پیش از آنکه لقب شهید بگیرد، سبک بال و مطهر زندگی میکرد
شهید سروش میرعالی در هشتم آذرماه ۱۳۷۸ در شهرستان مقاوم اندیمشک چشم به جهان گشود. پدرش تاجالدین و مادرش هما او را با آموزههای اهل بیت (ع) و روحیه انقلابی بزرگ کردند تا در آینده پاسدار حریم این مرز و بوم باشد.

وی پس از اخذ مدرک دیپلم، لبیک گویان به ندای رهبر فرزانه انقلاب، وارد نهاد مقدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد. دوره آموزشی خود را در شهر تبریز با موفقیت پشت سر گذاشت و پس از آن برای خدمت و حراست از امنیت میهن اسلامی به زادگاه خود اندیمشک بازگشت و با تعهدی مثالزدنی به پاسداری از آرمانهای انقلاب پرداخت.
این شهید والامقام در تیرماه ۱۴۰۰ سنت حسنه ازدواج را به جا آورد و زندگی مشترک خود را بر پایه ارزشهای اسلامی بنا نهاد زندگی کوتاهی که سرشار از عشق به اهل بیت (ع) و خدمت به مردم بود.
سرانجام در دوازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان حمله موشکی ددمنشانه رژیم صهیونیستی و آمریکایی در اندیمشک جام شهادت را سر کشید و به آرزوی دیرینه خود یعنی لقاءالله و پیوستن به یاران شهیدش رسید.
پیکر مطهر این شهید سرافراز، پس از تشییعی باشکوه و با حضور اقشار مختلف مردم ولایتمدار و خانوادههای معظم شهدا، در گلزار شهدای شهرستان اندیمشک در جوار دیگر همرزمان شهیدش آرام گرفت تا میعادگاه عاشقان و دل سوختگان باشد.
در کوچه پس کوچههای شهر و در میان هیاهوی روزمرگیها، گاه انسانهایی زیستهاند که حضورشان مایه آرامش و دلگرمی دیگران بوده است مردان و زنانی که پیش از آنکه به فکر آسایش و منافع خویش باشند نگران دردها، کمبودها و گرههای کور زندگی همنوعان خود بودند. شهدای والامقام ما پیش از آنکه در میدانهای رزم و جبهههای حق علیه باطل حماسه بیافرینند در میدان اخلاق، تواضع و دستگیری از نیازمندان پیشگام بودند.
یکی از بارزترین ویژگیهای شهدایی که به دیگران خدمت میکردند، عشق خالصانه و پنهانی شان به دستگیری از محرومان بود. بسیاری از خانوادههای نیازمند، همسایگان کم برخوردار و یتیمانی که زیر سایه مهربانی این شهدا روزگار میگذراندند تازه پس از عروج آسمانی آنها فهمیدند که حامی پنهان و دست پنهان نزول رحمتشان چه کسی بوده است.
آنان نیک آموخته بودند که نیکی پنهانی، مرهمی التیامبخش بر زخمهای عزت نفس انسانهاست. بستههای معیشتی که شبانه و بیصدا پشت در خانهها گذاشته میشد، تعمیر خانههای فرسوده نیازمندان با دستان خالی، اما پرمهر خودشان و وقت گذاشتن برای شنیدن دردهای دل افراد درمانده تنها بخشی از تصویر روشن این مردان بزرگ بود که هیچگاه اهل ریا و خودنمایی نبودند.
برای این شهدا خدمت به مردم تنها یک وظیفه اجتماعی یا اخلاقی نبود بلکه تجلی عینی بندگی خدا و بخشی از دینداری شان محسوب میشد. هر جا کار لنگ ماندهای از هم محلهایها، خویشاوندان یا مستضعفان دیده میشد بیدرنگ آستین همت بالا میزدند. فرقی نمیکرد کار سخت فیزیکی باشد یا میانجیگری برای صلح و آشتی در میان خانوادهها؛ آنها حضور در کنار مردم و کاستن از رنج دیگران را بر هر کار دیگری ترجیح میدادند.
