دانشآموز شهید «محمدحسام»؛ پسری که در بیستم مهر آمد و در ماه مهر خدا به آسمان پر کشید
به گزارش نوید شاهد ایلام؛ چه سخت است نوشتن از عزیزی که هنوز صدای خندههای کودکانهاش در گوشهایمان طنینانداز است؛ از پسری که با آرزوهای بزرگ و دنیایی از استعداد و امید زندگی میکرد، اما ناگهان تقدیر، ریشههای زندگیاش را از خاک دنیا جدا کرد و او را به آسمان پیوند زد. آری، میخواهم از برادر عزیزم، محمدحسام مهدیان، نخستین دانشآموز شهید استان ایلام در جنگ رمضان بنویسم؛ نوجوانی که در پایه هفتم متوسطه اول دبیرستان شاهد شهید حیدری ایلام تحصیل میکرد و در بیستم مهرماه سال ۱۳۹۲ دیده به جهان گشود.

وقتی به تاریخ تولدت، بیستم مهرماه، فکر میکنم، گویی حتی روز آمدنت نیز نشانی از سرنوشت زیبایت داشت؛ در ماه مهر به دنیا آمدی، با مهر زیستی و سرانجام در ماه میهمانی خدا، با قلبی پاک و روحی آسمانی، به سوی معبود پر کشیدی. پاک آمدی و پاک رفتی.
محمدحسام عزیزم، به وجودت افتخار میکردم؛ آن روز که در مسجد حضرت ابوالفضل (ع) شهر ایلام، هنگام اقامه نماز مغرب و عشا، با صدای کودکانه و دلنشینت مکبر نماز میشدی و طنین تکبیرهایت فضای مسجد را عطرآگین میکرد. به وجودت افتخار میکردم، آن زمان که حافظ جزء سیام قرآن کریم شدی و در مسابقات فرهنگی و قرآنی، در رشتههای قرائت و ترتیل قرآن مجید، رتبه برتر را کسب کردی.
به تو افتخار میکردم، وقتی با تلاش و استعداد کمنظیرت، پایه دوم ابتدایی را بهصورت جهشی پشت سر گذاشتی و یک سال از همسالان خود پیش افتادی. به تو افتخار میکردم، زمانی که در مسابقات تیمی استانی رشته والیبال، مقام نخست را به دست آوردی و در مسابقات قهرمانی کیکبوکسینگ رده سنی نونهالان نیز بر سکوی نخست ایستادی.
تو در همان سالهای کوتاه زندگیات نشان دادی که میتوان همزمان در مسیر ایمان، دانش، ورزش و تهذیب نفس گام برداشت. بیشک، تربیت خانوادگی و الگوپذیری از پدر و مادر عزیزمان، در شکلگیری شخصیت متعالی و روحیه پرتلاشت نقش بسزایی داشت.
اما یکی از تأملبرانگیزترین یادگارهایت، آخرین دستنوشته توست؛ همان هشت سطری که با دستان کوچک و پرمهرت، در وصف کشور عزیزمان ایران نوشتی. گویی دل پاکت پیش از پرواز، آخرین پیام عشق و دلبستگیاش را به سرزمین مادری به یادگار گذاشته بود؛ سرزمینی که برای عزت و سربلندیاش، پدر و مادر و تو، جان خویش را فدا کردید.ای محمدحسام عزیزم!ای برادر نازنینم!
در دهمین روز ماه مبارک رمضان، برابر با یازدهم اسفندماه ۱۴۰۴، در پی حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی و آمریکا، تو همراه پدر و مادر عزیزمان از میان ما رفتید و به سوی آسمان پر کشیدید.
چه پروازی بود این پرواز! رفتنتان تنها داغ فراق سه عزیز نبود؛ فرو ریختن تمام تکیهگاهها و امیدهای یک خانواده بود. هنوز باورمان نمیشود که دیگر صدای خندههایت در خانه نمیپیچد، دیگر پدر و مادر مهربانمان در کنارمان نیستند و خانهای که روزگاری با حضور شما گرم و روشن بود، اکنون در سکوتی سنگین فرو رفته است.
حادثهای که شما را از ما گرفت، زخمی عمیق بر جانمان نشاند؛ زخمی که گذر زمان نیز از سنگینی آن نخواهد کاست. با این همه، به ایمان داریم که نام و راه شما در حافظه این سرزمین زنده خواهد ماند.
محمدحسام جان! برادر نازنینم، تو با وجود عمر کوتاهت، میراثی بزرگ از ایمان، تلاش، پاکی و عشق به میهن از خود به یادگار گذاشتی. پدر و مادرمان نیز با تربیت چنین فرزندی، تصویری ماندگار از عشق، ایمان و فداکاری را برای ما به یادگار گذاشتند.
از خداوند مهربان میخواهم روح پاک تو و پدر و مادر عزیزمان را در بهشت برین جای دهد و آرامشی بیانتها نصیبتان سازد.
بدانید که هرگز فراموشتان نمیکنم. دلتنگتان خواهم ماند، به شما افتخار خواهم کرد و با تمام وجود تلاش میکنم چراغ یاد و راهتان را روشن نگه دارم.
برادر شهید محمدحسام مهدیان
انتهای پیام/