شربتی از دست شهید و خوابی که تعبیرش شهادت بود

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «کریم صفری» یکم خرداد سال ۱۳۴۳ در شهرستان کازرون دیده به جهان گشود. دوران کودکی را پشت سر گذاشت. شش سالگی راهی مدرسه شد و تحصیلات ابتدایی را در دبستان فرصت گذراند. وی از همان دوران کودکی همیشه و همگام با پدر خود به مسجد میرفت، فردی بسیار مهربان و خوشرفتار بود.
در جریانات انقلاب اسلامی با آنکه هنوز کودک بود، فکری باز و گسترده داشت و در مبارزات حق طلبانه مردم ایران، چون قطرهای از دریای بی کران با امت مسلمان شرکت میکرد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی با فرمان امام امت خمینی کبیر مبنی بر شرکت در بسیج و ارتش بیست میلیونی، وی از اولین افرادی بود که در بسیج آموزش دید و هر شب برای نگهبانی به بسیج میرفت و با پایه گذاری ستاد مقاومت یکی از اعضای فعال این ستاد در مسجد اولیا بود.
از جمله خصوصیات بارز اخلاقی کریم از فروتنی و صداقتش میتوان نام برد، مسئولیتهایی که در خانه به عهده او گذاشته میشد به نحو احسن انجام میداد، نسبت به پدر و مادرش آنطور عمل میکرد که هیچگاه پدر و مادرش از دست او ناراحت نمیشدند، همواره در برخورد با دوستانش یک برخورد منطقی داشت، حرفی را بی دلیل قبول نمیکرد و همیشه در برابر جریانهای انحرافی منافقین ایستادگی میکرد.
با شروع جنگ تحمیلی علیه ایران، همواره به جنگ میاندیشید و هیچگاه مسئله جنگ را از یاد نمیبرد و هرگاه در خانه در این باره صحبت میشد، میگفت من باید شهید بشوم؛ هنوز یک سال از جنگ نگذشته بود که مدرسه را رها کرد و در پادگان شهید چمران مشغول به کار شد، به گفته دوستانش در این پادگان از جمله افرادی بود که مسئولین از اخلاق او لذت میبردند و همیشه کارهایش را با نظم انجام میداد.
پس از گذشت چند ماه تصمیم گرفت که به جبهه برود؛ او میگفت: انسان وقتی که جنگ کفر و ایمان را میبیند، از خدا و امام حسین (علیه السلام) شرم میکند که در این جهاد شرکت نکند؛ اگر در این جنگ شرکت نکینم چطور در برابر خدا و پیامبر و امامان محشور شویم. بر همین اساس تأمین فکر و اندیشه بود که با دوستانش عازم جبهههای حق علیه باطل شد.
کریم در تمام مدتی که در جبهه بود یک نامه نوشت برای خانواده نوشت. در این نامه آمده: پدرم، مادرم انشاءالله برگشتنم یا شهادت است یا زیارت کربلا.
یکی از همرزمانش در خاطرهای روایت میکند: صبح روز حمله بود. کریم از خواب بیدار شد و رو به ما گفت: دیشب خواب دیدم که شهید سهیل ادیبی یک لیوان شربت را به من داد و گفت بخور و من هم خوردم و فکر میکنم من امروز شهید میشوم و از خدا میخواهم که اگر شهید شدم جسدم هم پیدا نشود و مثل پیکر امام حسین (علیه السلام) بر روی خاک بماند.
کریم به آرزوی خود رسید و در همان روز یعنی ۲۵ آبان سال ۱۳۶۱ در جبهه عین خوش تپه ۱۷۵ ساعت ۸ صبح هنگام حمله به مزدوران بعثی در عملیات محرم به شهادت رسید و پیکرش مفقود شد. سالها بعد پیکر پاکش تفحص شد و در گلزار شهدای بهشت زهرا شهرستان کازرون به خاک سپرده شد.
انتهای متن/