خدایا داد مظلومین را از ابرجنایتکاران شرق و غرب بستان وقتی معلم راه رسیدن به شهدا را هموار میکند
به گزارش نوید شاهد همدان، در روزگاری معلم بود و در سنگر علم و دانش کودکان این سرزمین را آموزش میداد تا تاثیرگذران آینده شوند و چراغی در این سرزمین برافروزند، از آن سو در جبههها نیز حضوری فعال داشت و به عنوان نیروی داوطلب نقشی موثر داشت.
دانش آموزانش را با درس عشق و جهاد آشنا میکرد و حب وطن را به آنها میآموخت تا همچون برادران شهیدش مقاوم بار آمده و آنها نیز در برابر دشمن متجاوز سینه سپر کنند.
برادرانش مسعود و ایرج هردو در راه سرافرازی این وطن خون پاکشان را تقدیم کرده و عبدالصالح داوری نیز قدم در مسیر آنها نهاده بود تا اسلحه آنها را به دست گیرد.
قبل یکی از اعزامهای سال ۱۳۶۴، از دانش آموزانش خواسته بود که هرکدام نامهای برای رزمندگان بنویسند تا به دست آنها برساند، همه دانش آموزان دست به قلم شده و نامه نوشتند، یکی از دانش آموزان محمد حسنی بود که حال و احساس درونی یک کودک ۱۰ ساله را با رزمندگان درمیان میگذارد، آقای معلم نامهها را در بین رزمندگان توزیع میکند و آنها نیز پاسخ نامهها را میدهند.
پاسخ نامه بعد از مدتی به دست محمد حسنی میرسد و دنیای کودکانه او را غرق در شادی و شعف میکند. بعدها مشخص میشود همان رزمنده به شهادت میرسد و با خون آن شهید مسیر سرخ زندگی برای محمد حسنی روشن میشود.
نقش معلم اینجا روشن میشود که در تربیت و هدایت دانش آموز چقدر میتواند تاثیرگذار باشد. امروز عبدالصالح داوری سربر سینه تراب گذاشته و به سفر آخرت عزیمت کرده است ولی تاثیری که بر زندگی یک دانش آموز گذاشته است تا ابد باقی میماند.
انتهای پیام/