هر شب به دل آبهای خروشان اروند میزد؛ روایت اراده پولادین یک غواص شهید
به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «علی بنوبندی رضایی» یکم آذر ماه ۱۳۴۰، در شهرستان بندرعباس چشم به جهان گشود. پدرش رضا، گاودار و شیرفروش بود و مادرش زلیخا نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. کارمند اداره برق بود. سال ۱۳۶۳ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هفتم بهمن ماه ۱۳۶۵، با سمت فرمانده دسته در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر، دست و پا، شهید شد. پیکر او را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند. برادرش محمد نیز به شهادت رسیده است.

عشق به امام و شهادت، علی را در جبهه ماندگار کرد
در مدتی که در جبهه بودیم، تلاشهای علی در آموزشها و تمرینات غواصی کاملاً مشهود بود. او در برابر تمرینات سخت و دشواریهای کار غواصی هرگز شانه خالی نمیکرد و از فرمانده خود اطاعت کامل داشت.
هر روز ساعت چهار صبح، نیروها را برای بیدار شدن از خواب صدا میزدم. علی همیشه اولین نفری بود که بیدار میشد. پس از اقامه نماز صبح، لباس غواصی میپوشیدیم و برای تمرین وارد آب سرد میشدیم. به یاد ندارم علی حتی یکبار بهانهای آورده باشد یا بگوید بیمار است و نمیتواند در تمرینات شرکت کند. او واقعاً در همه زمینهها فردی شاخص و برجسته بود.
ما باید ۱۲ کیلومتر شنا میکردیم که کاری بسیار طاقتفرسا بود. با وجود این، هر شب یکی دو بار در رودخانه خروشان اروند به دل آب میزدیم، مسیری را شنا میکردیم و بازمیگشتیم. با تمام این سختیها، علی ارادهای محکم و پولادین داشت و با عزمی راسخ به تمرینات ادامه میداد. این ویژگی، گوشهای از اخلاق برادر شهیدش محمد بود که در وجود علی نیز به ودیعه گذاشته شده بود.
علی مردی صبور و دارای قدرت بدنی بالا بود. به معنای واقعی کلمه، خستگیناپذیر و ورزشکار بود. گاهی شبها وقتی از تمرین بازمیگشتیم و میخواستیم لباس غواصی را از تن خارج کنیم، حتی انگشتانمان توان کشیدن زیپ لباس را نداشت. در چنین مواقعی، بچههای تدارکات که کنار آب بودند به کمکمان میآمدند تا لباسها را از تنمان خارج کنیم. آنها برایمان آتش روشن میکردند تا گرم شویم، چای آماده میکردند و از غواصان پذیرایی میکردند.
واقعاً شرایط سختی بود، اما هیچکس نمیگفت که باید به خانه بروم و کاری دارم. این موضوع به ویژه درباره شهید علی بنوبندی رضایی مشهود بود. او با وجود داشتن فرزند، هیچ وابستگی به خانواده و دلبستگی به دنیا نداشت و همه این تعلقات را به خاطر خداوند پشت سر گذاشته بود. عشق به امام، شهادت و ولایتمداری باعث شده بود در جبهه بماند و به راه خود ادامه دهد.
ویژگی دیگر علی، احساس مسئولیت و تعهد عمیق او نسبت به انقلاب و امام بود. همین ویژگیها و اخلاص او در مسیر جهاد، زمینهساز عاقبت نیکویش شد و سرانجام جهاد در راه خدا به شهادتش انجامید. شهادت گوارای وجودش باد.
(به نقل از همرزم شهید، باقر نوریزاده)
انتهای متن/