آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۰۱۷۳۸
۱۰:۰۰

۱۴۰۴/۰۷/۰۹
قسمت هفتم خاطره خودنوشت شهید «علی نجات سلمان پور»

خداوند، ناظر بر همه اعمال و رفتار انسان‌ها

شهید «علی نجات سلمان پور» در دفتر خاطرات خود می‌نویسد: «در میان مردمی که با احساسات و شور و شوق آمده بودند تا فرزندان خود را بدرقه کنند از درب پادگان عبدالله مسگر بیرون آمدم هنوز چیزی نرفته بودیم...» قسمت هفتم خاطره خودنوشت این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.


خداوند، ناظر بر همه اعمال و رفتار انسان
 
به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «علی نجات سلمان‌پور» هفتم اسفند سال 1339 در روستای کنارون شهرستان رستم دیده به جهان گشود. تحصیلات خود را تا مقطع دیپلم در رشته اقتصاد گذراند. با آغاز جنگ تحمیلی عازم جبهه شد و سرانجام 23 بهمن سال 1360 با اصابت ترکش در چزابه به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

متن خاطره خودنوشت: خداوند، ناظر بر همه اعمال و رفتار انسان
 
بنابراین ساعت ۴ روز فوق الذکر در ماشین اتو میهن نشسته و در میان مردمی که با احساسات و شور و شوق آمده بودند تا فرزندان خود را بدرقه کنند از درب پادگان عبدالله مسگر بیرون آمدم هنوز چیزی نرفته بودیم. نرسیده به چهارراه هوابرد شیراز ماشین ما لاستیک جام کرد و خراب شد و ایستاد. حدود یک ساعت گیر افتادند و ماشین درست نشد.

یکی از برادران پاسدار که همراه ما بود از پادگان برگشت و ماشینی دیگری را آورد و در آن ماشین نشستیم. چند قدمی نرفته بودیم که شیشه جلو ماشین افتاد ولی به قدرت خدا نشکست و سالم ماند.

بالاخره خداوند کمک کرد و حرکت کردیم با شعار‌هایی که می‌دادند و جواب می‌دادیم. از شیراز که بیرون آمدیم و فاصله گرفتیم هوا تاریک شد. با شروع تاریکی شب با برادران دعای توسل را در ماشین شروع کردیم و همه با هم از درگاه رب العالمین کمک و یاری می‌خواستیم و متوسل به درگاه امامان می‌شدیم.

ساعت ۸ بود که رسیدیم به خومه‌زار و در آنجا پیاده شدیم و نماز مغرب و عشا را خواندیم و بعد از نماز مغرب، شام را که نان و خرما بود در ماشین و با مهر و صفای برادری صرف کردیم، بعد از شام ساعت ۹ بود که به اتفاق اتوبوس‌های دیگر که جمعاً ۳۰ دستگاه بود حرکت کردیم.

در مسافت منطقه نورآباد ممسنی، چون زادگاه من بود و به اصطلاح شهر ما بود مناطق را به برادران دیگر نشان دادیم و گفتیم حتی خانه بعضی از بچه‌ها را به دوستان آدرس می‌دادیم. 
در بین راه هر کسی که خوردنی داشت می‌خورد و عده‌ای هم خواب بودند در جای دیگر چند نفری با هم حرف می‌زدنند و راننده هم مشغول رانندگی ولی در این بین خداوند ناظر بر اعمال و رفتار هر کس بود و نظاره کننده بر تمام عقیده‌ها و کار‌ها بود.

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه