مقام صبر خانواده شهدا، کمتر از مقام شهادت نیست
به گزارش نوید شاهد هرمزگان، شهید «علی بنوبندی رضایی» یکم آذر ماه ۱۳۴۰، در شهرستان بندرعباس چشم به جهان گشود. پدرش رضا، گاودار و شیرفروش بود و مادرش زلیخا نام داشت. تا پایان دوره متوسطه درس خواند و دیپلم گرفت. کارمند اداره برق بود. سال ۱۳۶۳ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هفتم بهمن ماه ۱۳۶۵، با سمت فرمانده دسته در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سر، دست و پا، شهید شد. پیکر او را در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپردند. برادرش محمد نیز به شهادت رسیده است.

دو برادر شهید و حکایت صبر و استقامت یک خانواده
نخستین شهید خانواده رضایی، برادر کوچکتر، محمد بود.
محمد انسان فوقالعادهای بود. وقتی به شهادت رسید، پدر و مادرش چندان احساس دلتنگی نمیکردند؛ گویی آمادگی پذیرش شهادت او را داشتند. با شناختی که از محمد داشتند، به این باور رسیده بودند که او مهمان همیشگی این دنیا نیست و روزی باید از میانشان برود. با شناختی که من از محمد و روحیاتش داشتم، به نظرم میرسید که او خودش از خدا خواسته بود پس از رفتنش، تحمل نبودنش را برای پدر و مادرش آسان کند تا آنها کمتر رنج بکشند؛ چراکه محمد آنقدر انسان باتقوایی بود که نماز شبش هیچگاه ترک نمیشد.
من برای آنها مثل فرزندشان بودم و آنها بوی محمد را در وجود من میدیدند. گاهی خودم را برایشان لوس میکردم و مادر محمد هم برای من، مثل علی، شیر تازه گاو کنار میگذاشت و من به خانهشان میرفتم و آن را میخوردم.
من رفیق خانوادگی محمد و علی بودم. علی چهرهای زیبا، قد و قامتی بلند و موهای بور و قشنگی داشت و بسیار ساکت و آرام بود. وقتی خبر شهادت علی را به پدر و مادرش دادند، این داغ برایشان بسیار سنگین و تحمل آن واقعاً دشوار بود. تنها یاری خداوند میتوانست به آنها کمک کند تا این مصیبت را تاب بیاورند.
تحمل داغ دو جگرگوشه، صبر و استقامت زیادی میطلبید تا پدر و مادرشان بتوانند این مصیبت بزرگ را تحمل کنند و خم به ابرو نیاورند؛ هرچند شأن و منزلت خانوادههای شهدا کمتر از مقام شهادت نیست.
(به نقل از دوست شهید، اصغر حاجیزاده)
انتهای متن/