بهترین لذت زندگیام تماشای نماز خواندن پسرم بود زندگی پر فراز و نشیب حاجیه خانم سیدحاتمی، مادر 8 فرزند غیور از دیار سبلان ما را به خانه ساده و سرشار از نور تعهد به امام و انقلاب و جهاد و اخلاص و پر از صمیمتشان دعوت کرد.
او قبل از هر چیزی با آن چهره دوست داشتنی و مهربانش حکایت فرزند شهیدش محمدرحیم را بازگو میکند چراکه قلبش با یاد او بیشتر آرام میگیرد. فرزندی که بعد از محمدرضا، محمدعلی، محمدحسین و محمدحسن پنجمین فرزندش بود و خود با اشتیاق او را به کنار برادرانش که همه در جبهه حضور داشتند، میفرستد.
همسر و فرزند شهیدم عاشقان امام زمان (عج) بودند
این مادر شهید میگوید: محمدرحیم از همان کودکی در کنار پدر و برادرانش در فعالیتهای پیروزی انقلاب اسلامی حضور داشت و در خانه همراه با ما اعلامیه و سخنرانیها امام (ره) را تکثیر و پخش میکرد.
مادر شهید دیدهبان با آن حافظه خوب و زبان شیرین ترکی، مرور خاطرات را برای ما آسانتر میکند و ادامه میدهد: با وجود اینکه در پایگاه مقاومت بسیج و ستاد کمک رسانی به جبهه فعالیت داشت، رفتن به جبهه را واجب کفایی میدانست. یک روز کنارم آمد و گفت «به حاج آقا بگو اجازه بدهد به جبهه بروم»، چون میدانستم خجالت میکشد موضوع را به پدرش گفتم و او در جواب گفت: «اجازه میدهم و پاهایش را هم میبوسم.» همسر و فرزند شهیدم عاشقان امام زمان (عج) بودند و برای دفاع از دین، انقلاب و وطن، شهید شدند.
شهادت را در پیشانیاش خواندم
اگر چه برای یک مادر یادآوری لحظات شهادت جگر گوشهاش سخت است اما این مادر شهید با صبوری و استقامت از آن لحظات برای ما چنین میگوید: محمدرحیم بعد از چند بار به جبهه اعزام شد و هر بار که به خانه میآمد تاثیرات معنوی جبهه را به وضوح در او میدیدم. نمازش را چنان با حضور قلب میخواند که از تماشایش لذت میبردم. آخرین بار که برای بدرقهاش رفتم، شهادت را در پیشانیاش خواندم و به وجودش افتخار کردم.
زمان شهادتش 24 اسفند ماه 1362؛ پدرش در ستاد پشتیبانی جبهه مشغول باز کردن هدایای مردم برای اعزام به جبهه بود که خبر شهادت محمدرحیم را از بیمارستان شیراز میدهند. او با کمال تعجب کارش را تعطیل نمیکند و بعد از اتمام کارش برای تحویل پیکر محمدرحیم اقدام میکند.
راستگویی و اخلاص رمز موفقیتش بود
حاجیه خانم سیدحاتمی، این بار از همسر شهیدش میگوید که یاور او در تمام لحظات زندگیاش بوده او میگوید: راستگویی و اخلاص شهید دیدهبان رمز موفقیتش بود و شبانه روز برای ترویج فرهنگ اسلامی و انقلابی تلاش میکرد.
از طریق خانوادهام با او آشنا شدم، فردی مهربان و ایثارگر بود، وقتی به استخدام ارتش درآمد مجبور شدیم چند سالی در منطقه آذربایجان غربی زندگی کنیم آنجا برایش پیشنهاد میکردند تا با پرداخت مبلغ ناچیز به عنوان رشوه حکم انتقالش را بگیرد اما او حاضر بود تمام سختیها را قبول کند و تن به این کار ندهد و تا آخرین لحظه خدمتش در برابر هر ناعدالتی و ناحقی ایستاد، حتی چندین بار به دلیل این کارش زندانی شد.
تبلور ایثار در خدمت به درماندگان
وی با نقل خاطرهای از شهید بیان کرد: اوج ایثارگری همسرم را زمانی دیدم که یک پیرزن غریب و بیکس را که به علت کهولت سن حواس درست و حسابی نداشت به خانه آورد و مثل مادر خودش به او خدمت کرد طوری که در مهاباد وقتی آن پیرزن از دنیا رفت همسایهها فکر میکردند مادر خودش فوت کرده است.
بعد از بازنشستگی در سال 1354 به صورت افتخاری در قرضالحسنه «مکتب السجاد» و درمانگاه «ملی حسینی» وقت مشغول شد با وجود اینکه تا سطح ششم ابتدایی درس خوانده بود اما خیلی با سواد بود و در اکثر امور سررشته داشت، به سواد خیلی اهمیت میداد تا جایی که در اوقات فراغت به من خواندن و نوشتن میآموخت و میگفت: اصلیترین سلاح مبارزه با دشمنان سواد و داشتن علم است.
