«شما چگونه زندگی کردن را به من آموختید و من چگونه مردن را خود آموختم»
به گزارش نوید شاهد کرمان، شهید محمد حسنیسعدی، فرزند علی، بیستم شهریور سال ۱۳۴۴ در روستای رباط از توابع شهرستان کرمان دیده به جهان گشود. پدرش پاسدار بود و مادرش صغری نام داشت. وی تحصیلات خود را تا مقطع راهنمایی ادامه داد و بهعنوان بسیجی راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل شد. سرانجام سوم آبان سال ۱۳۶۲، در منطقه مریوان بر اثر اصابت ترکش خمپاره به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهر این شهید در گلزار شهدای سعدی باغین کرمان به خاک سپرده شده است.

شهید محمد حسنیسعدی در وصیتنامه خود، شهادت را بالاترین مرتبه کمال دانسته و آن را پاداش کسانی میداند که هدفی جز حفظ دین و حرکت در مسیر الهی ندارند. او با اشاره به ضرورت ادامه راه شهدا، اطاعت از رهبری و حفظ وحدت را از مهمترین وظایف مردم برشمرده و همرزمانش را به ایستادگی در این مسیر سفارش کرده است.
در ادامه، متن وصیتنامه این شهید والامقام را میخوانیم:
من شهادت را بهترین و بالاترین درجه میدانم که خدا نصیب نیکوکاران میکند و شهادت نصیب هر کس نخواهد شد. کسانی شهید میشوند که راهشان فقط این باشد. شهادت، مانند نقطهای از کوهی است که بهتدریج به آن نزدیک میشویم و همانطور که میدانیم کسانی به این نقطه رسیدهاند که هدف آنان حفظ دین بوده است و ما باید ادامهدهنده راه آنان باشیم.
به نظر من، اسلام یک دین فطری است و میخواهد انسان را به کمال برساند و شهادت است که انسان را به بالاترین و والاترین درجه کمال میرساند. به قول امام، مکتب ما مکتب شهادت است و ما برای شهادت آمادهایم. رسیدن به قرب الهی، جز با شهادت میسر نیست. پیام تمام شهیدان، اطاعت از رهبر کبیر انقلاب است و امید محرومان و مستضعفان، جهاد ماست.
وحدت خود را باید همیشه حفظ کنید تا پیروز باشید و این ابرقدرتها و استعمارگران میخواهند ملت ما را از مبارزه دلسرد کنند تا بهتر بتوانند آنها را چپاول کنند.
ما اسلام را دریافتیم. یا زینب، یا باید حسینوار بجنگیم و در راه اسلام شهید شویم و به اینگونه پیام حسین را به گوش مردم مستضعف برسانیم.
برادران همسنگرم! میخواستم بگویم که ای کاش من هم یک پاسدار بودم. روحانیان میدانند که مردم روی شما خیلی حساب میکنند و شما را همرزم خود میدانند و شما باید در داخل شهر و هر جا که هستید، با نظم باشید.
پدر و مادر عزیزم! من چنین درک نمودهام که تازه به دنیا آمدهام و این ۱۸ سال عمرم را در ذلت و بیخبری گذراندهام. شما مرا بزرگ کردید و به من راه و روش زندگی کردن را آموختید و من چگونه مردن را خود آموختم و انتخاب کردم.
ما فرزندان، امانتی هستیم که از طرف خدا نزد شما پدر و مادران سپرده شدهایم؛ بنابراین هر زمان که خدایمان اراده بنماید، ما را از شما خواهد گرفت؛ چه پهلوی شما باشیم و چه دور از شما در جبهه.
نمیتوانم لحظهای دور از این جبهههای حق علیه باطل به سر برم و فکر را از آن منحرف کنم و اینک خدای بزرگ بر من منت نهاده و مرا به سوی خودش دعوت کرده است.
مادر و پدر مهربان و دلسوزم! من خیلی ناراحت شما هستم و خیلی نگرانم. زمانی که در آن مکانی که شب میخواستم بخوابم، در فکر افتادم و با دلی شکسته و ناراحت، نمیدانستم من چگونه توانستم از شما جدا شوم.
مادر و پدر مهربانم! سلام مرا از دور دنیا به تمام افرادی که حال مرا میپرسند، برسانید و بگویید اگر از من ناراحتی دیدهاند، مرا ببخشند.
پدر و مادر عزیزم! شما باید مواظب خودتان باشید.
خواهر تک و مهربانم! با عرض سلام و درود به شما و یار مهربانت. یک مقداری بهعنوان توضیح میخواهم به شما بگویم. خواهر مهربانم! از آن روزی که از خانواده ما جدا شدی، دیگر هیچگونه ناراحتی برای پدر و مادر مهربانم به وجود نیاوری. همیشه باید با احترام با آنها خوشرفتاری کنی. تو میدانی که چقدر ناراحتی دارد که از پدر و مادر مهربانم جدا شدم؛ تو باید قدر آنها را بدانی و گوش به حرفهای آنها بدهی.
انتهای پیام/