشنا شدم. روز اعزام، جمعیتی که برای بدرقه آمده بودند، مسافت زیادی شهید علی ایرانمنش را روی دوش گرفتند؛ شاید به خاطر جثه کوچک ولی دل بزرگ و دریاییاش که کوهی از شجاعت بود، اینگونه مورد بدرقه مردم قدرشناس قرار گرفت.
یک روز آنگونه روی دوش مردم بدرقه شد و روزی هم پیکر مطهرش که زیر شکنجههای گروهکهای ضدانقلاب تغییر کرده بود، باشکوه و عزت وارد شهر کرمان شد و پدر بزرگوارش به استقبالش آمد. این خونهای پاک و بهناحق ریخته، نهال انقلابمان را آبیاری کرد و امروز اگر این سرزمین دلاورمردان دارای ثبات، امنیت، استقلال و سربلندی است، همه از برکت خون این شهداست و خیانتهای امثال بنیصدر هرگز نتوانست مانع بالندگی انقلاب اسلامی شود.
گفتنی است، شهید علی ایرانمنش سال 1344 در شهر کرمان متولد شد. دوران دبستان را در مدارس رضویه و سعدی و دورهی راهنمایی را در مدرسه شهید نامجو در کرمان سپری نمود. با اوج گرفتن مبارزات مردم با رژیم ستمشاهی پهلوی، به فعالیت در این زمینه پرداخت. پس از پیروزی انقلاب و آغاز ناآرامیها در غرب کشور، در حالی که هنوز کلاس دوم راهنمایی بود، درس و مدرسه را رها کرد و به آن منطقه رفت. علی روز جمعه 26 دیماه سال 1359 در درگیری با گروهکهای ضد انقلاب در پیرانشهر پس از اسارت و شکنجههای فراوان، به فیض عظمای شهادت نائل آمد.
انتهای پیام/