جهاد بی وقفه روحانی شهید مدافع وطن تا آخرین لحظه
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید حجتالاسلام والمسلمین «هادی استاد» در هشتم دیماه ۱۳۶۳ در خانوادهای مذهبی در اهواز دیده به جهان گشود. پدرش علیرضا و مادرش صدیقه نام داشت. وی دوران دبستان را در منطقه باغ شیخ اهواز گذراند و سپس به منطقه گلستان نقل مکان نمود.

کودکی نورانی و علاقهمند به نواهای حماسی
از همان نخستین روزهای تولد، نوری خاص در چهره داشت که اطرافیان را شیفته خود میکرد. همه کادر درمان از جذابیت و چهره نورانیاش حرف میزدند. در همان سهسالگی، شیفته نواهای حماسی حاجآقا آهنگران بود؛ هنگام پخش آنها در تلویزیون کاملاً بیحرکت میایستاد و حتی همراه نوحهها سینه میزد.
تحصیل، فعالیت در بسیج و آغاز مسیر طلبگی
دوران ابتدایی و راهنماییاش در مدارس شهید عظیم و شالباف گذشت و بعد از نقل مکان به گلستان، دوران دبیرستان را در رشته علوم انسانی در مدرسه آزادگان به پایان رساند.
پیش از گرفتن دیپلم، مانند برادرانش در بسیج و مساجد فعال بود و در حلقههای صالحین شرکت میکرد. همین فعالیتها زمینه ورودش به حوزه علمیه را فراهم کرد.
سال نخست به دلیل شرط مسئول حوزه مجبور شد یک سال از درس فاصله بگیرد، اما پس از ایجاد تغییرات دوباره با جدیت درس و فعالیت بسیجی را در کنار هم ادامه داد.
پس از گذراندن سطوح یک تا سه، به عنوان استاد حوزه مشغول تدریس شد و در آستانه دریافت مدرک دکتری بود
الگوی اخلاق، حیا و مردمداری
شیخ هادی میان دوستان، همکاران، طلاب و خانواده به خوش اخلاقی و مهربانی مشهور بود.
حیای او مثالزدنی بود، در کلاسهای بانوان، هنگام صحبت سرش پایین بود و در فامیل نیز همه به این ویژگی او آگاه بودند.
در عین تأکید بر حجاب، هرگز کسی را طرد نمیکرد. میگفت: «باید جذب کنیم، نه دور کنیم.» همین رفتار باعث میشد بسیاری از مهمانان مجالس مذهبیاش با احترام و پوشش مناسب وارد شوند.
بر صله رحم تأکید ویژه داشت و کوچکترین مشکل در خانواده را با پیگیری خودش حل میکرد.
جشنهای غدیر و توجه ویژه به کودکان
هر سال جشنهای باشکوه غدیرش، کوچک و بزرگ فامیل را گرد هم میآورد. کودکان با شوق منتظر اعلام زمان جشن او بودند.
به پرورش کودکان حساس بود؛ همیشه برای آنها هدیه و جایزه تهیه میکرد و حتی برادرزاده خردسالش را تشویق به حفظ آیات قرآن میکرد.
روحیه جهادی و خدمت بیوقفه
شیخ هادی احساس عمیقی به مسئولیت داشت، از ابتدای جنگ بسیاری از شبها با پوتین میخوابید و میگفت: «وقت استراحت نیست، زمان انجام وظیفه است.»
فعالیتهای او بسیار بیشتر از وظایفش بو از کارهای رزمی و میدانی تا فعالیتهای فرهنگی در بسیج همه را داوطلبانه و از سر علاقه.
لحظههای شهادت؛ بازگشت به میدان نجات
غروب سیزدهم اسفندماه ۱۴۰۴ در محل خدمت حملهای رخ داد و چند نفر از دوستانش مجروح شدند. با وجود اینکه خود نیز تحت تأثیر موج انفجار قرار گرفته بود، سه چهار نفر از مجروحان را با خودروی شخصی به بیمارستان رساند.
وقتی از بازگشت دوباره اش جلوگیری کردند، گفت: «نه، بچهها هنوز آنجا هستند. باید برگردم.» در مسیر بازگشت، پهپاد دشمن خودروی او را هدف قرار داد و شیخ هادی به مقام شهادت رسید.
انتهای پیام/