امام را تنها نگذارید / سعادت انسان در خط سرخ عاشوراست
به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید والامقام «علی بهجتی» دوم اردیبهشتماه ۱۳۴۱ در روستای اشکور از توابع شهرستان شهربابک، در خانوادهای متدین چشم به جهان گشود و تا چهارم متوسطه تحصیل کرد. وی سوم مهرماه ۱۳۶۴ در منطقه هورالعظیم، بر اثر اصابت ترکش به سینه به شهادت رسید. پیکر مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای روستای اشکور به خاک سپرده شد.
شهید «علی بهجتی» در وصیتنامه پرمعنای خود با تأکید بر هوشیاری در برابر فتنهها و پایبندی به راه امام خمینی (ره) خطاب به ملت ایران مینویسد: «امام را تنها نگذارید؛ چون او بود که ما را بیدار کرد و از زیر بار سلطه شاه و آمریکا خارج ساخت. اکنون که با آزادگی زندگی میکنید، مراقب باشید این آزادگی را از دست ندهید.»

متن کامل وصیتنامه شهید «علی بهجتی»
بسمالله الرحمن الرحیم
«مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا»
(از میان مؤمنان مردانى هستند که بر سر عهدى که با خدا بستند صادقانه ایستادند؛ برخى از آنان به شهادت رسیدند و برخى در انتظارند و هیچ دگرگونى در عهد خود پدید نیاوردند.)
شهادت، هدیهای است گرانبها از جانب خداوند تبارک و تعالی برای بندگان خالص خود که نصیب هر کس نمیشود. انسان باید در خطی سیر کند که سعادتش در آن خط باشد و به الله سوگند، من سعادت خویش را نمییابم مگر در پیمودن خط خونین اباعبدالله الحسین (علیهالسلام) که راه تمامی شهدای انقلاب اسلامی است. جهاد در راه خدا، گذشتن از علایق نفسانی، حسینی وارد شدن و حسینگونه شدن است.
ای دوستان عزیز! آنگاه که محیط را از همه انسانها خالی میبینید، دمی و لحظهای از همهجا قطع نظر کنید؛ همه محسوسات خود را کنار گذارید، از همه جا ببرید و به سوی خویشتن بازگردید؛ در غلاف وجود خود فرو روید و به دقت بنگرید که گذشتهها رفته و آینده هم مجهولالحال است. با خود زمزمه کنید که چه خواهیم شد و تا کی حیات خواهیم داشت؟ عاقبت چه مرض و حادثهای به سراغم خواهد آمد و بالاخره چه روزی و با چه کیفیتی این قفس تن خواهد شکست و مرغ محبوس روح، پرواز خواهد کرد؟
و اما شما ای پدر و مادرم! بدانید و مطمئن باشید من امروز در راه جاودانهای گام نهادهام که انتهای آن انشاءالله حکومت مستضعفین جهان است. ای پدر و مادر مهربان! بارها پیش خود گفتهام که شما برای من زحمت زیادی کشیدهاید و من در آخر نتوانستم زحمات شما را جبران کنم و در حق شما خیلی کوتاهی کردم. ای پدر و مادر مهربان! اگر من شهید شدم، برای من گریه نکنید؛ زیرا من در راه خدا رفتهام و به مقصود خود رسیدهام. بدانید که مرگ دیر یا زود به سراغ همه خواهد آمد؛ چه خوب است که انسان در راه خدا و حرکت به سوی او شهید شود و این یک سعادت است. ای پدر و مادر! مگر خون من از علیاکبر و علیاصغر (علیهماالسلام) رنگینتر است؟!
و ای مردم! هر کس میتواند به هر گونهای به اسلام کمک کند. سعی نکنید بهانههای مادی از رفتن شما به جبهه جلوگیری کند و در فکر جمعکردن مال و ثروت نباشید؛ چرا که تمام اموال و ثروت خود را خواهید گذاشت و با چند متر پارچه خواهید رفت. سعی کنید خمس و زکات اموالتان را بپردازید تا پاک باشد و از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگیری نکنید؛ که اگر ممانعت کنید، فردای قیامت باید جوابگو باشید. من در خود این احساس را کردم؛ من که اینقدر گناه و غیبت کردهام، با خود اندیشیدم شاید خداوند با شهادت در راهش، این گناهان زیاد را ببخشد.
و شما ای خواهران و برادران! بدانید که شما امانتی بیش نیستید که در این دنیا زندگی میکنید و هر وقت خالق شما اراده کند، شما را پس خواهد گرفت.
و ای مادر و پدر گرامی! این را بدانید که شما دِین پدر و مادری خود را خوب به من ادا کردید و این امانت را رشد دادید تا اینکه خداوند اراده کرد و این امانت را از شما پس گرفت.
و ای مردم! امام را تنها نگذارید و ببینید او چه میگوید؛ هر چه گفت به معنایش گوش دهید و عمل کنید؛ چرا که او بود که من و شما را بیدار کرد و از زیر بار زور سلطه شاه و آمریکا خارج ساخت. اکنون شما همگی دارید با آزادگی زندگی میکنید؛ سعی کنید که این آزادگی را از دست ندهید.
و ای برادران و خواهران! از همگی شما حلالیت میطلبم و از خداوند متعال برایم طلب آمرزش کنید.
انتهای پیام/