صورت و دستم سوخت و چشمم ترکش خورد

به گزارش نوید شاهد استان قزوین، جانباز ۷۰ درصد «علی ملکمحمدی»، روایت میکند: من وقتی در گروهان رزمی اردکان خدمت میکردم بعد از چند مأموریت در منطقه مهاباد به تیپ مهاباد که مهندس رزمی نداشت، پیوستم. آخرین روز سال ۶۱ بود. ۴ روز به پایان خدمت سربازیم نمانده بود. گروهان ما مشغول مینگذاری مناطق و هم جمع کردن مینهای نزدیک پایگاه ... کهریز بین جاده ارومیه و مهاباد بود.
صبح در حال پاکسازی منطقه بودیم که چیزی شبیه دینامیت یا دبه پلاستیکی دیدم نزدیکش شدم داخل ظرف، بمب دستساز بود و از دو ناحیه مسلح بود من اولی را خنثی کردم و رفتم دومی و دورش را خالی کنم و برسم به زیر دبه نوک سر نیزه همین که بهش خورد، عمل کرد و کنارم دو نفر مهندس و دو نفر سرباز پیاده بودند. من افتادم. صورت و دستم سوخت و چشمم هم ترکش خورد بیهوش شدم ولی موج انفجار تو ذهنم بود انگار حافظهام را از دست داده بودم.
پایگاه وقتی صدای انفجار را شنید یک تویوتا فرستاد من را بردند داخلش و صدای یکی از دوستای اصفهانیم که عضو انجمن اسلامی ما بود را شنیدم که میگفت بگذارید من با او بروم ولی آنها اجازه نمیدادند. من داد زدم که بگذار بیاید. آمد و گفت علی جان ناراحت نباش من همراهت هستم. سرمای کردستان داخل ماشین به صورتم میزد. به دوستم گفتم صورتم میسوزد و آن پیراهنش را در آورد. روی صورتم کشید و گفت الان میرسیم وقتی رسیدیم بیمارستان صحرایی صورتم را شتشو دادند و بخیه زدند بعد فرستادند ارومیه بیمارستان ارتش که قبول کردند.
به بیمارستان شهید مطهری رفتیم. ۸ روز گذشته بود خبر دادم به پدر و مادرم. آمدند و چشمانم بسته بود من را با رضایت شخصی آوردند تهران میخواستم فارابی برویم که یکی از بچههایی که همراهمان بودند بیمارستان ارتش را معرفی کرد. یک مدت در آنجا بستری شدیم و بعد با کمک و راهنمایی دکترم رفتم اسپانیا و چشمم را آنجا عمل کردم و برگشتم. یک سال بعد رفتم آلمان و گوش سمت چپم که بر اثر صدای انفجار آسیب دیده بود عمل کردم و الان خدا را شکر بهترم..
