اسارت برای من نیست

به گزارش نوید شاهد سمنان، «شهید نادر ناظری» یکم آبان ۱۳۳۷ در روستای جوادآباد از توابع شهرستان گرمسار به دنیا آمد. پدرش علیرضا و مادرش مریم نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. ازدواج کرد و صاحب یک پسر و یک دختر شد. به عنوان پاسدار در جبهه حضور یافت. یکم آبان ۱۳۶۳ با سمت نیروی واحد اطلاعات ‏عملیات در پیرانشهر توسط نیروهای بعثی بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. پیکرش در منطقه بر جا ماند.

لباس مشکی، به وسعت یک ملت

هیچ‌وقت لباس مشکی نمی‌پوشید. یعنی اعتقاد نداشت که در مصیبت‌ها مشکی بپوشد. بعد از شهادت شهید بهشتی مشکی پوشیده بود. گفتم: «نادر! تغییر عقیده دادی؟»

گفت: «این مصیبت یک ملت رو عزادار کرده! نمی‌شد مشکی نپوشم.»

(به نقل از دوست شهید)

در تنگدستی، دستِ بخشنده داشت

اوایل ازدواج‌مان، حقوق نادر ماهی دو هزارتومان بود. یک بار پانصدتومان به من داد و گفت: «برای تا آخر ماه.»

گفتم: «همین؟ پس بقیه‌اش؟» بعدها فهمیدم که هزار و پانصدتومان را داده و یک ویلچیر برای یكی از جانبازها خریده است.

(به نقل از همسر شهید)

اسارت برای من نیست

آخرین باری كه می‌خواست به جبهه برود، او را مقابل مسجد جامع گرمسار دیدم. گفتم: «این دفعه اسیر می‌شی!»

با خونسردی گفت: «من و اسارت؟ من به این سادگی‌ها اسیر نمی‌شم. من حامل یک دنیا اطلاعات و اخبارم! اسارت به من نیامده.»

(به نقل از هم‌رزم شهید)

یک هفته گذشت، خواب تعبیر شد

تعدادی از جنازه‌های مفقودین را آورده بودند. تلویزیون تشییع پیکر‌های پاکشان را از معراج شهدا نشان داد. شب در خواب نادر را دیدم. گفت: «بلند شو بچه‌های من دارن گریه می‌کنن، برو آرومشون کن.»

از خواب بیدار شدم. نزدیک صبح بود. خیلی با خودم کلنجار رفتم. تاریخ آن خواب را یادداشت کردم. تقریباً یک هفته گذشت. به منزل شهید رفتم. احوال بچه‌ها را پرسیدم. با کمی تردید موضوع را با ذکر تاریخ برای همسر شهید بیان کردم. گفت: «اون شب بچه‌ها با دیدن تلویزیون تا صبح گریه کردن.»

(به نقل از یكی از كاركنان بنیاد شهید گرمسار)

بی‌سر و صدا، اما کارساز

در یكی از عملیات‌ها در جنوب فكه، تیربار بعثی‌ها اجازه هیچ‌كاری را به ما نمی‌داد. چند نفر خواستند تیربار را خاموش كنند، ولی موفق نشدند. نادر بی سر و صدا رفت. دقایقی نگذشته بود كه سنگر تیربار بعثی‌ منهدم شد.

(به نقل از هم‌رزم شهید)

انتهای متن/