خاطره/ «پوتین‌های خدایی»
همرزم شهید خدایی خراط نژاد برایمان روایت می‌کند: «چشم که چرخاندم، «خدایی» را دیدم با قبضه‌ای از آرپی‌جی در دست و کوله‌پشتی مالامال از موشک که سنگینی اش را به دوش می‌کشید. از دیدن چهره آشنای او دلگرم شدم و بی‌درنگ به سمتش دویدم. اما چند قدم مانده به رسیدن، نگاه‌ام به پاهایش گره خورد؛ پا‌هایی که پابرهنه بر خاک جبهه گام برمی‌داشتند. شگفت‌زده، جلوتر رفتم و دیدم بند پوتین‌های خاکی‌اش را گره زده و دور گردنش انداخته است.»
به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید والامقام «خدایی خراط‌نژاد» سوم شهریور ماه سال ۱۳۳۹ در شهرستان مقاوم و شهیدپرور دزفول دیده به جهان گشود. پدرش علی‌محمد کارگر زحمتکش شهرداری بود که با نان حلال فرزندان خود را تربیت کرد و مادرش طیبه بانویی مؤمنه بود که دامن پاکش مهد پرورش فرزندی انقلابی شد.
وی دوران کودکی و نوجوانی را در دزفول سپری کرد و توانست تحصیلات خود را تا پایان دوره ابتدایی ادامه دهد. با آغاز جنگ تحمیلی و ندای حق‌طلبانه امام خمینی (ره)، احساس تکلیف کرد و به عنوان نیروی مردمی بسیج عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد تا در خط مقدم دفاع از کشور نقش‌آفرینی کند.
سرانجام این دلاورمرد بسیجی پس از ماه‌ها مجاهدت و ایثار در جبهه‌های جنوبددر دهم اردیبهشت‌ماه ۱۳۶۱ در منطقه عملیاتی دارخوین بر اثر اصابت ترکش به درجه رفیع شهادت نائل آمد و روح پاکش به آسمان پر کشید.
متن خاطره:
صبح روز دهم اردیبهشت ماه تازه آفتاب زده بود.
پس از آن شب سخت و نفس گیری که پشت سرگذاشته بودیم، آن طلوع چقدر دلچسب و زیبا جلوه می‌کرد. بیش از ۱۰ کیلومتر در زمین‌های صاف و بدون عارضه و جان پناه پیاده روی کرده بودیم.
می‌شد جاده اهواز خرمشهر را که حوالی ۱۸ ماه در اشغال بعثی‌ها بود ببینیم و چقدر خوش حالمان می‌کرد، تصویر نازک آن جاده که برایمان عطر خرمشهر را داشت.
یک لحظه چشمم افتاد به خدایی که قبضه آرپی جی توی دستش بود و یک کوله پر از موشک‌های آرپی جی با خود حمل می‌کرد.
از دیدنش خوشحال شدم و دویدم سمتش.
ناگهان نگاهم به پاهایش افتاد متوجه شدم خدایی پابرهنه است.
نزدیک‌تر که شدم دیدم بند پوتین هایش را به هم گره زده است و انداخته است گردنش.
از پشت محکم کوبیدم روی شانه اش و خاک از لباسش برخاست.
برگشت و نگاهش را در نگاهم گره زد.
همدیگر را در آغوش گرفتیم و صورتم لابلای ریش‌های پرپشت و عرق آلود خدایی فرورفت.
خندیدم و گفتم: «پس چرا پابرهنه؟! پس چرا پوتین هاتو گذاشتی گردنت مومن؟! پاپتی وسط میدون میجنگی؟ پاپتی آرپی جی می‌زنی؟»
لحنش متین بود بدون لبخند حرف نمی‌زد. اصلاً وقتی می‌خندید و آرام حرف می‌زد، آدم دوست داشت فقط خدایی را ببیند و فقط صدای آرام او را بشنود. اصلاً انگار طراوتی و حلاوتی در آن چهره و در آن لبخند و در آن طنین کلام بود که زمینی نبود. لابلای آن لبخند طولانی اش گفت: «آقا سید! این پوتین‌ها رو تازه از تدارکات گرفتم! نو هستن! حیفه خراب بشن! باید سالم بمونن برا عملیات بعدی!.»
وجودم گُر گرفت هر چند من هم مثل او لبخند زدم و دوباره روی شانه اش زدم و دوباره هم از لباسش خاک برخاست. اما مانده بودم که جوانی که کل عمرش را با فقر و نداری گذرانده است، چگونه اینقدر عجیب و غریب حواسش را به بیت المال جمی دهد و حق قانونی اش از بیت المال را که یک جفت پوتین ساده بیشتر نیست، استفاده نمی‌کند.
انتهای پیام/