غریبانه های شهدای آزاده (7)؛ راحت ترین مرگ! محمد حسين

ميدانستم كه او را به بيمارستان موصل بردهاند وحال كه من هم قرار بود آنجا بستري شودم، فرصتي دست ميداد تا او را بهتر بشناسم.
اهل ايمان بود و از ياران پايداري كه خستگي را خسته كردهاند و به عشق حسين(ع) تمام نيزههاي سوزناك دشمنان مكتبش را به جان خريدهاند. از حسين(ع) ميگفت و از اينكه ديدن كربلايش بس ماجرا دارد و او آن عقبههيا راه ديدار را پيموده است و اينكه تنها آرزويش ديدار روي اوست.
سرطان و سوزش بيحدي كه بر جانش چنگ انداخته بود، با بيمهري و كينه پرستاران و مسئولان بيمارستان، چنان دردي را به جانش ميريخت كه با لهجه جنوبي مرتب ميگفت: «سوختم! سوختم!» و بعد يك لخته خون بزرگ از دهانش بيرون افتاد!
«محمدحسين راحتخواه» پرنده مهاجر از «ايذه» بود كه در آسمان جنايت عراق، بالش به رنگ شهادت آغشته شد.
حسن نظري ـ تهران