بهترین و بالاترین درجات کمال انسانی
به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید محمدتقی فیض» بیست و پنجم دی‌ماه ۱۳۴۴ در شهرستان سرخه به دنیا آمد. پدرش ابوالقاسم، فروشنده بود و مادرش بیگم نام داشت. تا پایان دوره متوسطه در رشته اقتصاد درس خواند و دیپلم گرفت. بیست و دوم اسفندماه ۱۳۶۳ در شرق رود دجله عراق به شهادت رسید. پیکر او مدت‌ها در منطقه برجا ماند و سال ۱۳۷۳ پس از تفحص، در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. برادرش عباسعلی نیز به شهادت رسیده است.
او با دهان روزه رفت و من ماندم
می‌خواست بداند چقدر تا افطار مانده، خنده‌ام گرفت. طوری نماز می‌خواند که اگر او را می‌دیدی خیال می‌کردی زیاد بین ما نمی‌ماند. گفتم: «مواظب باش گرسنگی باعث نشه اشتباه بخونی!» آخر جمله‌ام با صدای خمپاره یکی شد. بعد از چند لحظه در دود و آتش، سجاده حسین را غرق در خون دیدم. او را بردند. یکی از بچه‌ها گفت: «برای ما که این چیز‌ها عادیه، اما صبر کردن در مصیبت‌شون سخته.»
گفتم: «با حسین توی مزار می‌رفتیم. دعا می‌کرد به زودی پیش شهدا بره. پرسیدم: «تو چرا به هر خاک می‌رسی این دعا رو می‌کنی؟» جوابم را نداد. حالا فهمیدم. او با دهان روزه رفت و من ماندم.
(برگرفته از دفتر خاطرات شهید)
بیشتر بخوانید: وقتی نیت خدایی باشد، شکست معنا ندارد
خدا برای دشمن، مکر بزرگ‌تری کرد
برای شناسایی که رفتیم، من اول بودم. به میدان مین رسیدیم. مثل جالیز هندوانه و خربزه بود. اطرافش گودالی به عرض یک متر و عمق دو متر با چند سری سیم‌خاردار قرار داشت. نیمه شب رفتم. علی گفت: «با رفتن تو، نفس‌هامون در نمی‌اومد. با صدای انفجار فکر کردیم هیچی ازش نمونده. انفجار تمام میدان رو گرفت. وقتی صدات رو شنیدم که گفتی بیاین، راه دور زدن و میدون رو پیدا کردم. خیال‌مون راحت شد.»
وقتی پرسیدند: «چطوری تونستی؟»
گفتم: «و مکروا و مکرالله والله خیرالماکرین، اون‌ها مکر کردن، خدا برای اون‌ها مکر بزرگ‌تری کرد. من از حیله خودشون استفاده کردم.»
«برگرفته از دفتر خاطرات شهید)
بالاترین درجات کمال انسانی
هربار که نامه می‌نوشت، خیلی از جبهه تعریف می‌کرد. یک بار برایش نوشتم: «جبهه چی داره که نامه‌هات رو با تعریف از اونجا پر می‌کنی؟»
برایم نوشت: «جبهه دانشگاه است. اگر می‌توانید به جبهه بیایید، جایی که می‌توانید به بهترین و بالاترین درجات کمال انسانی برسید.»
(به نقل از حسنعلی رمضانی، هم‌رزم شهید)
معجزه آیات قرآن
به پشت خاکریز رسیدیم و فاصله ما تا دشمن فقط هشت قدم بود. حیدری وسایل را زیر و رو کرد. دوربین را پیدا نکرد. برای شناسایی لازم داشتیم. بعد از استخاره، آتشگران سینه‌خیز به سمت جلو رفت. بعد هم خمیده‌خمیده تا به منطقه خودی رسید. گفتم: «آیه وجعلنا رو بخون!»
حیدری مات و مبهوت پرسید: «چی می‌شه؟»
گفتم: «آیه هشت و نه سوره یس، چشم دشمنان رو کور می‌کنه و پرده‌ای جلوی چشم‌هاشون رو می‌پوشونه که هیچ‌چیزی رو نمی‌بینن.»
با این حرف او هم خواند. آتشگران نیامد. بعثی‌ها بالای خاکریز رو‌به‌رو دیده می‌شدند. دوباره آیه را خواندیم. صدای انفجاری در منطقه بلند شد. او آمد و لحظه‌ای بعد پیش ما بود. گفت: «با دوربین نگاه کردم. بعثی‌ها رو دیدم. با منفجر شدن خمپاره خیالم راحت شد.» به حیدری گفتم: «این هم معجزه لایبصرون.»
(برگرفته از دفتر خاطرات شهید)
خوشحال بودم که برای سؤالش جواب دارم
اگر می‌خواستم به آن فکر کنم، نمی‌توانستم. باید جواب سؤالش را می‌دادم. محمدتقی را می‌شناختم. همین‌طوری حرفی را نمی‌زد. هم محلی‌مان بود و مسئول پایگاه بسیج. آشنایی‌مان یک روز و دو روز نبود. رفتم یک گوشه مسجد. به خودم تشر زدم و گفتم: «حواست رو جمع کن و ببین مشکل کجاست؟»
دقیقه به دقیقه آن روز را در ذهنم گشتم. یک لحظه یادم آمد که با دوستم شوخی کردم. بین‌مان چند تا حرف رد و بدل شد. رفتم پیش محمّدتقی. با دیدنم پرسید: «فکر کردی؟ فهمیدی امروز چی شده که نماز شبت ترک شده؟» خوشحال بودم که برای سؤالش جواب دارم.
(به نقل از حسن ادهم، هم‌رزم شهید)
دعای کمیل
مثل همیشه توی سنگر برنامه‌ریزی کردیم: «امشب باید وسایل اضافی رو بیرون ببریم تا جا برای مراسم دعای کمیل باشه.»
علومی گفت: «محمدتقی! هوا توی شب نه سرده نه گرم، چادر‌ها رو بیرون پهن می‌کنیم، اگه کم اومد پتو‌ها رو می‌آریم تا هرکسی خواست شرکت کنه.»
(برگرفته از دفتر خاطرات شهید)
انتهای متن/