آخرین اخبار:
کد خبر : ۱۸۹۵۱۲
۱۱:۳۰

۱۳۸۷/۱۰/۲۱

فيض الله برزگر (پدر شهيدان محمد و علي برزگر)




آقا فيضالله آرام و قرار نداشت. راهروي بيمارستان را چندين بار بالا و پايين رفته بود. با خودش گفت: «براي تولد اون بچهها اينقدر بيقرار نبودم! نكنه پا به سن گذاشتم، طاقتم كم شده. حتماً پسره، مطمئنم پسره. اگر پسر باشه، به حرمت آقام امام علي و اولين شهيدم اسمش رو ميذارم علي.»
ـ داداش، داداش!
حاج فيضالله با صداي مرضيه خانم، خواهرش، به خود آمد.
ـ داداش مژده بده!
ـ خوشخبر باشي آبجي!
ـ مژده بده؛ بچه پسره. زن داداش هم صحيح و سالمه. مبارك باشه، قدمش خير باشه انشاءالله!
ـ كِي مرخص ميشن؟
ـ فردا صبح. الان نزديك اذان صبحه. بريم خونه و ساك بچه و زن داداش رو بياريم.
ـ آوردهم؛ توي ماشينه.
ـ به هر جهت گفتن فردا يازده صبح مرخص ميشن. اينجا موندن ما فايدهاي به حال اونا نداره.
ـ آخه نميشه كه.
ـ داداش، قديما براي بچههاي اولت صبورتر بودي. راستي اسم بچه رو چي ميذاري؟
ـ عهد كردم بذارم علي.
ـ پس چرا محمد نه؟
ـ به حرمت اينكه علي اول شهيد شد.
ـ انشاءالله خدا بهت ببخشه داداش. بعد از اين داغ نميبيني به حق پنج تن!
ـ هر چندتا بچه دارم، فداي پنج تن.
انگار همين ديروز بود كه بچه را از بغل خواهرش گرفت و بوسيد و گريه امانش نداد. خدا يك بار ديگر علي را به او برگردانده بود.
او الان دانشجو است؛ براي خودش مردي شده.
به ياد روزي افتاد كه سهتا از عكسهاي امام را از روزنامه بريده بود و با خود به خانه آورده بود؛ همان سالي كه امام تبعيد شد. تازه عروسي كرده بود، سال 1342. عكسها را به همسرش نشان داده بود و گفته بود: «شاه، ايشان را تبعيد كردهاند. آن عالِم كه همه حرفش را ميزنند، ايشان است. اسمش آيتالله خميني است و او گفته كه سربازان من در حال حاضر در قنداق و گهواره هستند يا بهزودي متولد خواهند شد.»
وقتي محمد و علي متولد شدند با خود گفته بود: «بهراستي اينها همان سربازان آقاي خميني هستند!»
محمد درست يك سال بعد از اين سخن امام متولد شد؛ سال 1343. علي سال 1345 به دنيا آمد. روزهايي كه پيروزي انقلاب نزديك بود؛ محمد چهاردهساله بود و علي دوازدهساله. با دوستانشان جمع ميشدند توي مسجد. مادرشان هم معصومه را بغل ميكرد و به تظاهرات ميرفت. مردها در دو طرف خيابان حركت ميكردند و زنها در وسط. فرياد ميزدند: «وليعهدت بميرد شاه جلاد... چرا كشتي جوانان وطن را!»
اعتصاب بود و شلوغي، تعطيلي مغازهها و بازار. بعد از پيروزي انقلاب، آرامش آمد؛ آرامشي كه زياد دوام نياورد.
بعد جنگ شد؛ آتش و خون. خبر شهادت جوانان و نوجوانان بود، روزهاي وداع پدرها و پسرها، روزهاي خبرهاي دلهرهآور و تلخ.
مسجد ديگر حال و هواي قديم را نداشت. رفتوآمدها زياد بود و باشتاب. صحن مسجد، كلاس آموزش نظامي بود. دختر و پسر، مرد و زن آموزش ميديدند. همه بسيجي بودند. حياط مسجد را كرده بودند محل جمعآوري تداركات؛ شال و كلاهپشمياي كه زنها بافته بودند، لباسهاي دوختهشده، كمپوت و كنسرو. حاج برزگر شده بود مسئول ستاد پشتيباني.
همان روزها بود كه محمد به مسجد آمد و گفت: «اجازه ميدي منم به جبهه برم؟»
ـ اجازه نميخواد باباجان. تكليف است. برو، خدا به همراهت!
محمد كمي ميرفت، برميگشت و عقب را نگاه ميكرد. براي پدر دست تكان ميداد. چند بار برگشت و نگاهش كرد. آخر سر طاقت نياورد و برگشت تا پدر را دوباره در آغوش بگيرد.
آقا فيضالله با خود گفت: «خدا داده و هر وقت خودش صلاح بدونه ميگيره. چه بهتر كه شهيد بشن!»
و با خودش تكرار كرد: «سربازان من يا در گهوارهاند يا بهزودي متولد ميشوند!»
و اين تقدير بود.
چند سال گذشت. سال 1361 بود كه محمد آمد و گفت: «ميانه، هشت شهيد دارد.»
پدر سراسيمه پرسيد بود: «علي هم شهيد شده، محمدجان؟»
محمد جوابي نداده بود.
علي شهيد شده بود. ده ماه بعد هم محمد شهيد شد. پيكر علي، دوازده سال و شش ماه بعد از شهادتش تشييع شد.
پدر يادش آمد كه بچهها هميشه موقع رفتن ميگفتند: «جواب نامههاي ما رو ندين؛ چون جامون مشخص نيس.»
علي سال 1361 در شلمچه شهيد شد. در سال 1361، براي فيضالله پسري متولد شد كه نامش را علي گذاشت.
محمد سال 1362 در فكه شهيد شد. در سال 1364 محمد دوم متولد شد.
حاج خانم هم سنگر بچههايش را خالي نگذاشته و حسينيهاي را به پايگاهي براي رشد و تعالي دختران تبديل كرده است؛ كلاسهاي قرآني، آموزش نظامي، كلاس خياطي، هنر.
انشاءالله هرگز جبههها خالي نميماند؛ جبهههاي حق عليه باطل...

گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه