آخرین اخبار:
کد خبر : ۲۰۴۷۴۵
۱۱:۵۷

۱۳۸۸/۰۱/۲۶

حاج مرتضي قاسمي (پدر معظم شهيدان «محمود» و «ناصر»)




ماهي گير كوچك
ششم فروردين سال 1300 در روستاي گورت اصفهان به دنيا آمد. پدرش «جعفر» مردي روحاني و اهل فضل بود كه در حوزه علميه درس مي خواند.
روي منبر، از بي ديني مسئولان دولتي مي گفت. مردم را دعوت مي كرد كه براي بيان حق، از كسي نترسند. محكم رو زانوي خود مي كوبيد و مي گفت با كمك همين مردم بايد جلو شاه و مامورين رژيم بايستيم.
ـ مردم! چرا ساكت نشسته ايد؟ چرا كاري نمي كنيد.
خودش را نفرين مي كرد كه چرا نمي تواند حق مطلب را به درستي ادا كند و اسلام را آن گونه كه هست، به مردم معرفي كند و اينكه چرا نمي تواند.
او روزها به حوزه مي رفت و شب ها تا صبح، مطالعه مي كرد، امام جماعت بود و غروب ها، مسير حوزه تا خانه را كه دوازده كيلومتر بود، پاي پياده از گورت تا اصفهان، طي مي كرد. او دو دختر و سه داشت. يك دخترش وقت زايمان، از دنيا رفت.
مأموران رضا شاه حمله مي كنند به حوزه. با چوب و باتوم، سر و تن طلبه ها را مي كوبند و جعفر كنار حوض پرآب وسط حياط با جاروي دسته بلند كه گوشه حياط بود، به مأمورها حمله ور مي شود، آن قدر محكم و سريع كه آژن ها، پا به فرار مي گذارند و جعفر مي دانست آنها با تعدادي بر خواهند گشت، از حوزه مي گريزد. مأموران در جست وجوي او براي تلافي و زندان و شكنجه و جعفر پنهان در پستوي خانه يك دوست، تا چهار ماه. وقتي بعد از چهارماه كه گمان مي كرد، آبها از آسياب افتاده، راهي حوزه مي شود. آژان ها كه شبانه روز در تعقيب او بودند و مي دانستند و به همان جا بر خواهد گشت، جلو در حوزه به او حمله كردند، چند مرد، با چوب و باتوم به جانش افتادند و روحاني جوان، زير مشت و لگد مأموران افتاده بود و مي خواست داغ يك آه را هم بر دلشان بگذارد، ناله هم نمي كرد. آن قدر توي سر و پهلوهايش زدند كه بيهوش شد.
عابري، پيكر بي جانش را به خانه رساند. مرتضي سه ساله در آغوش سكينه بود كه پدر را به خانه آوردند، مجروح و خون آلود و بيهوش.
خونريزي داخلي و جراحات تنش، آن قدر بود كه سه روز بعد، وصيت كرد: «بچه هايم را بفرستيد كه سواد بياموزند. نگذاريد ترك تحصيل كنند.»
به فرزندانش علاقه بسيار داشت.
مرتضي به ياد كودكي هايش مي افتد: «يكي از برادرهايم چهارده ساله بود، خيلي باهوش. مدرسه مي رفت. يك روز كه از مدرسه برگشت، سردرد شديدي داشت. در روستا پزشك نداشتيم. عمويم او را به خراسگان برد. دكتر او را معاينه كرد. دارو داد ولي وقتي به خانه برگشتند. برادرم مرد.»
سكينه تا مدت ها از بچه ها پرستاري كرد، ولي خانواده اش او را به ازدواج مجدد وا داشتند و وي يك سال بعد، طلاق گرفت. گفت: «يك سالي كه از شما دور بودم، هميشه به درگاه خدا دعا مي كردم. مي گفتم: خدايا همان طور كه يوسف پيامبر را بعد از چند سال به خانواده اش برگرداندي، مرا هم به بچه هايم برگردان.»
خانه شان حياط بزرگي داشت. با باغچه اي زيبا و پر از دار و درخت. دو اتاق خشت و گلي كنار حياط و يك چاه كه مادر از آن آب مي كشيد براي آشپزي و شستشو.
سكينه چيزي در بساط نداشت و پشتوانه خانواده را هم از دست داده بود. سر گرسنه بر بالش مي گذاشتند. روزها به صحرا مي رفتند، براي كندن خار، خارها را به حمامي مي دادند تا با سوزاندن آنها خزينه را گرم نگهدارد و سكينه با دستگاه، كرباس مي بافت. پول اندكي كه به دست مي آورد، همه هزينه هاي زندگي را تأمين نمي كرد و فقر دست و پاگير بود.
مرتضي از دوران مدرسه اش مي گويد: «يك معلم به روستا آمده بود تا به ما درسي بدهد. ما هم با بچه ها به مسجد زين العابدين در روستاي گورت مي رفتيم. هفته اي دو تا نان و ماهي دو ريال به معلم مي داديم، ولي وضع مالي خوبي نداشتيم. نمي توانستم اين پول را به معلم بدهم. به ناچار بعد از شش ماه، ترك تحصيل كردم.» توي مزارع مردم و به كار وجين علف هاي هرز مشغول شدم. وقتي عمويش فهميد كه او هر روز نان به صحرا مي برد و هيچ چيز ندارد كه با آن بخورد، براي او سيب زميني خريد. مرتضي آن قدر خوشحال شد كه انگار دنيا را به او داده اند. مدتي بعد براي چوپاني گوسفندان دايي، رفت، ولي پسردايي مرتب او را كتك مي زد. به هر بهانه اي. او شش ماه در خانه دايي بود و پس از آن، مادر كه از ابتدا با اين كار رضايت نداشت، آمد و او را به خانه برگرداند.
با همين بدبختي ها بزرگ شدم. وقت سربازي ام رسيد. مرا به پادگان فرح آباد اصفهان بردند. برادرم هفت ماه زودتر رفته بود تهران. او هم سرباز بود. آن زمان، جنگ جهاني دوم شروع شده بود. صبح با صداي گروهبان بيدار مي شديم. به محوطه مي رفتيم. برايمان سخنراني مي كردند. بعد ما را براي نگهباني مي بردند بيابان. يك بار كه آمدم مرخصي، مادرم پول نداشت كه وقت برگشتن به من بدهد. بين راه، سه تا اسكناس پنج ريالي پيدا كردم. خيلي خوشحال شدم. آن موقع، رسم بود كه هركسي از مرخصي برمي گشت، چيزي به سر گروهبان بدهد من يكي از پنج ريالي ها را به او دادم.
مرتضي بعد از پايان خدمت، به تصميم مادر، براي ازدواج با دختردايي، گردن نهاد. سكينه كه از كودكي پدرش را از دست داده بود و نزد عمه اش زندگي مي كرد و به خلق و خوي عمه و پسرش آشنايي داشت، به عقد مرتضي درآمد.
ـ توي سربازي، سلماني (آرايشگري) ياد گرفته بودم. كنار خيابان مي ايستادم. با يك لنگ و تيغ، موهاي مردم را كوتاه مي كردم. گاهي روي زمين مردم كار مي كردم. روستاي خودمان كم جمعيت بود. رفته بودم «باچه». از خانواده دور بودم، ولي براي راحتي آنها كار مي كردم.
«مرتضي» در تما ساعات خلوت، به ياد ايام كودكي بود.
ـ مادرم چقدر براي ما زحمت مي كشيد. روزها جو را خيس مي كرد. شب ها پوست مي گرفت و مي پخت. صبح مي داد مي خورديم. چغندر پخته به ما مي داد. پنبه ريسي و كارگري مي كرد. گندم مي كوبيد تا پول درآورد و شكم ما را سير كند و من وقتي به اين همه فداكاري فكر مي كردم، بيشتر تشويق مي شدم كه كار كنم تا زحمات مادرم را جبران كنم.
مرتضي با برادرش از حاج شيخ جواد نجفي ارباب روستاي «با چرم» زميني اجاره كرده بود و توي آن گندم، جو و هندوانه مي كاشت، سه سهم ارباب و يك سهم مرتضي و برادرش. هر سه سال يك بار به محضر مي رفتند براي امضاء قرارداد جديد كه مرتضي يادش نرود بايد يك چهارم از كل محصول را بردارد. سال 42 كه تقسيم اراضي شد، ارباب بناي ناسازگاري گذاشت تا آنها را از زمين خود، براند. مرتضي نپذيرفت و عاقبت پنج هكتار از زمين را توافقي (پس از پنج سال) از او گرفت و با برادرش شريك شد.
ـ كم كم وضع زندگي ام بهتر شده بود. محمود سال 1337 در «گورت» به دنيا آمد و بقيه بچه هايم صديقه، بتول، ربابه، مريم، زهرا و ناصر در «باچه». صديقه و محمود پيش مادرم بودند. براي محمود دوچرخه خريده بودم. به خوراسگان مي رفت و عصر كه مي آمد، براي آوردن هيزم راهي صحرا مي شد. خيلي زحمتكش بود. بعد از ششم ابتدايي به اصفهان رفت و ديپلمش را آن جا گرفت.
محمود بعد از ديپلم راهي مشهد شد. دروس حوزوي خواند و بعد به حوزه علميه قم رفت.
ـ استادش آيه الله دكتر بهشتي بود. خيلي از خصوصيات اخلاقي و افكار دكتر بهشتي حرف مي زد. «گورت» يك مسجد كوچك داشت كه محمود شب ها مي رفت رو بام مسجد و شعار مي داد. مأمورها و بعضي از مردم شاه دوست. دنبالش مي كردند. فرار مي كرد و مخفي مي شد تو صندوق خانه مان. اعلاميه مي آورد و بين دوستانش پخش مي كرد. مرتضي از دوران ديوارنويسي و «مرگ بر شاه» نوشتن هاي محمود و اينكه همه مردم روستا از كارهاي شجاعانه او حيرت مي كردند، مي گويد.
ـ مردم مي گفتند: اگر شاه نرود، محمود را اعدام مي كند. آن قدر مؤمن بود كه حتي ساز و ضرب را در عروسي هم قبول نمي كرد. خواهرش سال 55 عروس شد. خانواده داماد، مطرب آورده بودند. از پدر داماد خواست كه بي سر و صدا عروسش را ببرد. گفت: حاجي جان! تو مكه رفته اي. قبر پيامبر را بوسيده اي. دست خواهرم را بگير و ببر، ولي پاي مطرب ها را به خانه ما باز نكن.
مرتضي براي پسرش در قم، خانه اي خريده بود و گاه به ديدار او مي رفت. با هم به مشهد رفتند و هر صبح، «محمود» بيرون مي رفت و غروب برمي گشت. ولي از كارهايش حرفي نمي زد. ماه هاي رمضان و محرم و صفر براي تبليغ به روستاهاي دورافتاده مي رفت.
ـ بالاخره هم با يك خانم طلبه آشنا شد و ازدواج كرد. جنگ كه شروع شد، به عنوان مبلغ به اهواز و شلمچه رفت. يك سال برادرش را با خودش به مشهد برد. ناصر هم امتحان ورودي حوزه را داد و قبول شد و رفت شيراز و بعد هم جبهه. براي برادرش نامه نوشته بود: «داداش محمود، من به جبهه مي روم. ولي به مامان نگو. مي داني كه مادر دل دوري و بي قراري را ندارد.»
از عمليات كربلاي 5 به جبهه رفت و ماند تا اينكه در عمليات فتح 4، روز چهارم بهمن 65 تيري به ران پايش اصابت كرد. چفيه اش را محكم بست و همان لحظه موج انفجار، او را زمين كوبيد و فرق سرش شكافته شد. سينه خيز به طرف سنگر رفت و به شهادت رسيد.
ـ سال 67 بود، يك روز مانده به ماه رمضان. محمود آمده بود براي خداحافظي از من و مادرش. قدري نشست چاي خورد و بلند شد. مادرش ناهار حاضر كرده بود. گفت كه بايد بروم شهرضا، ديدن خانواده همسرم. اگر معطل كنم، فردا اول رمضان است نمي خواهم روزه ام به خاطر سفر، قضا شود. پيشاني اش را بوسيديم و رفت. ناصر به شهادت رسيده بود و او تنها پسرمان بود. سكينه از ديدن او، سير نمي شد...
«محمود» عازم جبهه شد و سه روز بعد در يكم ارديبهشت 67، نمازظهر را خوانده بود كه دشمن منطقه را بمباران شيميايي كرده و محمود توسط گازهاي شيميايي به شهادت رسيد. پيكرش را ده روز بعد آوردند. مرتضي خاطرات بسياري از فرزندش دارد.
مرتضي هروقت فرصت مي كرد، به ديدار اقوام مي رفت. اقوام خودش و همسرش. سفره را كه پهن مي كرديم، خرده هاي نان را مي خورد.
او با حسرتي عميق كه به دلش چنگ مي زند، به قاب عكس پسران شهيدش نگاه مي كند.
ـ آرزو دارم يك بار ديگر قد و بالاي محمود و ناصر را ببينم... كاش روز قيامت، ما را شفاعت كنند.

گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه