«بنزین برای ماشینِ زندگی‌ام هستی؛ بدون تو راه نمی‌افتم.» این جمله‌ای بود که شهید مسعود سبزی، در اوجِ مشغله‌های کاری در زندان‌های حساس کشور، به همسرش می‌گفت. مردی که در سنگر خدمت، نمادِ پاک‌دستی و شجاعت بود، در خانه تکیه‌گاهی عاطفی و مهربان داشت. شهید سبزی که در «جنگ 12 روزه» به فیض شهادت نائل شد، تنها یک مأمور قانون نبود؛ او انسانی بود که در بحبوحه‌ی خطرات، امنیت جامعه را بر آرامش شخصی مقدم شمرد. در این گفت‌وگو، «منصوره بابایی»، همسر این شهید والامقام، از ابعاد کمتر دیده‌شده‌یِ مجاهدت‌های همسرش و سیره اخلاقی او در مواجهه با آزمون‌های بزرگِ ایمان و عدالت‌خواهی روایت می‌کند.