لالهی گلگونکفن کرمان؛ خاطراتی پیرامون شهید «رضا میرزایی»
به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید رضا میرزایی متولد ۱۳۳۸ در کرمان، از فعالان دوران انقلاب و سپاه پاسداران بود که با وجود معافیت از سربازی، داوطلبانه راهی جبهههای حق علیه باطل شد. او بهعنوان فرمانده گروهان در عملیاتهای مختلفی چون فتحالمبین و بیتالمقدس نقشآفرینی کرد و سرانجام در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱ طی عملیات بیتالمقدس در منطقه سیدجابر خرمشهر به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

زندگینامه و خاطرات شهید «رضا میرزایی» سراسر درس است از اخلاص، بندگی و عشق به اهلبیت (ع). او از همان دوران جوانی با ویژگیهای اخلاقی برجستهاش، سرمشق دیگران بود؛ در گرفتن روزه، خواندن نماز اول وقت و پرداخت خمس و امور شرعی جدّیتی ویژه داشت و در نمازهایش، رکوع، سجود و قنوتهای طولانیاش زبانزد بود.
اخلاص در عمل و خدمت به مردم
یکی از بارزترین خصوصیات اخلاقی رضا، تمایل شدید او به پنهان نگه داشتن کارهای نیکش بود. او معتقد بود کاری که برای خدا انجام میشود، نباید حتی بنده خدا نیز از آن باخبر شود. با این حال، کمک به نیازمندان و سوار کردن پیرمردان و پیرزنان ناتوان در مسیر، بخشی از منش همیشگی او بود. تمیزی، مرتب بودن و چهره بشّاش و نورانیاش نیز بازتابی از باطنی پاک و مخلصانه بود.
آرزویی که به شکلی شگفتآور برآورده شد
پس از شهادت دوستان صمیمیاش، «علیاکبر محمدحسینی» و «منصور همایونفر»، رضا مرتب به خانواده بهویژه خواهرانش سفارش میکرد: «من دیگر از جبهه برنمیگردم مگر اینکه شهید شوم؛ از شما میخواهم مرا در کنار یا همردیف آنها دفن کنید و هنگام فاتحه خواندن، اول به یاد دوستانم باشید.» تقدیر الهی چنان رقم خورد که در روز تشییع شهدای عملیات بیتالمقدس در کرمان، پیکر مطهر رضا دقیقا در همردیف شهدا محمدحسینی و همایونفر آرام گرفت.
خاطراتی از مادر و همرزمان
مادر شهید از آخرین بازگشت رضا پس از عملیات فتحالمبین روایت میکند؛ زمانی که ترکش به بازویش اصابت کرده بود و برای اینکه مادر متوجه نشود، دور از چشم او و با کمک خواهرش زخم را پانسمان میکرد. روز عزیمت مجدد به جبهه، وقتی مادر با او شوخی کرد که «چقدر صورتت از حمام برق میزند»، رضا با تبسمی گفت: «دیگر خودم برنمیگردم تا زمانی که مرا بیاورند.»
برادر شهید، «جواد میرزایی» نیز که در عملیات بیتالمقدس همراه او بود، درباره لحظات شهادتش میگوید: «هنگامی که آتش خمپاره و تیربار دشمن بسیار سنگین بود، به او گفتم اوضاع وخیم است و ای کاش برگردیم. رضا با چهرهای مصمم پاسخ داد: “امکان ندارد؛ مگر برای یاری دین خدا نمیجنگیم؟ چه بکشیم یا کشته شویم باید ادای وظیفه کنیم.” دو ساعت بعد، پس از فروکش کردن آتش دشمن، پیکر مطهرش را در حالی دیدم که تسبیح در دست داشت و تبسمی رضایتبخش بر لبانش نشسته بود.»
روح بلند این شهید والامقام و یاد تمامی شهدای سرافراز دفاع مقدس گرامی باد.
انتهای پیام/