جانباز و آزاده سرافراز: همیشه تشنه بودم
جانباز و آزاده سرافراز علی خادمی در سال 1339 در روستای نوکندی شهر تکاب به دنیا آمد. پس از کارگری در تهران، در سال 1365 به خدمت سربازی اعزام شد و به عنوان لشگر 77 در منطقه فکه حضور داشت. در اواخر جنگ با حمله گسترده عراق او و پسر عمه اش در منطقه جامانده و به اسارت نیروهای عراقی در آمدند. او 25 ماه در اسارت بود و در نهایت پس از تحمل سختیهای فراوان به میهن بازگشت. در ادامه گفتگوی نوید شاهد آذربایجان غربی با این جانباز را میخوانید:

معرفی
من آقا زاده علی خادمی متولد سال 1339 در روستاس نوکندی هستم. اسم پدرم عبدالله و نام مادرم حبیبه بود. پدرم کشاورز بود. ما پنج برادر و چهار تا خواهر بودیم.
انقلاب
شاه رفت، امام آمد، ما آن زمان بچه بودیم، تقریبا هجده سال بودم، خودتان میدانید روستا از هیچ چیزی خبر ندارد، من بزرگ بودم و خبر انقلاب را از همه جا شنیدم. در زمان پیش از انقلاب هیچ امکاناتی نبود، نه آب آشامیدنی و نه برق و نه امکانات آمورشی مناسب نبود اما امروز امکانات خوبی در روستاها هست. پس از انقلاب در روستای ما هم از گروهای معاند بود و مردم روستا را مورد اذیت قرار داده و با دولت می جنگیدند.
جنگ
به دلیل اینکه مجبور بودم کار کنم دیر به خدمت سربازی رفتم، من سال شصت و پنج برج شش به خدمت سربازی رفتم، میدان حر در تهران در پادگان ارتش آموزشی بودم، تقریبا پنجاه روز آموزشی بودم و بعد با قطار و از طریق ایستگاه راه آهن تهران به جبهه رفتیم. من فکه بودم لشکر هفتاد و هفت خراسان آنجا بود. سرباز وظیفه بودم و به عنوان سرباز نگهبانی و یا در درگیری ها شرکت می کردم. در منطقه ما درگیری های پراکنده ای بود.
اسارت
ما فکه بودیم ، پشت ما هم سپاه بود، آنجا عراق حمله کرد و ما تا نزدیکی های اهواز آمدیم. من دیدم که سپاه ایران برمیگردد و ما هم داخل و وسط ماندیم، ما دو نفر بودیم ،آنجا در وسط ماندیم و اسیر شدیم.عراقی ها خیلی بد رفتار می کردند. یعنی من دو سال آن جا در اسارت بودم و همیشه تشنه بودم. طرف های عراق رفتیم آن جا پشت خط ما را نگه داشتند و درون ماشین های ارتشی انداختند و به عراق و شهر عماره بردند. در اردوگاه یازده بودم. بیست و پنج ماه در اسارت بودم. در نهایت من یک روزی به حمام رفته بودم و آمدم دیدم اتوبوس های زیادی ایستاده اند. جلوی اردوگاه ایستاده بودند و من آن زمان خیلی خوشحال شدم، گفتند امکان دارد امروز مرخص بشوید. مفقود الاثر شده بودم.ما وقتی ارومیه پیاده شدیم آن جا اسم ها را خوانده بودند و زمانی که هواپیما میخواست فرود بیاید اسم ها را در رادیو خوانده بودند و خانواده هم در خانه شنیده بودند و مردم هم به خانه پدرم رفته بودند و گفته بودند پسرتان آزاد شده است. بیچاره مادرم خیلی خوشحال بود.