امروز نیز اگرچه جسم خاکی آن عزیزان در میان ما نیست، اما راه و رسمشان چراغ راه روشنی است که به ما یادآوری میکند شهادت، ادامه طبیعی یک زندگی سراسر خیر، ایثار و نوع دوستی است. مرور خاطرات و سبک زندگی این شهدا، دعوتی است مؤکد برای ما تا در روزگار سخت امروز مهربانی، دستگیری از ضعیفان و گرهگشایی از کار مردم را مشق کنیم چرا که زنده نگه داشتن یاد شهدا، یعنی تکرار منش و مرام انسانی آنها در کوچه پس کوچههای زندگی امروز.
در همین راستا خبرنگار نوید شاهد خوزستان برای به تصویر کشیدن گوشهای از این صفات پسندیده و منش مکتبی، به سراغ «فاطمه شیخ دورقی»، همسر شهید والامقام «سروش میر عالی» رفته است تا از عطر حضور، اخلاص، ایثار و خیرخواهیهای این شهید گرانقدر برایمان روایت کند؛ روایتی از مردی که خانهاش مأمن نیازمندان و دستهایش کلید گرههای کور همنوعان بود.

آشنایی مان از هم محلهای بودن شروع شد
سروش با برادرم دوست و همکلاسی بود. هم محلهای بودنمان هم باعث میشد گاهی مرا همراه برادرم در خیابان ببیند، سروش از همان ابتدا جوانی سربه زیر بود من چندان او را نمیدیدم، اما بعدها برایم تعریف کرد: «یک روز که تو را در خیابان دیدم، تا چند روز انرژی داشتم.»
سال ۱۳۹۹ پس از آنکه شش ماه از دوره آموزشی او در سپاه گذشته بود یک روز مادرش به همراه خواهرش به خانه ما آمدند و به پدر و مادرم گفتند: «پسرمان قصد دارد با دختر شما ازدواج کند.» از شنیدن این حرف تعجب کردم و با خودم گفتم: «او که من را از نزدیک درست ندیده، چطور چنین تصمیمی گرفته است؟»
یک ماه بعد، خانواده سروش به صورت رسمی به خواستگاری آمدند. چون از قبل همدیگر را میشناختیم و نیازی به تحقیق نبود، و از طرفی سروش را جوان خوبی میدانستیم، کارها خیلی زود پیش رفت سریع عقد کردیم تیرماه ۱۴۰۰ زندگی مشترکمان را بهطور رسمی آغاز کردیم.
با هر مأموریت سروش، یک ساک برای او و یکی برای خودم میبستم
زندگی مشترکمان با مأموریتهای پیاپی سروش همراه بود هر بار که میخواست به مأموریت برود، من هم وسایلم را جمع میکردم و به خانه پدرم میرفتم. همیشه به او میگفتم: «یک ساک برای تو میبندم و یک ساک هم برای خودم.»

همان سال اول زندگیمان سروش برای چند ماه ماموریت به اصفهان رفت و بعد از آن راهی مریوان شد وقتی او مریوان بود، میدانستم کارش خطرناک است، چون هم نزدیک مرز بود و هم با گروهک کومله درگیری داشتند. میدانستم جانش را کف دستش گذاشته است، اما او همیشه به من اطمینان میداد که اتفاقی برایش نمیافتد میگفت: «حالش خوب است، جام امن است شرایطش رو بهراه است» هرچند میدانستم این حرفها را برای دلخوشی من میزند.
در روزهای انتظار برای پدر شدن
یک سال از ازدواجمان گذشته بود که تصمیم گرفتیم صاحب فرزند شویم. با اینکه هر دو سن و سال کمی داشتیم، اما دلمان میخواست بچهدار شویم از طرفی من هم تک دختر خانواده بودم و دوست داشتم فرزندی داشته باشم کمی بعد باردار شدم، اما تقدیر طور دیگری رقم خورد و فرزندم را از دست دادم.

سال بعد دوباره برای بچهدار شدن تلاش کردیم، اما این بار هم فرزندمان از دست رفت، همیشه با خودم میگفتم: «شاید خدا میخواست در شرایط بهتری صاحب فرزند شویم» در آن دو سه سال سروش مدام در مأموریت بود و من تنهایی و اضطراب زیادی را پشت سر میگذاشتم ولی همین که اوضاع مالی مان بهتر شد و خانه یمان را عوض کردیم مدتی بعد فهمیدم برای بار سوم باردارم.
وقتی به سروش زنگ زدم و خبر بارداریم را به او دادم با شوخی پرسیدم: «چرا ذوق نمیکنی؟» گفت: «آنقدر ذوق کردهام، اما دور و برم شلوغ است و نمیتوانم زیاد خوشحالیام را نشان بدهم.» وقتی به خانه آمد، خوشحالی اش را از چهرهاش میشد فهمید.
در دوران بارداریام هم سروش دائم در مأموریت بود درست همان زمانی که بیش از هر وقت دیگری به حضورش نیاز داشتم کنارم نبود.
وقتی فرزندمان به دنیا آمد نام «مهدیار» را برایش انتخاب کردیم. هر دو خیلی خوشحال بودیم، اما سروش همیشه به من میگفت: «زیاد ذوق نکن و خیلی خوشحال نشو؛ یک وقت ذوقت کور میشود.» او هیچ وقت خودش را وابسته نمیکرد انگار میدانست نباید دل بستگی اش را آشکار کند.
خبر شهادت رهبر که رسید سروش زمین تا آسمان عوض شد
جنگ که شروع شد همان صبح شنبه سروش بیرون از خانه بود ساعت حدود یازده بود که با صدای انفجار از خواب پریدم با خودم گفتم: «ای واویلا مثل اینکه تهدید هایشان بالاخره عملی شد؛ انگار حمله کردند.»

خیلی ترسیدم پدر و مادرم در طبقه بالا زندگی میکردند، ولی از قضای روزگار همان روز در خانه نبودند بلافاصله به سروش زنگ زدم، اما جواب نداد. سراسیمه به خیابان دویدم همسایهها هم بیرون آمده بودند. بعدها میگفتند: «تو آن روز حال عجیبی داشتی؛ ما هم از جنگ و صدای انفجار ترسیدیم، اما حالت اینطور نشان میداد که انگار خبری میخواهد به تو برسد و خودت از آن بیخبری»
دوباره به سروش زنگ زدم جواب داد و گفتم: «پس سروش کجایی؟ جنگ شده!» گفت: «خب جنگ بشه، مگه چیه؟ فقط الان میام یک گوشی ساده برایم جور کن میخواهم برم پادگان» رفت و تا شب در پادگان بود آمد گوشی گرفت لباس پوشید و رفت.
صبح دوم جنگ که روز دهم اسفند بود وقتی برای سحری بیدار شدیم از طریق اخبار متوجه شدیم در جریان حملات رهبر شهید شده و تازه خبرش را پخش کردهاند با شنید و این خبر سروش زمین تا آسمان تغییر کرد و بهم ریخت او عادت نداشت که جلوی من گریه کند بلند شد و آماده رفتن به پادگان شد به او گفتم: «سروش، میدانم جنگی و میدانم شرایط جنگی است ولی تو بدان هر جایی برای رهبر مراسم بگیرند و تجمع کنند، من میروم، چون امکان دارد در دسترس نباشی و نتوانم زنگ بزنم خبر بدهم که دارم میروم؛ ولی تو بدون هر تجمعی باشه من اولی هستم.» چیزی نگفت و فقط رفت.
من هم بلند شدم، لباسهای مهدیار را تنش کردم او را به طبقه بالا بردم و به مادرم سپردم و گفتم میخواهم برای عزاداری رهبر بروم. تمام مدتی که در تجمع بودم احساس میکردم سروش هم الان هستش چرا که همیشه در راهپیماییها و مناسبتهای مختلف به همراه دوستانش از بلندیهای ساختمانها به دیده بانی مشغول بودند، به او پیام دادم و گفتم: «خوبی؟» گفت: «آره خوبم.» حس میکردم مشغول دیدهبانی است.
موشک باران پادگان دوکوهه
سروش یک روز کامل را در پادگان گذرانده بود من و خاله هایش همه در خانهی پدرش جمع شدیم، چون آن خانه کمی امنیت بیشتری داشت، غروب بود به او پیام داد و گفتم: «سروش عزیزم دیگه بیا سراغمان. عزیزم پا نشدی؟ بیا دیگه.» جوابی نداد زنگ زدم با صدای خوابآلود پاسخ داد: «باشد، دارم میایم.»
وقتی اومد خونه باباش دنبالمون به خواهرش گفته بود: «کنار پنجرهها نخوابید ممکن است موج انفجار شیشهها را بشکند و آسیب ببینید الان میروم برایتان چسب میآورم که به شیشه بزنید.»
برگشتیم خونه با هم شام خوردیم. سروش رفت بیرون و من، چون حوصلهام سر رفته بود و در خانه تنها بودم رفتم بالا خانهی پدرم چند بار به او زنگ زدم، چون پادگان دوکوهه را پیوسته موشک میزدند از او میپرسیدم: «کجا را زدند؟» میگفت: «هیچی نیست، نترس.»
ساعت یک و بیست دقیقه به من زنگ زد و گفت: «فاطی، من صبح زود میخواهم بروم. اگر میدانی، بالا، خانهی مادرت بمان تا صبح اذیت نشوی.» گفتم: «باشد.» دوباره گفت: «نه، بیا؛ حوصلهام سر میرود طاقت ندارم برایت بیا خونه.»
اومدم خونه جاش را پهن کردم و خوابیدیم بیدار شدم ساعت چهار بهش سحری دادم دوباره خوابش گرفت. همان شب، هر سهمان سرد مان بود لرز عجییی گرفته بود و میگفت: «مهدیار بپوش که سرما نخوره مریض بشه.»
حدود ساعت هفت و نیم با صدای انفجار از خواب بیدار شدیم. من دویدم سمت در به من گفت: «کجا میروی؟» گفتم: «مگه صدای انفجار نشنیدی» گفت: «از چه میترسی؟ نزدیک نیست که هیچی نیست.» بعد بلند شد آماده شد و رفت پادگان من هم خوابیدم.
تمام مسیر امیدوار بودم به همین جمله که میگفتند مجروح شده؛ اما سروش خیلی قشنگ خوابیده بود
نزدیک ظهر بود که عمهام به خانه من آمد و دور هم نشستیم چای دم کردم با خیال راحت داشتم چای میخورد و، چون سروش آنقدر مرا مطمئن کرده بود و میگفت: «من مطمئنم به خاطر شرایط اتفاقی نمیافتد، جای من خوب است، جنگ هوایی است نگران من نباش، جنگ تنبهتن نشده ما نیروی زمینی هستیم.» دلش قرص بود و میخواست دل من هم قرص باشد.

یکی از دوستانم که همسرش همکار سروش بود زنگ با لحنی آرام پرسید: «خبری از بچهها داری؟» گفتم: «نه، ولی سروش را مطئنم خوب است.» سریع قطع کرد کمی بعد برادر شوهرم زنگ زد و با نگرانی گفت: «میگویند پادگان سروش را زدهاند.» گفتم: «نه فکر نمیکنم همین صبح خودش رفت.» عمم رو به روی من نشسته بود یکی از فامیلها به او زنگ زد. عمم با تعجب گفت: «چه شده؟ من پیش فاطیام.»، اما آن کسی که پشت خط بود حرفش را ادامه نداد نمیدانم ولی چی شده که عمم همان جا و بی درنگ گفت: «شهید شده؟» عمم بلند شد و در خانه بی قرار دور میزد پرسیدم: «چه شده؟ کدامشان؟»، چون علاوه بر همسرم و برادرم همسر عمم هم نظامی بود.
عمم سعی کرد حقیقت را نرم کند و گفت: «هیچی، میگویند سروش مجروح شده.» سریع به گوشی سروش زنگ زدم، اما تلفن اصلاً برقرار نمیشد از قبل گفته بود: «فاطی اگر پیامی از طرف گوشی من آمد یا کسی به تو پیغامی داد فقط جمع کن و برو خانهی بابام.»
به گوشی یکی از دوستانش زنگ زدم. جواب داد و گفت: «سروش مجروح شده، حالش خوب است.» قسمش دادم و گفتم: «تو را به خدا راستش را بگو من پسرم کوچک است تو را به خدا راستش را بگو، چه شده؟» گفت: «نه، هیچی نیست. فقط برو خانهی بابای سروش.» تازه آن حرف سروش را فهمیدم او از قبل به من گفته بود اگر اتفاقی افتاد و پیامی رسید بروم پیش مادر و پدرش انتظار داشت خودم را نزنم خودم را اذیت نکنم و همه دور هم باشیم تا خبر را برایم بیاورند.
شوهر عمم آمد و سوارم کرد به او گفتم: «فقط مرا به بیمارستان برسانید تا ببینم سروش خوب است.» تمام مسیر امیدوار بودم به همین جمله که میگفتند مجروح شده با خودم گفتم: الان میروم بالای سرش و با هم حرف میزنیم وقتی رسیدم دیدم خیلی دیر است همهی همکاران و دوستانش در بیمارستان بودند و گریه میکردند.
برادر شوهرم به سمتم آمد و دستانم را گرفت. گفتم: «تو خدا چه شده؟ مگر نمیگویند سروش خوب است؟ مرا ببر تا با او حرف بزنم.» مرا بردن بالای سرش دیدم سروش خیلی قشنگ خوابیده بود به طوری در طول این چند سال ندیده بودم که اینگونه آرام و زیبا خوابیده باشد.
پیش از آنکه به شهادت برسد، شهیدانه زندگی کرده بود
سروش چند سالها پیش وصیت کرده بود که اگر روزی اتفاقی برایش افتاد دو نفر از دوستانش او را غسل و کفن کنند. دو روز قبل از شهادتش، یکی از آن دو نفر گفته بود: «اگر من قبل از سروش مردم سروش مرا غسل و کفن کند و به خاک بسپارد.»
یکبار با تعجب به او نگاه کردم و پرسیدم: «سروش، نمیترسی؟» با آرامش خاصی گفت: «از چی بترسم؟» روحیه و مرام عجیبی داشت او در تمام لحظات زندگیاش، واقعاً پیش از آنکه به مقام شهادت برسد، شهیدانه زندگی کرده بود.
بعضی وقتها اصلاً درکش نمیکردم اگر کمکی لازم بود، یا کاری روی زمین مانده بود، دوستانش اولین نفر به او زنگ میزدند و سروش با کمال خوش رویی میرفت و کار را تا تهش انجام میداد. او کارهای خیر زیادی میکرد، اما هرگز نمیگذاشت کسی بفهمد. خیلی از این خوبیها و دستگیریها را من تازه بعد از شهادتش فهمیدم؛ سروش مرد عمل بود و از هرگونه ریاکاری و خودنمایی بیزار بود.
میراثدار لبخند پدر؛ مهدیار راه و رسم باباش را ادامه میدهد
من مطمئنم مهدیار یکی مثل باباش میشه با اینکه هنوز خیلی کوچک است اما تمام ویژگیهای اخلاقی اش شبیه پدر شهیدش است مثل او، همیشه خنده رو و خوشاخلاق است و بیشک دعای پدر شهیدش پشت و پناه این مسیر خواهد بود.

حالا این امانت الهی بر دوش من است و سعی میکنم در حد توانم او را همانگونه که بابایش دوست داشت، مؤمن، صبور و غیور تربیت کنم تا ادامهدهنده راه روشن پدر باشد.
تهیه و تنظیم: نسیبه کردی
انتهای پیام/